اون درحالی که دستهاش رو پشت کمرش نگه داشته بود تو اتاق قدم رو میحرکت کرد و من شامگاهیه به یه بازنده، ماتم زده و قلبگیر نشسته بودم رو لبه ی تخت و خیره شده بودم به رو به…
به نقطه ی نامشخصی!
شاید هم دیوار…
این ظالمانه نبود !؟ در واقع حق کاملا با من بود و خطا از اون سر زده بود ولی باز خود لعنتیش بود که شامگاهیه به طلبکارها حرف میزد!
بعد از چنددقیقه قدم رو رفتن توقف کرد و چرخید سمتم.یکی دو قدم اومد سمتم و
رو به روم از حرکت ایستاد.
خیره شد تو نگاههام و درکمال وقاحت و پررویی اظهار کرد:
-شیدا…بهت قول میدم دیگه سمت و سراغ اون دختره نرم! قول میدم…
دیگه برای من مهم نبود.واقعا مهم نبود.
چنان از دیدهم افتاده بود دیگه حتی یک ثانیه هم چشم متوجه شدنش رو نداشتم.
احساس میکردم حیات کنارش از جهنم هم بدتره.
بار دیگر اسمم رو صدا زد تا شاید بهش نگاه بندازم:
-شیدا….
جوابی ندادم.حتی بهش یه نگاه هم ننداختم.
بازم به طرز احمقانه ای تلاش کرد من رو وادار بکنه این اتفاق رو از یاد ببرم:
-شیدا…هر اتفاقی هم گه بیفته من دیگه محال سمت اون دختر برم.
اون دختر یه اشتباه بود و هرکسی ممکنه تو زندگیش اشتباه بکنه!
پورخند زدم و گفتم:
-بسه دیگه! حوصله چرت و پرت گوش دادن ندارم…
پورخند زدم و گفتم:
-بسه دیگه! حوصله چرت و پرت متوجه شدن ندارم…
عصبی شد از اینکه توجهی بهش نگاه نکردم و همچین حرفی زدم واسه همین بهم نزدیکتر شد و اضافه کرد:
-تو اصلا به چه حقی اومدی دنبال من هاااان !؟
چه طور به خودت اجازه ی همچین کاری دادی !؟
سرم رو خم کردم و دستهام رو گذاشتم روی گوشهام تا دیگه صداش و مزخرفاتش رو نشونم.
دو کف دستم رو گراهی شد و از روی گوشهام برداشت و مجبورم کرد تو نگاههاش نگاه کنم و وقتی اینکارو کردم گفت:
-این ماجرا رو فراموش کن!
تبسم تلخی زدم و گفتم:
-هه!!! ماجرای همکلاسی سابقمو یادته !؟ کسی که باهاش هیچ ارتباطی نداشتم ولی تو چیکار کردی ؟
تو منو قضاوت کردی…
حبسم کردی تو خونه متروکه ی پشت عمارتتون جایی که پر بود از مار و عقرب…
آوای جیغ و التماسهام هنوز تو گوش خودمه تو گوش تو نیست !؟
مکث کردم و به نگاه های معنی دارم ادامه دادم تا شاید از رو بره اما نرفت و بهشدت حق به جانب اظهار کرد:
-خب من اون وقت فکرمیکردم تو با اون یارو ریختی رو همو…
پریدم وسط حرفش و گفتم:
-و تو بابت اون قضیه هیچوقت به من فرصت دفاع ندادی.
حالا رسما من مچت رو با یه زن گرفتم و تو پررو پررو تو روی من وایمیستی و میگی قضیه رو فراموش کنم !؟
بازم مکث کردم.نفس گحرکت کردم و اظهار کردم:
بازم مکث کردم.نفس گحرکت کردم و اضافه کردم:
-میدونی چیه! من حتی ازت آزرده هم نیستم چون دیگه برام مهم نیستی!
زیرا اینو گفتم دادی زد و با یه نیم چرخ صنقلبی نزدیک به میز آرایشی رو محکم زد زمین و بعد هم بیان کرد:
-لعنت به تووو شیدا!
اینو گفت و به سمت در رفت.دستگیره رو گحرکت کرد و تمایل داشت بره بیرون ولی قبلش در کمال وقاحت و پررویی اظهار کرد:
-فقط بهت دو روز مهلت میدم با این موضوع کنار بیای و فراموشش کنی!
اینو اظهار کرد و از اتاق بیرون حرکت کرد.
آهی کشیدم و سرم رو پایین انداختم.
کاش یکی منو خلاص میکرد.
کاش یکی منو نجات میداد…کاش…
تا کی باید زندگی من اینجوری در حال گذر باشه!؟
تا کی….
در باز شد.
سرمو که بالا گحرکت کردم با شهره نگاه تو نگاه شدم.
غضب آلود نگاهم کرد و اظهار کرد:
-اینقدر زیستن رو به کام پسر من تلخ نکن….
اینقدر فرهاد منو اذیت نکن
تبسم تلخی روی صورت نشوندم و گفتم:
-مرده شور پسرتو ببرن…
چون اینو اظهار کردم با دیدههای کاملا درست شده و لبهای نیمه باز از حیرت حاصل احتمالا گستاخی من بهم خیره شد….
چون اینو اظهار کردم با دیدههای کاملا درشت شده و لبهای نیمه باز از حیرت که حاصل احتمالا گستاخی من بود، بهم خیره شد.
خودمم نمیدونم چرا به سرم زد و این جمله رو به زبون آوردم ولی میدونم که دقیقا از عمق قلبم بود واسه همین برای بیانش تعلل نکردم.
و اون اولین حرفی که بعد از شیدن این حرف بهم زد این بود:
-تو…تو الان چه گهی خوردی؟!
اگه اون به این فکر میکرد، من در اون لحظه به این فکر میکردم که چه چیزی ، واقعا چه چیزی باعث شد در ازدواج من پای جبر به میون باشه.
چرا باید زندگی من به تباهی کشیده میشد !؟
این وسط چه” باید”ی کار رو کشید یه این نقطه که من بودم!
چرا خانواده ی من اون وقت مجبور شدن من رو به فرهاد بدن !؟
شهره قدم زنان بهم نزدیک و نزدیک ترشد.
رو به روم توقف کرد و با بالا بردن دستش یه کشیده ی محکم حواله ی صورتم کرد.
گرچ با ضرب کف دستش صورتم انگار سوخت ولی هیچی نگفتم.
ناضافه کردم چون برام مهم نبود.
ذات این زن عین ذات پسرش از بیخ و بن خراب اندر خراب بود.
آره…من هیچی نبیان کردم ولی اون با تکون انگشت اشاره اش ، در حالی که هر کلمه رو با نفرت و تاکید فراوان تلفظ میکرد به خیال خودش شروع به تخریب شخصیتم کرد:
-دخترای فقیر و بی پول یا نصیب امثال خودشون میشن یا اصلا بی نصیب می مونن اما… ولی توی دیده سفید شدی زن فرهاد من!
فرهادی که هر دختری آرزوش رو داره اون وقت در کمال وقاحت و پررویی زل میزنی تو چشمهای من و هر حرفی قلبت میخواد میزنی !؟ هر حرفی که لایق خودته؟
تو کی هستی مگه که به خودت جرات زدن همچین حرفهایی رو میدی؟
کی هستی جز یه دختر بدبخت بیچاره !؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن