چپچپ نگاهم کرد و به شیطنتم ادامه دادم.
-با سارا بیرون بودیم ازینکارا کردم. پیاده شم؟!
شیشه را پایین داد و با دست به ماشینِ عقبی اشاره زد صبر کند.
-خیر!
لبهایم را جمع کردم تا نخندم و به میز و صنقلبیهایی که در پیادهرو چیده بودند خیره شدم.
انقدر شلوغ بود که یک خانواده دورِ میز قرار گرفته بودند و خانوادهای دیگر، یک لنگه پا منتظر بودند تا خالی شود.
-درِ ماشین و قفل میکنم. به کسی نگاه نکن. جواب کسیو نده. با کسی حرف نزن تا بیام.
نگاهش کردم.
این حجم از سفارش کمی بیمنطق نبود؟!
-مضطرب نباش شیشهها دودیه!
فک فشرد.
-دیوار که نیست. شیشهس.
از داشامگاهورد کیفِ کارتهایش را برداشت.
-کار داشتی زنگ بزن. چی باید بخرم؟! جای پارک نیست ببرمت نزدیکِ مغازهها.
لبی با زبان تَر کردم.
یک جوری عادی میپرسید چی بخرم؟! که انگار اولین بارش نیست برای یک زن خرید میکند و چقدر تلخ بود!
-سورپرایزم کن!
او که مشغولِ چک کردنِ کارتها بود، لحظهای مکث کرد.
-به انتخابِ خودت برام لباس بخر. هم برای خونه چیزی ندارم هم بیرون.
سر تکان داد. در را باز کرد، اما دوباره بست.
-سایز لباس زیرت چنده؟!
تنم داغ شد و ناشیانه نگاه دزمشاهده کردم.
-نمی…نمیدونم… انگار جمتوجه شدا سایزم تغییر کرده!
بار دیگر که نگاهش کردم، دیدهانش روی بالاتنهام میچرخید.
اما سوئیشرتش مانعِ حدس زدنش میشد.
-قبلا چند بوده؟!
گوشیام را برداشتم تا مجبور نباشم نگاهش کنم.
-هفتاد و پنج. منتها کاپِ کوچیک.
گلویی صاف کرد و همچنان مصرانه به لیستِ تماسها خیره بودم تا مجبور نشوم نگاهش کنم.
-پس باید هشتاد باشه یعنی؟! با کاپِ کوچیک؟! تو حموم درک کردم بزرگ شدن.
خون به صورتم دوید و ناچار سر قد بلند کردم.
دیدهانش تب داشت و متوجه شدم او هم مثل خودم برانگیخته شده.
-هر چی گراهی شدی. فقط زود بیا.
از ابتدا جز رابطه هیچ هدفی نداشت و همیشه نصفِ حرفهایمان با کنایههای تختِ خوابی میگذشت.
ولی امروزگار یک طوری بودیم.
شامگاهیه به تازه عروس و دولیدی که هنوز مانعی به نامِ حیا بینشان فاصله انداخته.
-ازین توریا بگیرم خوبه؟! تو شمال گرمتم نمیشه.
به خاطرِ شنا، بالاتنهی پُری نداشتم و برای همین هیچگاه مقلبِ اسفنجی انتخاب نمیکردم.
-آ..آره. یا دانتل بگیر. یا نخی.
با تصورِ فراز در مغازهی لباسِ زیر فروشی اخمی روی صورتم جا خوش کرد و دستم روی ساعدِ او که میتمایل داشت پیاده شود، نشست.
سوالی برگشت و با همان اخم و سریع گفتم:
-لباسِ زیر نمیخوام.
تمایلی به مشاجره و جدال نداشتم و صادقانه اضافه کردم:
-دوست ندارم تو همچین مغازهای بری!
نگاهش که روی دستم قرار گرفت، تسلیم عقب کشیدم و سر به زیر انداختم.
قدرتِ خط و ربط تعیین کردن نداشتم، که دوست داشتن و نداشتنم برایش مهم باشد.
ولی بر خلافِ تصورم، درست قبل از پیاده شدن لب زد:
-باشه. اگه آقا بود خرید میکنم!
ابرویم بالا پرید.
این حجم از تغییرِ حرکت کردار به خاطرِ سیلیای بود که بر صورتم زد؟!
نفسِ سختی کشیدم.
یادآوریاش چیزی جز درد نداشت و به جای فراموشی دائم در خاطرم تداعی میشد.
با صوتی زنگِ گوشی از فکر بیرون رسیدم و لب فشردم.
آنقدر با آرزو تماس نگحرکت کردم که آخر خودش زنگ زده بود.
-سلام آرزو جون.
-علیک سلام خانوم! این چه وضعِ داروهای آرزوعه؟!
با صدای فرهاد تکیه از صندلی گحرکت کردم و بند قلبم پاره شد.
-دا…داروها؟! مشکلشون چیه؟ سلام فرهاد خان!
چند ثانیهای سکوت کرد و سپس بدون انعطاف و با کج خلقی کف دستور داد:
-تا نیم ساعت دیگه خونه باشید!
وحشت زده به تلفنی که قطع شده بود خیره شدم.
با کف دستی لرزان دوباره شمارهی آرزو که انگار گوشیاش دستِ فرهاد بود را گحرکت کردم و بهشدت زود جواب داد:
-بفرمایید!
خشمِ بیمنطقی در صوتیش بود، که نطقم را کور کرد.
-خانومِ سلیمی پشت در هستید انشاالله؟!
شتابزده و بیفکر گفتم:
-من شمالم فرهاد خان. میشه بگید مشکل چیه؟! شاید بتونیم تلفنی حلش کنیم.
یکباره صوتیش قد بلندتر از حالت عادی شد.
-داروهای آرزو نصفش نیست. چند وقته دارید ناقص داروهاش رو میمشاهده کرد؟! چرا به من ناضافه کردید تموم شده؟
تازه به خاطر آوردم که با او، از تغییراتِ اخیر صحبت نکردهام.
-شما که رفته بومشاهده کرد چین، زیرا آرزو جون کمی خسته و بیرمق به نظر میرسیدن، بردمشون دکتر. دکتر یه چند تایی قرص رو حذف کرد. تا یه مدت نصفه بهشون میدادم و کمکم قطعش کردم. مطمئن باشید چیزی از قلم نیفتاده. وقتِ بعدیِ دکتر هم…
بینِ حرفم پرید و مجال نداد بیشتر توضیح دهم:
-شما جمتوجه شدا زیاد مرخصی میگیرید و فکرتون مشغوله. یک هفتهست به آرزو تمرین ندامتوجه شد و باهاش ورزش نکرمتوجه شد. بهتره که…
احساس کردم قرار است عذرم را بخواهد و اینبار من بینِ حرفش پریدم:
-ببخشید ولی دکتر یک هفته استراحت بهشون دادن و قراره برنامه جدیدِ ورزشی و شنبه برام بفرستن. از شنبه مجدداً شروع میکنیم.
دیگر صوتی نفسهایش زیادی غیرِ طبیعی بود، ولی حداقل وقتی حرف زد خبری از خشم در آوایش نبود.
– چهارشنبه حواسم نبود بهتون مرخصی دادم. به جاش فردا که جمعهست تشریف بیارید. غذاهایی که آرزو داره میخوره، اصلا سالم و رژیمی نیستن!
نمیدانم چرا خندهام گحرکت کرد.
-با آرزو جون بحثتون شده؟!
سریع و جدی پرسید:
-ببخشید!؟
لب گزیدم و عاجز از موقعیتی که نمیدانستم چطور مدیریتش کنم چند نفس عمیق کشیدم.
-به مهلا سپردم. همهی غذاهای آرزو جون کاملا رژیمیه خیالتون راحت باشه. اگر اجازه بدید من فردا هم نیام. ولی دیگه مرخصی نمیگیرم. حق با شماست من خیلی این مدت غافل شدم.
اما مرغِ او یک پا داشت.
-بنده فکر میکنم شما فردا باید تشریف بیارید خونه خانوم!
صدای معترضِ آرزو را از آن طرفِ خط شنیدم.
-فرهاد جان! مرخصیش و کوفتش نکن. من از پسِ خودم بر میام.
فراز در عقب را باز کرد و خریدها را روی صندلی گذاشت.
اما حواسش به من و تلفنم نبود.
-دِل! یادته تصادف کردیم؟!
داشتم بال بال میزدم، تا به او بفهمانم با پدرش حرف میزنم.
ولی او در را بست و بلافاصله پشتِ فرمان نشست.
-اون شامگاه یه ساک…
بالاخره سمتم چرخید و مرا در حالی دید که داشتم در سرم میکوبیدم و به تلفن اشاره میزدم.
سکوت کرد و با صوتیی لرزان اضافه کردم:
-فرهاد خان مشکلِ دیگهای هم هست؟!
فرهاد تک سرفهای کرد.
-شنبه صبح اینجا باشید خانوم. وگرنه فکر میکنم بهتره شما دنبالِ شغلِ جدید و ما هم پرستارِ جمشاهده کرد باشیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن