تمنای نیم نگاهش را داشتم و حال که نصیبم شد نمیدانستم از شرم به کجا پناه ببرم.
آخر، بالاخره آن نگاهی که میتمایل داشتم پس از چند ماه نصیبم شد.
نگاهی تحلیل گرانه، مخصوص به من، برای من از طرفِ او.
-لاغر شدی. باز روزگاره گحرکت کردی؟!
محتاطانه به کارِن نگاه دوختم.
بچه بود و کنجکاو. اگر میشنید، چه؟!
-از دوریه شاید.
از زیر میز کف دستش روی رانم قرار گرفت و بندبندِ وجودم آب شد.
-چون کوچولویی انقدر راحت خودت و تو قلب همه جا میکنی؟!
کلمه به کلمهی جملهاش در ذهنم تکرار شد و کمکم شیرینیِ مفهمومش به جانم جای گرفت.
-لطف داری. من تو قلبِ تو یکی جا شم بسه برام.
چپچپ نگاهم کرد.
از غیض، خشم یا با کنایه نمیدانم.
شبیه به هوای بهاری میماند.
یکبار طوری بود که میشد به آینده امیدوار شد.
گاهی هم به یکباره کفن بر تنِ تمامِ آرزو و رویاهایت میکرد.
-مهربون شدی. برای بچم بیدردسر میوه درست میکنی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن