گلویی صاف کردم و ادامه دادم:
-راستش خودم سپرده بودم اگر کسی پرستار میل داشت باهام تماس بگیرن. برای همینم پسرتون با من تماس گرفت. ولی… کسی که پیشش زندگی میکردم سنش بالا بود و یک سری مراقبتارو بلدم.
اخم کرد.
-چند سالتونه شما!؟ نمیخوام هیچ کاری و غیرقانونی انجام بدم. زیر هجده سال هستید؟!
به خاطرِ فرزندم داشتم قول و قرارم با فراز را زیر سوال میبردم.
چرا بیفکر حرف زده بودم؟
-هجده سالمه. سنم کمه، اما مراقبتهای لازمه و بلدم. خیالتون راحت.
-با تزریقات مشکلی ندارید!؟
-نه! فقط تزریق پنیسیلین و نمیتونم. برای بقیه مشکلی ندارم.
مادام که زمینگیر شد، من و مریم هر دو مجبور بودیم که برای حداقل رساندنِ حرکت کرد و وارد شد به بیمارستان، کمکهای ااماه بیاموزیم.
شاید آکادمیک نبود، ولی از آمپول زنِ محله در حد کار راه انداختن یاد گحرکت کرده بودیم!
-من به توسط کارم اکثر اوقات رو خونه نیستم. ما یه پرستارِ میخوایم که یه مدتی رو کنارِ همسرم بمونه. یعنی تمام روزگار تو خونه کنارش باشه.
شاید برای همین خودم را پیشنهاد کردم.
همسرش پرستار نمیتمایل داشت.
او بیشتر به یک همجاده و همصحبت نیاز داشت.
-من مشکلی ندارم.
نگرانی از سر و روی کلماتش میبارید.
-پس اگر شما این شرایط رو دارید، اطلاع بدید که من بگم وکیلم قرار داد و تنظیم کنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن