کارن را به آغوش کشید و برای لحظهای دلواپس شدم.
قد و قوارهاش شبیه به بچههای چهار یا پنج ساله نبود.
-بله!
خوابیدن، آن هم زیرِ یک سقف، با دو نفری که یکی از آنها قلب بود و دیگری ضربانش.
امشب از خوشی سکته میکردم.
-چیزی لازم ندارید؟!
بدون اینکه فکر کند منِ بلاتکلیف نیاز به جوابی دارم از کنارم گذشت.
اما نگاهم را دنبال خودشان کشید.
بوسهای رویِ کف کف دستم نهادم و برای کارِنی که سر روی شانهی پدرش نهاده بود و نگاهم میکرد، فرستادم.
با اینکه لبهایش مخفی بودند، اما چینِ کنار نگاهان میاظهار کرد که تبسم میزند.
یک کف دستش را بلند کرد و طرحی از یک قلب نیمه در هوا برایم درست کرد.
کف دست روی سینهام نهادم و لب زدم:
-دورت بگردم کوچولوم.
دیگر نماندم.
به آشپزخونه رفتم و یک بطری آب و لیوان برای اتاقشان برداشتم.
چند تکه از میوههای کارِن مانده بود و ناتمایل داشته دست دراز کردم و تکهای از آن را خوردم.
شاید مسخره باشد.
اما خوردن با یک قاشقِ مشترک با پسرم هم یکی از آرزوهایم بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن