اینو دیگه از کجاش درآورده…..
اتاق بارمان با فاصله از اتاقای دیگه قرار داره…منم هر وقت باهاش حرف میزدم در بسته بود..بعید میدونم صوتیی ازمون بیرون میومد…مگه…مگه اینکه کسی میمیل داشت فالگوش وایسه…
نگاه گیجمو که میبینه خودشو جلوتر میکشه و زل میزنه به صورتم…..
همه ی صورتمو از نظر میگذرونه….حالم از نگاه کردنش بهم میخوره…..مرتیکه هیز….
نگاه میگیرم و به میز نگاه میکنم…..
_ نه…نسبتی نداریم….
میخنده و با خنده ی مسخرش جفت پا میره رو اعصابم…..
_ حالا دیگه مطمعن شدم خوشگل خانم….
سرمو بالا میارم و تیز نگاش میکنم…
میخنده و میگه: اوووف…چشاشو…..
نگاه عصیبمو به چشماش میدوزم و فورا بلند میشم….
مرتیکه بز لیاقت فحش دادنم نداره….
میخوام از کنارش بگذرم که دستمو میگیره و سمت خودش میکشه…..
چراکه کارش یهویی هست پرت میشم تو بغلش و رو پاش میفتم…..
حس میکنم حرارت بدنم رو هزاره اینقدی که حرصی و عصبیم….
فورا دستاشو کنار میزنم و کشیده میشم…..
_ چیکار میکنی عوضی….
برعکس من که کم مونده دود از سرم کشیده شه اون ولی قد بلند میخنده….
انگشت اشارمو جلوش تکون میدم و تهدیدوار میگم: عوضی بی شرف….فردا که حکم اخراجتو گذاشتن کف کف دستت حالیت میشه هر گوهی رو نباید بخوری….
کاش زورم میرسید تا بیفتم به جونشو و مثل سگ بزنمش….
بدون حرفی خونسرد بهم خیره شده….
میچرخم و میخوام بزنم بیرون که میگه: دختر خیابونی رو چه به ناز کردن…..خودت میای زیرم….
زبونم رو که برا حرف زدن باز میشه با متوجه شدن صوتی کفشایی که به اشپزخونه نزدیک میشه میبندم…
با دندونای کلید شده میچرخم و با بارمان رو به رو میشم….
نگاه مشکوکش بین من و سرحدی میچرخه….
همینو کم داشتم….
کاری نکردم اما همه ی بدنم میره رو ویبره….
از کنارم با اخم عبور میکنه و سمت سرحدی میره…
آوای جدیش میپیچه و میگه: قرار بود بری که….
سرخوشانه میخنده و در جواب بارمان میگه: قرارم عوض شد….
پشت میز میشینه….همون جایی که تا چند دقیقه ی پیش من بدبخت جای گرفته بودم….
_چطور اونوقت……
_ دیگه دیگه….
کشیده میگه: عجب….
نگاهش که میچرخه و رو من قرار میگیره فورا رو میگیرم و سمت طبقه پایین میرم…..
از نمایشگاه میزنم بیرون…..باد سرد بهم میخوره و لرز میگیرم…
شروع میکنم به قدم زدن و به این فکر میکنم چطور هر کی از مسیر میرسه به خودش اجازه میده بهم توهین کنه…
چی ازم میبینن که اینجور بهم نزدیک میشن و میخوان ازم سواستفاده کنن….منکه حتی سرمو هم قد بلند نمیکنم تا نگاشون کنم….چی ازم میخوان آخه…..
مسیر میرم و نمیفهمم صورتم کی از اشک خیس میشه….
با صوتی ماشینی از جا میپرم….
صورتمو پاک میکنم و میچرخم و با مشاهده کردن آقای اسماعیلی جلو میرم….
شیشه ی سمت شاگرد رو پایین میاره و میگه: خانم مشعوف بفرمایین برسونمتون…..
حالم خوب نیست و مسیر طولانی رو تا ایستگاه باید برم…..
به نظرمم بهشدت زشته که بخوام برا چندمین بار پیشنهادش رو رد کنم….
_ مزاحم نباشم آقای اسماعیلی…….
_ اختیار دارین چه مزاحمتی…..
دوست ندارم جلو بشینم….
هم قیافم با گریه کردنم بهم خورده و هم دوست ندارم فکر دیگه ای بکنه…..شدم حکایت همون مارگزیده ای که از ریسمون سیاه و سفید هم میترسه…..
سمت صنقلبی های عقب که میرم میگه: شرمنده خانم مشعوف….اونجا وسیله گذاشتم…اگه اذیت نمیشین جلو بشینین….اگه هم راحت نیستین تا من وسیله ها رو بذارم جلو….
ای بابا…..
عجب گراهی شداری شدم……
تبسم مزخرفی رو لبهام میشونم و میگم: نه…خواهش میکنم….
در و باز میکنم و جلو میشینم….
خدا رو شکر هوا تاریکه و بسیار جزییات مشخص نیست وگرنه اخرین چیزی که الان حتی نمیخوامش هم دیدن صورتم از این فاصله ی نزدیک توسط کسیه…..
میخواد جاده بیفته که ماشینی بغل ماشینش نگه میداره…..
اول توجه نمیکنم ولی با متوجه شدن صدای بارمان که باهاش حرف میزنه میچرخم و متعجب نگاش میکنم…
خدایا اگه امشامگاه سکته نکنم دیگه هیچوقت سکته نمیکنم….
سرش رو کج میکنه و میگه: کار واجب باهاتون دارم….میشه بیاین پایین…..
اولش فکر میکنم با من نیست اما وقتی اسممو صوت میکنه قلبم میخواد از شدت بدشانسی سرمو محکم بکوبم به داشامگاهورد……
_ خانم مشعوف با شمام…
ناچار پیاده میشم…..
ماشین و دور میزنم و سمتش میرم……
با صوتی ارومی میگه: بشین کارت دارم…..
_ چیکارم داری…
_ بشین….خودت میفهمی…..اینم رد کن بره….
با سرش به اسماعیلی اشاره میکنه….
لعنت کنان به بختم طرف اسماعیلی که سرش تو موبایلشه میرم….
_ ببخشید آقای اسماعیلی…..
سرش بالا میاد و منتظر بهم نگاه میکنه….
_ ببخشید مزاحمتون شدم….اقای رستایی کاری باهام دارن باید برگردم نمایشگاه…
برگردم نمایشگاه رو از خودم میگم…..اما خب چاره ای نیست..
_ خواهش میکنم…پس با اجازه….
طولی نمیکشه که مسیر میفته و ماشینش بین ماشینای دیگه گم میشه….
_ سوار شو….
با صوتش میچرخم و نگاش میکنم….
_ معطل چی هستی…کارت دارم دیگه….
دوست ندارم سوار شم….زیرا صد در صد میدونم حرفای خوبی رو قرار نیست بشنوم……
بر خلاف میلم در و باز میکنم و میشینم…
_ بفرمایین…..
از سر تا پاهام رو از نظر میگذرونه…..
از این چشم دوختنش به اندازه ای متنفرم که اندازه نداره…..
نگاهی که انگار به یه چیز بی ارزش میکنه…….
_ میخوام ببرمت تا با چیزای جمتوجه شدی از حیاتت آشنا شی….یا بهتره بگم آدمای جمشاهده کردی…..
متعجب نگاش میکنم……تعجبم کم کم از بین میره و جاش رو به ذوق میده……
خدای من…..
_ واقعا…
_ اهوم…واقعا….
سریع تند میگم: با کیا؟……چه نسبتی باهام دارن…..کجا بریم….میریم خونشون…..حاج رستایی میدونه……
بی توجه به سوالای رگباریم ماشین و روشن میکنه و همزمان میگه: خودت میفهمی…..
ماشین راه میفته و من از شوق ذوق تو پوست خودوم نمیگنجم….
باورم نمیشه….بالاخره به ارزوم رسیدم….همینو میمیل داشتم……اینکه خودشون بخوان…نه اینکه به زور میونشون جا باز کنم…..
_ خبردارن من کیم؟؟…اصن بهشون گفتین؟…..میدونن منی هم وجود دارم…آره؟…..
_ آره….میدونن…..
خرسند تو صنقلبی جا میگیرم….
خونه ی حاج رستایی رو بلدم زیرا چند باری راهی شدم اما مسیری که الان میریم هیچ ربطی به اون مسیر نداره…..
_ کجا میریم؟….
میچرخه و میگه: جایی که بتونی بقیه رو ببینی….
_ خونه حاج اقا نمیری….
میچرخه تو خیابونی و اخمو میپرسه: مگه آدرسی از خونش داری؟…
حرصی از سوتی که دادم میگم: خب….نه….همینجوری بیان کردم….یعنی سوال پرسیدم…..
جلو یه برج نگه میداره و میگه: نه اونجا نمیریم….هر کی که قراره ببینی و تو جریانه خونه ی منه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن