نفسِ عمیقش پر از غصه بود.
فراز برای او جوش میزد و او برای فراز.
جای این چنین دوستی در حیاتام خالی بود.
-کارِن خیلی شیرینه. بیش از حد عاشق شدنی و فوقالعاده متوجه شده.
عاشق شدم بیشتر بدانم و بشنوم.
شاید تا خودِ صبح…
صبحِ قیامت.
ولی اشارهای به ساختمان زد.
-بریم که الان باز زنگ میزنه و اون روی قشنگش نمایان میشه.
خندیدم و دیده گرد کردم.
-پشت سرش حرف نزنید! بهم برخورد.
وارد ساختمانِ اصلی شدیم و انقدر شلوغ بود که برای لحظهای من و محمد از هم فاصله گرفتیم.
-به جمعِ کشته مردههاش پیوستی؟!
بینی چین دادم و خودم را به او که وارد یک راهرو شده بود، رساندم.
-به غیرتم برخورد. کشته مردهها؟ جمع بستید؟
صدای خندهی کشیدهش مرا هم به خنده انداخت.
خندهای که با باز شدنِ یکی از درها و نمایان شدنِ فراز روی لبهایم ماسید.
حاضرم قسم بخورم که با دیدنم مردمکهایش تیرهتر شدند.
درست شبیه به شامگاههایی که میوارد شد و قصد جانم را میکرد.
-بفرما داداش اینم کمکی. الان لپتاپ و سیستم خودمم میارم اینجا. به امید خدا یکی دو روزه تمومه.
نگاه از من گرفت و به محمد دوخت.
-زنگ بزنم سارا بگم کنسلت کنه که مفتتم گرونه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن