تو کی هستی مگه که به خودت جرات زدن همچین حرفهایی رو میدی؟
کی هستی جز یه دختر بدبخت بیچاره !؟
زبونمو توی دهنم چرخوندم و به داخل لپم فشارش دادم و اضافه کردم:
-راست میگی…من خیلی بدبختم.اگه نبودم که…
من مکث کردم و اون با همون لحن سریع و گزنده اش اضافه کرد:
-شرم نکن…حرفتو بزن…تو که سه متر زبون داری.
زبون درازتو بیار بیرون و حرفتو بزن…
نبودی که چی ؟!
من اگه بدبخت نبودم که گیر این قوم نمیفتادم.
من میتونستم یه حیات دیگه داشته باشم.
اصلا میتونستم آزاد باشم.رها…
شاد..
بی دغدغه…رها…
شاید اگه اونا منعم نمیکردن به عنوان شاگرد اول دانشگاه الان واسه خودم کسی شده بودم.
ولی الان چی هستم !؟ هیچی…هیچی جز یه دختر بدبخت مفلوک.
یه اسیر…یه زندانی…
آب دهنمو قورت دادم و فقط گفتم:
-از اینجا برو بیرون!
پوزخندی عصبی زد.تحمل حضور منو نداشت و همیشه جوری بود انگار به من لطف کرده اجازه داده زن پسر خل و چلش بشم.
نگاه های سنگینم رو نگاه های گستامنزل قلمداد کرد.
دندوناش رو روی هم سابید و اظهار کرد:
-تو تنها یک وظیفه داری…اینکه برای پسرم یه پسر بیاری و تا آخر عمرت کنیزیشون رو بکنی!
هیچوقت بهت اجازه نمیدم اوقات فرهاد منو تلخ بکنی
و تو…
وتو دختره ی پررو…
گرچه اصلا و ابدا لایق فرهاد من نیستی ولی یادت باشه اگه حیات رو برای فرهادم سخت بکنی منم زیستن رو واست جهنم میکنم!
گرچه اصلا و ابدا لایق فرهاد من نیستی اما یادت باشه اگه زندگی رو برای فرهادم سخت بکنی منم زندگی رو واست جهنم میکنم!
هیستریک ریز خندیدم.
کمی تعجب کرد و حتی پشت دیدهشو واسم نازک کرد و تابی به ابروش داد تا نگاهش گزنده تر بشه.
خدای من!
جوری حرف از جهنم میزد انگار الان تو بهشت بودم.
چه اعتماد به نفسی داشت این زن…
چه بادی تو غبغبه مینداخت ک چه جهنم جهنمی میکرد!
خنده های لش و هیستریکم که تموم شد اضافه کردم:
-خودتو به زخمت ننداز..من همین حالا هم تو جهنمم!
چشمهاش رو تنگ کرد و پرسید:
-چیییی؟!
جایی که تو پسر عوضی و و شوهرت باشین به خیالت میتونه جایی غیر از جهنم باشه!؟
چراکه اینو بیان کردم کف دستشو رو دلش گذاشت و اظهار کرد:
-هاااااه! چی؟ ت…تو…توی گیس بریده صاف صاف تو چشمهای من نگاه میکنی و به من و شوهرم توهین میکنی !؟
وقتی این جمله رو اظهار کرد فرهاد اومده بود داخل.
یه نگاه به من و یه نگاه به مادر فوق خشمگینش انداخت و بعددرو بست و سؤال کرد:
-چه خبره ؟چی شده مامان؟
شهره عمدا سینه اش رو چنگ زد و گفت:
-دلم…دلم…
فرهاد هول زده پرسید:
-قلبت؟ دلت چیشده مولین؟
شهره با حالتی دردآلود و کاملا ساختگی بیان کرد:
-دلم درد گرفت از اینهمه توهین بی احترامی به من و پدرت.
هیچوقت فکر نمیکردم روزی این دختر نمک نشناس الطاف مارو فراموش کنه و اینطور گستاخانه و مستقیم به ما توهین لکنه…آخ …آخ دلم…
بیخودی شلوغش کرده بود.
میخواست پیاز داغ ماجرایی که خودش آغازگرش بود رو زیاد کنه.
فرهاد دوید سمتش.
تو بغل گحرکت کردش و همزمان خطاب به من با برآشفتهت سؤال کرد:
-چی به مولین بیان کردی هاااات؟
چیبیان کردی که اینقدر حالش بد شد؟ آخه اصلا تو سگ کی باشی که بخوای به خانواده ی ما توهین کنی کثافت…
از خودم دفاع نکردم.
نکردم چون برام مهم نبود قراره چی پیش بیاد…
فرهاد با تاسف روبه مادرش بیان کرد:
-من ازتون معذرت میخوام.خودم آدمش میکنم…بهتون قول میدم…
شهره با پوزخند اظهار کرد:
-خشت اول این دختره کج گذاشته میشه چطور میشه درستش کرد ؟
فرهاد یه نگاه ترسناک به من انداخت و بعد هم با اشاره به خودش اظهار کرد:
-من درستش میکنم…شما برو..برو و یه آب قند بخور!
مادرش رو از اتاق بیرون فرستاد و بعد درو قفل کرد و با باز کردن و بیرون کشیدن کمربندش قدم زنان اومد سمت من و با حالتی برافروخته از خشم اضافه کرد:
-خودت تمایل داشتی شیدا…خودت میل داشتی حرکت کردار من باهات این باشه خودت!
پوزخندی تلخ زدم و بیان کردم:
-هر غلطی دلت میخواد بکن عوضی…فقط بدون تو هیچوقت نمیتونی منو تا آخر عمرت داشته باشی!
زیرا این رو گفتم عصبی تر شد.صوتش رو واسم بالا برد و با عصبیت داد زد:
-خفه شو ….
سرمو به سمتش چرخوندم و مثل خودش با صدای قد بلند داد زدم:
چون این رو بیان کردم عصبی تر شد.صوتش رو واسم بالا برد و با عصبیت داد زد:
-خفه شو ….
سرمو به سمتش چرخوندم و مثل خودش با صوتی کشیده داد زدم:
-خفه نمیشم…اینو خوب یادت بمونه! نمیتونی منو داشته باشی.شاید جسمم رو اینجا جبس کنی ولی هیچوقت عاشقی و روحمو نمیتونی…هیچوقت!
با همون صوتی قد بلند خطاب به من اظهار کرد:
-تو متل منی و من داغ جدا شدنت از خودمو روی قلبت میزارم…
با تاسف به دیدههاش خیره شدم.
واقعا چرا میخواست منی که ذره ای بهش علاقمند نداشتم رو پیش خودش نگه داره اون هم وقتی نیازهاش رو با یکی دیگه برطرف میکرد!؟
دندونامو روی هم سابیدم و بیان کردم:
-برو به درک…
این حرف آتیش خشمش بیشتر شد.دستشو بالا برد و داد زد:
-دهنتو ببند کثافت…
بعد از کشیدن اون داد قد بلند و اضافه کردن این کلمه فقط چند ثانیه نیاز بود تا به سمتم حمله ور بشه و با کمربندش بیفته به جونم.
جیغ نکشیدم.
حتی اعتراض هم نکردم.
دستهام رو سپر سر و صورتم کردم و اجازه دادم اونجوری خودش رو خالی بکنه.
ذره ذره قامتم خم و خمتر شد.
سایه حضور بعضی هارو پشت در می متوجه شدم.
اما هیچکس اهمیت نمیداد.
هیچکس ار آدمای اون خونه واسشون مهم نبود این جا تو این اتاق داره چه بلایی سرم میاد….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن