هیچ واکنشی به حرفم نشون نداد و خیلی ریلکس به کارش مشغول بود
انگار نه انگار که من حرف میزدم و اون داره میشنوه.
حس ادماییو داشتم که به شعورشون توهین شده
که غرورشون به بدترین وجه ممکن خورد شده و هیچگاه نمیتونن فراموش کنن
اشکهامو کنترل کردم و با پشت دست صورت خشکم رو پاک کردم و نفس عمیق و قد بلندی کشیدم
از روی کاناپه قد بلند شدم و پوشه ها رو روش رها کردم و با همون صوتی لرزون اظهار کردم :
-تمام اینا مال خودت. همه اشون.
من هیچ نیازی به اموال اصلانی ها ندارم.
نه حتی نیازی به اسم شروین تو شناسنامه ام.
و با غمگینی بهش پشت کردم و به سمت در راهی شدم.
دستم که روی کف دستگیره جای گرفت، دست اونم بالای سرم روی در نشست و اجازه باز کردنش رو نداد
میتونستم فاصله کم بدنش تا بدنم رو حس کنم
خودمو از جلو به در چسبوندم و با حرص اضافه کردم :
– کف دستتو بردار
-برو سرجات بشین
-نمیخوام تو اتاقت باشم.
توام باید خوشحال باشی که!
کسی که ازش متنفری نمیخواد پیشت باشه.
دارم نجاتت میدم جناب.
-چرت نگو رهایش. برو رو کاناپه
همونجا و همون حالت مصر توقف کردم و گفتم :
-نمیررررممممممممم.
دستتو بردار وگرنه..
سرشو پایین اورد و دم گوشم با لحنی فوق العاده میل داشتنی اضافه کرد :
-وگرنه چی؟ جیغ میزنی؟
خب بزن! کیه که به دادت برسه؟
فقط منم.
-روهام هست. جیغ میزنم تا بیاد.
-تو اینکارو نمیکنی.
گردنمو کج کردم تا هرم نفساش دیگه رو پوستم نشینه.
و با حرص گفتم :
-ازم فاصله بگیر.
-چرا؟ اذیت میشی؟
-بدم میاد …
-از چی؟ از این؟
و بوسه اش روی گردنم نشست.
نه اینکه تا حالا تو این موقعیت نبوده باشم
ولی انگار اون بوسه با باقی بوسه ها تفاوت داشت
انگار تموم حسش تو لباش بودن و باهاش به گردنم مهر زده بود
-خوشت اومد؟
جوابی ندادم و فقط زمزمه کردم :
-میخوام برم بیرون.
دستش رو پایین اورد و دور کمرم گذاشت
تا خواستم بپرسم چیکار میکنی!
منو اروم به سمت خودش برگردوند و خم شد و با دقت نگاهم کرد
تو نگاهش پر از مسروری و خنده و لذت بود
میتونستمبفهمم که از گیر انداختنم تو این وضعیت خیلی هم راضیه.
-چیه؟ کبکت خروس میخونه؟
-کبک من، به وقتش همه چی میخونه.
تو چرا اینقدر عصبی هستی؟
با یاداوری حرفش، اخم بدی کردم و نگاه ازش گحرکت کردم و اظهار کردم :
-به خودم مربوطه.
-من حرف بدی نزدم.
خودت رو بذار جای من.
-من جای خودم هم غمگینم. حالا خودمو بذارم جای تو؟
با تمسخر نگاهش کردم و بیان کردم :
-نه قربونت، مرسی.
باور کن همین مدلی اش هم کلی دارم عذاب میکشم.
چه برسه جای تو باشم!
و پوزخندی زدم.
-نیازی نیست اینقدر تیکه بپرونی
توام باور کن که همین مدلی هم مشخصه چه قدر داری حرص میخوری ازم!
نیازی نیست دیگه اینقدر زحمت بکشی تیکه بارم کنی!
ابرویی بالا انداختم و لبخند حرص دراری زدم و بیان کردم :
-حالا که معلومه پس بذار برم.
لبخندی زد و گفت :
-تا مشکلمون حل نمیشه نه نمیشه بری.
عاصی شده پوفی کشیدم و مردمک چشمامو تو کاسه گردوندم.
-خب؟
تموم عصبانیتت از اینه که اظهار کردم
از ادمایی که میزنن زیر حرفشون متنفرم؟
جوابی بهش ندادم که نفسی کشید و گفت :
-من از تو متنفر نیستم رهایش.
نیشخندی زدم و اضافه کردم :
-واقعا خوشحالم کردی
داشتم از شدت ناراحتی غمباد میگرفتم.
حالا برو کنار.
بهم نزدیکتر شد و اضافه کرد :
-من از رهایش اصلانی متنفر نیستم
چون اون تنها زنیه که دوستش دارم
چراکه اون زنیه که من باهاش به ارامش میرسم
زیرا دوست دارم ازش صاحب چندتا بچه بشم
دوست دارم وقتی از سرکار برمیگردم خونه
اون با یه پیمسیرن گل گلی چیندار بیاد در رو به روم باز کنه
دو سه تا بچه قد و نیم قد هم کنارش باشن
که نتونم حتی یه لحظه با ارامش ببوسمش
و بعد به هجوم بچه ها به خودمون بخندم.
من با تو، با رهایش اصلانی رویا بافی میکنم
وقتی که به من، به منی که میدونی رو هر ثانیه بودنت تو زیستنم حساب باز کردم
میگی دنبال خونه ام.
که میخوام خونه پیدا کنم و برم
که نمیشه تا ابد پیشت بمونم.
انتظار داری چی بگم؟؟
بخندم و بگم چه خوب؟
بگم باشه بهت یه خونه میدم تا بری توش زندگی کنی؟
که گور بابای من و تمام فکرام و خیالایی که برا اینده امون داشتم؟
اونم وقتی که چند دقیقه قبلش میگی من زنتم.
تو حتی حرفای خودتو زیرپا میذاری
عادت کردی منو تو یه برزخ نگه داری.
اینکه نه قبولم کنی و نه ردم کنی.
لباس تنت رو ببین.
اگه قبولم نداری پیراهنمچرا تنته؟
چرا با منرو یه تخت میخوابی؟؟
این روشی که تو داری بهش میگن با دست پس زدن با پا پیش کشیدن.
منم یه مردم.
یه جایی خسته میشم.
یه جایی ناراحت میشم، آزرده میشم
و میشه مثل امروزگار.
تو چشمام خیره شد و اظهار کرد :
-میشه حکایت امروزگار.
که من یه چی میگم و تو غمگین میشی
اگه میگم خودتو بذار جای من.
برای همینه. برای اینکه بفهمی منم اذیت میشم
مرد باشم، محکم باشم، به قول تو بی احساس باشم خلافکار باشم..
وحشی…جانی…هرچی!
ولی ادمی به امید زنده اس.
و من ادم که هستم نیستم؟!
بی صوت فقط نگاهش کردم
چرا من تا حالا به این چیزا فکر نکرده بودم؟!
چرا هیچوقت متوجه نشده بودم شهریار با حرفام و کارام چقدر اذیت میشه
چرا همیشگی اونو یه ادم سنگقلب میمتوجه شدم؟!
ادمی که فقط به فکر خودشه.
که اگه منو میخواد باز هم یه خودخواهی تو کارشه.
-من…
-من نمیگم ناز نکن نمیگم فقط بگو نگاه
نمیگم بیخیال تمایل داشته هات شو
تو هرچی که بخوای میتونی ازم درخواست کنی
هرچقدر که بخوای میتونی برام ناز کنی
مطمئن باش من دوست دارم که میل داشته هاتو براورده کنم
ولی منو مضحکه نکن.
من سی سالگیمو هم دارم رد میکنم و قلبم نمیخواد هنوز درگیر اره یا نه باشم.
قلبم نمیخواد عقلم و شعورمو زیر سوال ببری.
بذار همه چی با ارامش طی بشه
وقت میخوای تا قبولم کنی؟
باشه زمان میدم
پس تا اون موقع باهام روی یه تخت نخواب
پس پیراهنمو نپوش
پس تا کم میاری بهم تکیه نکن
نگو من شوهرتم.
وقتی خودت به دوثانیه نکشیده حرفتو پس میگیری.
-من خودم این لباسو نپوشیدم!
تک خنده ای کرد و اظهار کرد :
-دنبال مقصر نیستیم
دنبال اینم که بهت فهمونم پوشیدن همین لباس یعنی قبول کردن من..
که تو توی قلبت قبولم کردی
اما چراکه اگه به زبون بیاری فکر میکنی دیگه سلاحی درمقابلم نداری داری مقاومت میکنی
و چقدر درست میاظهار کرد.
چقدر حقیقت رو میبیان کرد.
اون یه مرد بود با فامیل اصلانی، یه مرد با اون شغل خطرناکش
و با اون همه دبدبه و کبکبه!
مردی که دوستش تو حیات مادرم بود و خودش هم سایه اش تا ابد تو حیات خواهرزاده ام!
مشخص بود که من هیچ شانسی دربرابرش نداشتم
و از ته قلبم قبولش کرده بودم
که پیروزیش به خودم و رویاهامو باور کرده بودم
ولی اگه به زبون میوردم، اگه میبیان کردم باشه موافقم.
که قبول دارم با یه صیغه نصف و نیمه
یه صیغه که حتی شرعی بودنش زیر سواله، باور دارم که زنتم.
شخصیتم خورد میشد، غرورم از بین میراهی شد.
اون بهم دروغ اظهار کرده بود
منو با حیله و نیرنگ وارد بازیش کرده بود
با من صیغه خونده بود و حالا من چطور دیده میبستم به روی دروغاش؟
به روی روزهایی که تو خونه ۵۰متری داییم میشستم و به روزی فکر میکردم که شهریار بیاد میل داشتگاری.
من از تموم اونرویاهام خجالت میکشیدم
از رهایشی که هنوز قلبش میمیل داشت شهریار بی گناه باشه هم خجالت میکشیدم
از داییم که به خاطر شهریار، باهاش دعوا افتادم هم خجالت میکشیدم.
با لمس بازوم به خودم اومدم و نگاهش کردم.
اروم منو کنار زد و در رو باز کرد و بیرون حرکت کرد.
من همونجا توقف کردم و نگاهم به پوشه ها بود.
پوشه هایی که قرار بود منو صاحب نصف مایملک اصلانی ها کنه.
-مامان؟
به عقب برگشتم و روهام رو توی چهارچوب در دیدم.
روی زانوهام خم شدم و گفتم :
-جون مولین؟
-میای باهم باقی فیلمو ببینیم؟
-اره عزیزم.
راست ایستادم و دستمو روی شونه اش گذاشتم و باهم بیرون رفتیم.
باهم به سمت تلویزیون راهی شدیم و سر جای قبلیمون نشستیم.
نگاهم دور خونه گشت و شهریار کجا راهی شده بود؟
-بابا راهی شده بیرون. اخه ابی اومده.
به روهامخیره شدم و اظهار کردم :
-ناظهار کرد چیکار داره؟
-نه مامان. ابی اینا رو بهمنمیگه.
لبخندی به لحنش زدم که یهو به سمتم برگشت و سوالی آوام کرد :
-مامان؟!
-جون مولین؟
-تو…یعنی…
یکم نگاهم کرد و بعد پشیمون شد و دو مرتبه به تلویزیون خیره شد.
متعجب نگاهش کردم و وقتی واکنشی ازش نمتوجه شدم آواش زدم :
-روهام؟
انگار منتظر همین بود که تند به سمتم برگشت و گفت :
-تو فکر نمیکنی ابی یه جوری شده؟
گیج نگاهش کردم و اون از ابراهیم میاظهار کرد؟
-ابرااهیم؟؟
سریع سری بالا پایین کرد که اضافه کردم :
-نه مگه چه جوری شده!
-اون…هیچی.
دومرتبه روشو برگردوند که شاکی صداش کردم :
-روهام؟؟
به سمتم برگشت و غمگین بیان کرد :
-خب شاید نباید بگم.
-شایدم باید بگی هوم؟
و ابرویی بالا انداختم و منتظر نگاهش کردم.
یکم نگاهم کرد و بعد اضافه کرد :
-ابمسیریم لیزر کرده.
با دیدهای گمسرور شده نگاهش کردم و گفتم :
-چی کرده؟
-اون دوماهی که شما نبودین، یه مدت نبود و بعدش که اومده بود وقتی ریششو زد متوجه شدم لیزر کرده
-تو از کجا فهمیدی؟
-خال نداشت. بهش بیان کردم خالت کو؟
گفت در ذهنش گذراندی تا حالا کجا بودم؟
لیزر.
مات به روهام چشم دوختم و خب…ابجادهیم بهش نمیخورد…یعنی…
-خب…خب..عیبی نداره هرکی یه جوریه.
حتما از خالش خوشش نمیومده.
این چه ربطی به عوض شدنش داره و اینکه یه جوری شده.
-به نظرت اون ادمی بود که لیزر کنه؟
با ابروهای بالا رفته نگاهش کردم و اضافه کردم :
-روهام؟!
سر پایین انداخت و اضافه کرد :
-معذرت میخوام.
میل داشتمچیزی بگم که آوای شهریار به گوشم رسید :
-داریم میایم داخل.
سریع قد بلند شدم و به سمت اتاق راهی شدم و در رو بستم.
لباسی نبود که بپوشم پس ترجیح میدادم تو اتاق بمونم.
اما با حرفای روهام کنجکاو شده بودم ابمسیریمو ببینم.
انگار این چندوقته چهره اشو دقت نکرده بودم و خدا خدا میکردم ریش هاشو زده باشه تا متوجه تفاوتش بشم.
اروم در رو باز کردم و از لای در سرک کشیدم که شهریار رد شد و پشت سرش ابراهیم.
ریش هاش رو بار دیگر زده بود و چه قدر با قبلاً تفاوتپیدا کرده بود.
من تا حالا اونو بدون ریش نمتوجه شده بودم و فقط نگاهم بهش بود.
چهره اش انگار خیلی جوون تر بود و توجهم به ابروهاش جلب شد.
یادمه قبلاً ابروهاش یکم کلفت تر بودن
و حتما اونا رو هم میگراهی شد.
لبم به تبسمی باز شد و ابداً تصور نمیکردم این اعمال از ابراهیم سر بزنه.
نگاهم به ابجادهیم بود که سایه ای از جلوی در رد شد و بعد چهره عصبی شهریار رو متوجه شدم.
-برو تو
این رو اظهار کرد و در رو محکم بست.
من هم مات پشت در موندم و چرا اینقدر عصبی بود؟!
مگه چیکار کرده بودم؟!
شایدم ابمسیریم خبر بدی بهش داده بود!
عقب حرکت کردم و اروم روی تخت نشستم و به اطرافم چشم دوختم.
هیچ چیزی برای خوندن یا نوشتن نبود و خدا میدونست ابراهیم قصد داره تا چه وقتی اونجا باشه و با شهریار صحبت کنه.
پوفی کشیدم و خسته دستامو باز کردم و خودمو طاقباز روی تخت انداختم.
نگاهم به طرحهای سقف جلب شد و یاد روزگاری افتادم که شهریار منو برد متوجه شدن میترا :
#فلش_بک
نگاهی به خانوم ستاری کردم که داشت با مسئول خرید روزگارهای زوج دعوا میفتاد.
طی و سطل و گوشه رختشورخونه گذاشتم و مجدداً به سمتشون حرکت کردم.
خانوم ستاری اینجوری بود که اگه از کف دست کسی عصبی بود، تیر ترکشش به همه میگراهی شد پس عقب تر ایستادم تا نکنه یهو بزنه به سرش و با منم دعوا کنه.
-مسعود، من چندبار بهت بیان کردم از حاج نادر چیزی نخر؟
ناضافه کردم حتی اگه بارهاش نصف قیمت بازارم بود نخر؟
ناظهار کردم اگه کل جهان بسته بود بازم از اون چیزی نخر؟
تو باز رفتی ازش گوشت خریدی؟
الان من با این گوشتای سبز و فاسد چیکار کنم هان؟
۵میلیون ریختی تو شکمش که تهش بشه این؟
بیان کردم امشب مجلس داریم کل میزا رزروه.
اظهار کردم باقالی پلو با ماهیچه میخواد حرکت کردی از حاج نادر خریدی؟
من الان یکی دیگه رو بفرستم خرید و بعد اون ۵تومنو چه کنم؟
ها؟ از حقوقت کم کنم؟
سر مسعود با ترس و ناراحتی بالا اومد و با ناله اظهار کرد :
-خانوم بخدا من قسط دارم خانوم.
خودتون میدونید این پیکان وانت واسم چند آب خورده.
به خدا همه جا بسته بود. حاج نادر خودشم نبود.
اظهار کردم میخرم میارم.
چه میدونستم زیرا بارهاش فاسده شما میگی نخر؟
فکر میکردم باهاش مشکل دارین
خصومت شخصی دارین خانوم.
به خداوندی خدا من غلط کنم بار بعد ازش خرید کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن