رمان عروسک پارت ۴۴

باید ازش میجویا شدم که بسته به آدمش یعنی چی!
که موقعیتش یعنی چی!
اما با رسیدن اهورا حرفی نزدم.
بلافاصله بعد اهورا گارسون به هممسیر میز حاوی
سفارش های ما رسید.
اهورا به پشتی صنقلبیش تکیه داد
و با ریشخند نگاهی به میز کرد و گفت :
– عاشق این قسمتشم.
جوری با فخر به میز نگاه میکرد
که انگار صاحب کل رستوران اونه و حالا داره به کار
پرسنلش نظارت می کنه.
لبخندی از حالتش زدم
با چیده شدن و تکمیل شدن میز
گارسون عقب رفت و کف دستاشو پشت سرش گذاشت و
گفت :
– امر دیگه ای ندارید؟
شهریار گفت :
– نه ممنون.
گارسون سری تکون داد و بیان کرد :
– امیدوارم نهایت لذت رو ببرید.
و بعد به همجاده میز رفت.
اهورا به محض رفتن گارسون خودشو جلو کشید
و غذا رو بویید
و با لذت هووووومی کرد.
– پسر درست مثل همیشگیهه.
بوش عالیه. درجه یک.
شهریار به حالت شبیان کرد زده اهورا لبخند زد و بیان کرد :
– یکم جلوی شکمت رو بگیر باشه؟
اهورا دیده غره ای حرکت کرد و جواب داد :
– ملت میان رستوران تا شکمشونو سیر کنن
چرا من باید جلوشو بگیرم پسر؟
و بعد به غذا حمله کرد.
شهریار با تاسف به اهورا چشم دوخت
من اما هنوز لبخند به لب داشتم
در واقع این بُعد از شخصیت اون برام جالب بود.
اینکه اونقدر از خوردن لذت میبرد.
– اگه دیر کنی یا تاخیر داشته باشی تو انتخاب غذا
مطمئن باش چیزی نمی مونه که بخوری.
به نظرم زودتر انتخاب کن.
شهریار با خنده اینو گفته بود و منتظر نگاهم میکرد.
در حقیقت راست هم می گفت
اهورا جوری با اشتها می خورد که شک نداشتم توانایی
خوردن کل میز رو داشت.

نگاهی به غذاهای روی میز کردم و نگاهم روی چلو
کباب ثابت شد
کف دست دراز کر دم که شهریار قبل من کف دست دراز کرد
و دیس رو برداشت و به سمتم گحرکت کرد.
تبسمی از توجهش زدم و دیس رو ازش گرفتم
برای خودم ریختم و بعد هم اون برای خودش غذا
ریخت.
ناهار که تو رستوران صرف شد
به سمت خونه تیمسار حرکت کردیم
بین جاده بودیم که صدای اهورا به گوشم رسید :
– بریم خونه ایلیا.
متعجب به سمتش برگشتم و نگاهش کردم.
شهریار هم تعجب کرده بود که شاظهار کرد زده پرسید :
– چی؟!
اهورا نگاهی به من کرد
و شمرده شمرده توضیح داد :
– بریم خونه ایلیا!
– تو رو چه به اونجا؟
تو رو اصلاً اونجا چیکار؟
مات به شهریار خیره شدم
– داداش واست اپلیکیشن زبان اموزی نصب کنم؟!
این چه وضع حرف زدنه!
شهریار عصبی نگاهی از اینه به اهورا کرد و غرید :
– به تو ربطی نداره. نمی ریم اونجا.
– می خوام برم خونه داداشم.
– تو غلط میکنی مرتیکه کره خر.
من که می دونم میخوای بری یه کِرمی بریزی اخه
خودم بزرگت کردم.
– خب بری زم چی میشه مگه؟
چراکه کرم میریزم خونه داداشم نرم؟
– اون بارداره. میفهمی؟!
نیازیه تا برات بشکافمش و بفهمی نباید حرص و
جوش بخوره
نباید استرس بگیره؟
– اون موقع که با شروین خوابید به اینجاش…
– در دهنتو گل بگیر اهورا.
اون الان زن ایلیاست.
هر غلطی کرده بود مال گذشته اس الان ناموس
برادرته.
ناموس میفهمی یعنی چی؟

– نه من نمیفهمم ناموس یعنی چی.
چون تو بچگی ناموسم رو ازم گراهی شدن
فقط تو میفهمی…تو و ایلیا…
شماها که عادت کردین واسه یه ملت ناموس نگهداری
کنین.
و پوزخند بلندی انتهای حرفش زد.. .
نمیدرک کردم چرا اینطوری میگه ولی انگار کینه زیادی
داشت
انگار که تو قلبش مونده بود تا این حرفا رو بزنه…
بیشتر حرفش حالت کنایه داشت
تا یه گفتگوی عادی…
– دهنتو ببند اهورا…
– نمی خوام ببندم…
هربار خودت و ایلیا بازش میکنید بعد می گی ببند؟
– کاری نکن برت گرد ونم متوجه شدی؟
نذار مجدداً دورت کنم…
حالا که اوردمت ادم باش اهورا.
و بعد نگاه بدی از اینه بهش انداخت
مات به شهریار چشم دوختم
طوری صحبت میکرد که انگار صاحب اختیار اهورا
بود
انگار اون تعیین میکرد که اهورا کجا باشه و کجا
نباشه
– نمیتونی بار دیگر منو برگردونی…
– من هرکاری که لازم باشه انجام میدم
هرکاری که ثبات رو به خانواده برگردونه
– هه.
ثبات؟! بودن من اینجا ثبات رو میگیره؟
آره آقاااااای خانوادددددده؟
نگاهی به اهورا انداختم
که با حرص به شهریار نگاه میکرد
شهریار دهن باز کرد با عصبانیت جوابشو بده
که به‌سرعت کف دستمو روی دستش گذاشتم که روی کنسول
بود
نگاهش به سمتم برگشت
که به زور لبخندی زدم
خوشحال نبودم ولی مجبور بودم
نگاهش روی لبم ثابت موند.
لب زدم :
– آروم باش برادرته.
اون خانواده ای که دنبال ثباتشی
برادرت جزوشه.
خانواده ات برادرته!

نگاهشو از لبم به چشمام داد
و بعد نفس عمیقی کشید.
نگاهشو از آینه به اهورا داد و هممدت که نفسشو به
بیرون فوت میکرد
گفت :
– بعضی وقتا فکر اون جزو خانواده به حفظ خانواده
نمیرسه…
پس مجبوری از خودش بگذری
– خانواده هرچی که باشه عزیزه…
– خانواده عزیزه ولی…
– نه…ولی نداره…
من حاضر بودم برای مادر روهام جونم رو هم بدم
میگی دخترداییمه..
میگی یه عمر اشتباه فکر کردم
اما خب بازم برام عزیزه…
بازم برام ارزش داره و قلبم براش تنگ میشه
برای دایی و زندایی ای که حتی هنوزم مولین و بابا
صوتشون میزنم…
شماها…شم اها که درد چشیدین
که میدونین غم از کف دست دادن چیه…
باید بیشتر حواستون به هم باشه…
چراکهه ام بعد از اضافه کردنش لرزید…
دلمم لرزید…اهی کشیدم و حرفمو خوردم..
کف دستمو تمایل داشتم عقب بکشم
که شهریار کف دستمو رو هوا گحرکت کرد و محکم انگشتاشو
دور کف دستم حلقه کرد…
– واسه از کف دست ندادن یه چیزی گاهی مجبوری از چیز
دیگه بگذری…
دیدهای اشکبارم رو بهش دادم و بیان کردم :
– خانواده نه…
هیچی ارزش از دست دادن خانواده ات رو نداره…
– حتی دلدادگی؟!
سر به عقب برگردوندم و اهورا رو متوجه شد م
جدی نگاهم میکرد…
– حتی عاشقی!
ریشخندی زد و عقب راهی شد و سر بالا داد
و ن گاهی از زیر نگاه به شهریار کرد.
شهریار ولی دستمو محکم تر گحرکت کرد و بغلش کرد..
سر خم کرد و بوسه ای بهش زد و اظهار کرد :
– عاشقی ارزش هرچیزیو داره.

اون لحظه شاید باورش نکرده بودم
شاید برام تعجب اور بود که چرا خانواده رو به خاطر
عشق نادیده میگیره
که مگه ادم عاشق نمیشه تا خانواده تشکیل بده
پس چطور اون عشق رو ترجیح می داد
ولی بعدها… درست روزایی که امیدی نداشتم
بهم فهموند برای اون در هر حالتی عاشقی ارجحیت
داره
حتی اگه خانواده مقابلش بایسته…
تو خاموشی به سمت خونه سپنتا راهی شدیم
درست وقتی که میترا با سوییتشرتی که تنش بود در
رو باز کرد
و به جای سپنتا با ما روبرو شد
با دهن باز نگاهمون کرد و نگاهش از من و شهریار
رد شد
و روی اهورا قرار گرفت
زیر دیدهی به اهورا که سمت چپم ایستاده بود نگاه
کردم
با سر بالا داده و خونسرد به میترا نگاه میکرد
دقیقا مثل شهریار …
میترا نگاهشو گراهی شد و عقب تر رفت
نگاهی به شهریار کردم که دستش رو پشت کمرم
گذاشت
و منو به ارومی به جلو هل داد
وارد شدم و مقابل میترا با فاصله توقف کردم و لبخند زدم.
– خوبی مولین؟
نگاهش پر از شوک از من روی شهریار جای گرفت
که شهریار سری تکون داد
و پشت بندش آوای پوزخند اهورا اومد.
اهورا وارد شد و در رو پشت سرش بست
– ایلیا کجاست؟
– راهی شده واسم توت فرنگی بخره.
تبسمی بهش زدم که متوجه شدم ابروهای اهورا و شهریار
باهم بالا راهی شده
متعجب نگاهشون کردم
که جفتشون نگاهی به هم انداختن وشونه بالا دادن
– گفتم خیلی ذلیل زنه.
– به خودت حرکت کرده جون تو.
شهریار دیده غره ای به اهورا رفت
که اهورا بی اهمیت بهش به سمت مبلمان حرکت کرد و
همونطور که میشست

با صدای ناراحتی اضافه کرد :
– ای بابا حالا که خانوم خونه نیست چیکار کنم؟
اروم لبمو گاز گراهی شدم تا نخندم
میترا با لبخند فروخورد ه ای بهش نگاه کرد
و تمایل داشت به سمت اشپزخونه بره
که به‌سرعت گرفتمش و اضافه کردم :
– من میرم مولین.
تو مضطرب نباش بشین استراحت کن.
میترا تبسم مهربونی بهم زد و به سمت مبل ها رفت
با فاصله از اهورا جای گرفت و سعی کرد به سمت
تلویزیون متمایل بشه
نمیدونستم قلبیل این فرارش از اهور ا بود
وقتی که هنوز بینشون حرفی هم پیش نیومده بود
اون همواره جلوی شهریار توقف کرده بود
دوستش داشت میتونستم ببینم
اما هیچ وقت ازش نهراسیده بود
ولی از اهورا میوحشت کرد
از اهورا انگار خجالت می کشید
وارد اشپزخونه شدم و مانتو و شالم رو دراوردم
روی دسته صنقلبی گذاشتم
و بعد از مرتب کردم موهام و شستن کف دستام
براشون چایی ولیده کردم.
با سینی چایی که به سمتشون راهی شدم
و جلوی اهورا خم شدم دیدهکی زد و اظهار کرد :
– واو. چه خانوم خوشگلی.
و بعد رو به شهریار بیان کرد :
– پسند شد داداش. عاقد خبر کن.
با دهن باز به شهریار چشم دوختم
که خفه شوی ی به اهورا اظهار کرد و با سر به خودش اشاره
زد.
– بیار اینور اون گوساله اب هم زیادیشه. چه برسه
چایی.
– گوساله خودتی مرتیکه.
بی تربیت به بابام چیکار داری اخه.
به سمت شهریار حرکت کردم و همونطور که چایی برمیداشت
گفت :
– حله منم اگه برات توفیری داره البته.
– اره همون تو باش توفیری هم نداشته باشه
تو گوساله باشی بهتره.
سینی رو روی میز گذاشتم و کنار میترا جای گرفتم.

خم شدم و دوتا فنجون برداشتم
یکیو به سمت میترا گحرکت کردم که از کف دستم گحرکت کرد
بعدیو هم تو کف دستای خودم گراهی شدم
– خب شما چه طوری؟
سر میترا بالا اومد و به اهورا نگاه کرد
اهورا هم بسیار ریلکس به میترا نگاه می کرد…
– خوبم ممنون.
اهورا فقط نگاه به میترا کرد و بعد سری تکون داد
و اضافه کرد :
– خداروشکر حداقل شما خوبی.
ماها که هیچ خوب نیستیم.
جابجا شدن معذب میترا رو روی مبل متوجه شدم
و با اخم به اهورا نگاه کردم.
اما اون توجهی بهم نکرد و دوباره پرسید :
– چندسالتونه شما؟
– از من ۱۲ سال بزرگتره.
ابروهای اهورا بالا رفت و جدی گفت :
– شهریار به زنت ادب یاد بده
وقتی دوتا بزرگتر حرف میزنن بچه نمیپره وسط.
و بعد رو به میترا اظهار کرد :
– چه جالب! از من پس سه سال بزرگترید.
درسته؟!
میترا ن فس عمیقی کشید و به شهریار نگاه کرد
من هم به شهریار خیره شدم
که اروم به میترا خیره شده بود
با مشاهده کردن نگاه ما کف دستی که روی دسته مبل بود رو
بالا اورد و پلک رو هم گذاشت
میترا نگاهشو بار دیگر به اهورا داد و بیان کرد :
– بله.
– چه مادر جوونی واقعا.
چه زن داداش جوونی هم هستی ماشالله. ایلیا هم سنته
دیگه!
میترا چیزی نگفت که اهورا تن جلو کشید و گفت :
– ولی سپنتا ازت دوسال کوچیکتر بود.
مات به اهورا خیره شدم و بعد شهریار.
نگاه پر از خشم شهریار به اهورا بود
بالاخره اظهار کرده بود…بالاخره گفته بود…
میترا نفس عمیقی کشید که اهورا با خونسردی ادامه
داد :
– پسر بسیار خوبی هم بود
منتها زود مُرد…با اسم ایلیا شاهرودی کشته شد…

سپنتا سارمی کشته شده بود؟
اهورا نگاه مات منو که مشاهده کرد لبخندی زد و اظهار کرد :
– چه طور تو خبر نداری…
یه مدت تیمسار علاقه داشت یکی از پسرای شاهرودی
یا اخرین دختر اصلانی ها ازدواج کنه
موندم تو چطور بزرگ شدی که اینقدر بی خبری…
و بعد رو کرد به شهریار که با خشم زیادی نگاهش
میکرد و اضافه کرد :
– اینقدر زنتو بی خبر نگه ندار مرد…
اونم حق داره بدونه دور و برش چه خبره!
شهریار چنان نفس عمیقی کشید که قفسه سینه اش بالا
پایین شد…
– دهنتو ببند اهو…
– بگو…
تن جلو کشیده بودم و با صدایی که میلرزید ازش
حقیقت رو میمیل داشتم..
نفسی کشید و ابرویی بالا داد و رو به من اضافه کرد :
– وقتی فهمیدن ایلیا تو خطره جاشو با سپنتا پر کردن…
سپنتا به خاطر اینکه یه عمر مدیون شاهرو دی ها بود
اینکارو کرد
ولی نمیدونست همین میشه عامل قتلش
اینکه اونو یه شاهرودی بدونن
و برای انتقام از تیمسار بکشنش…
– ش…شناسنامه…
– اون قتل هیچ جا ثبت نشده…
یه مقبره کوچیک تو یه روستای دورافتاده..
یه دفن و تشییع شامگاهونه و گریه های کسی که هیچ
نسبتی هم باهاش نداشت…
یادته؟
رو کرد به شهریار اضافه کرد و اضافه کرد :
– جفتمون بودیم…هم تو هم من..
گریه میکردیم تا فکر کنن ایلیاست…
ولی ایلیا با بارونی سیاه بالای قبر از حرکت ایستاده بود و نگاه
میکرد
– ام…امکان…
– داری خیلی شوکه میشی نه؟
تو که میدونستی اون یه اصلانیه…
الان ای ن حد از رذالت چرا برات تعجب اوره؟!
– من…
– آخخخخخخ….