زیر نگاهی، نگاهی به او که انگار سوتی داده بود انداختم.
-خیر نداشت!
بدون هیچ بحثی مسیر سخنمان را عوض کردم تا مبادا مقابلِ پسرش بدخلقی کند.
-ی…یعنی الان کلا غذا نمیخوره؟!
پیش دستی آماده شده را با یک چنگال کوچک مقابل کارن نهادم.
-بفرما آقا کارِن.
کف دستانِ کوچکش را با حیرت مقابل دهانش گراهی شد.
-واای بابایی! یه عالم ستاله خانوم. مُچَکِلَم خاله.
تبسم فراز و خندهی من، شاید تنها خوشیِ واقعیِ این چند ماهمان بود.
-نوشِ جونت عزیزم. گوشت شه به تنت.
دستانم را شستم و یک پیشکف دستی از تکههای باقی ماندهی میوه برای خودم و فراز برداشتم.
-چرا. اما خیلی کم. هر وقت که زیادی گرسنه باشه.
صندلیِ کناریاش را بیرون کشیدم و پیش دستی را بینمان قرار دادم.
-حیفه اصراف شه. میخوری؟!
نگاهش که روی صورتم متمرکز شد مکث کردم و مردمکهایم لرزید.
-تو میخوری؟!
میوه را میاظهار کرد دیگر؟!
شال از روی سرم سُر خورد و تا تمایل داشتم مرتبش کنم، لب زد:
-نکن!
کف دستپاچه روی صندلی وا راهی شدم.
چیزی ناظهار کرده بودها، اما فشارم افتاده بود انگار.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن