من زودتر از فراز به خودم آمدم و جلو کشیدم.
نگاهانش رویم ریز شد و موشکافانه بررسیام کرد.
شانههایم را صاف کرد و با مطمئنترین لحنی که در توانم بود دروغ اظهار کردم!
-سلیمی هستم. امشب رو من به عنوانِ پرستار همجادهِ همسرتون میمونم.
کاش تاکید روی عنوانم را فاکتور میگحرکت کردم. زیرا که متعجب ابرویی بالا انداخت و کنار رفت.
-شامگاه شما هم بهخیر. بفرمایید.
به محضِ ورود، نفسِ سخت شدهام را منقطع بیرون فرستادم.
-سلام!
حیف، اتاقش خصوصی بود و یک تخت داشت.
وگرنه که اگر تختِ اضافه بود همین حالا داوطلبانه به عنوانِ یک مریضِ سکتهای رویش میخوابیدم.
زنی که روی تخت خوابیده بود هم جوان بود.
شاید نهایت پنجاه سال سن داشت.
نکند فراز کف دستم انداخته؟
-سلیمی هستم. پرستارتون.
تبسمی زد.
برای لحظهای مادرم را به جای او متصور شدم، قلبم برای نگاهِ مهربانش لرزید.
-سلام عزیزم. ببخشید زحمتت دادیم!
یک جور سخن میاضافه کرد، که به پرستار بودنت شک میکردی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن