رمان طلوع پارت ۱۴۶

_ ببینمت…..

بی حس میچرخم طرفش….نیم نگاهی بهم میندازه و دوباره به رو به روش نگاه میکنه….

_ چته تو؟…این اداها چیه از خودت در میاری؟…

ادا…..نه ادا نیست….نمیدونم شایدم باشه….اما من یه درصد هم دوست نداشتم بچم دختر باشه….

_ کجا سیر میکنی طلوع؟…دختر پسرش چه فرقی داره که از وقتی از مطب زدیم بیرون اینجوری رفتی تو لک….بخدا که برا من فقط سلامتیش مهمه….

جوابش میشه نفس عمیقی که اه مانند بیرون میدم….قلبم پسر میخواست..توضیح دادن درباره دلیلش برام سخته…..برا همینم ترجیح میدم خاموشی کنم…

در اتاقی که برا پسرم انتخاب کرده بودم رو باز میکنم و واردش میشم…..همه وسایلش رو با هم خریدیم….با هم چیدیم….چقد پایین تخت کوچیکش قرار گرفتم و تو خیالم باهاش درد و قلب کردم…..قرار بود بشه بزرگ مرد کوچک مولین…اما…..

_چی میخوری سفارش بدم؟…

چشم از ماشین کوچیک گوشه ی اتاق میگیرم و میچرخم طرفش….

_ حالا…حالا با اینهمه وسایل پسرونه چیکار کنیم؟….

چند قدمی جلو میاد و مثل خودم نگاهش دور تا دور اتاق میچرخه….

_ بذار برا بعدی……

اخمام تو هم میره که به خنده میگه: چیکار کنم خب؟…..خودت اضافه کردی نمیخوام از دکتر بپرسم زیرا مطمعنم بچم پسره…..الانم اگه من نمی پرسیدم خودت لام تا کام حرف نمیزدی تا وقتی که به جهان بیاد….

با لبای لرزون رو بهش میگم: خیلی عاشق شدم پسر باشه….

نگاه عمیقی بهم میندازه…..میدونم که دردم رو خوب می‌فهمه…..می‌فهمه من از دختر داشتن میترسم…..

جلوتر میاد و دستش رو نوازش وار رو گونم میکشه و میگه: بیخیال وسایل….یه روزگار دیگه با هم میریم خرید….الان چی میخوری سفارش بدم؟…..

دلگیرم…..حالم خوب نیست…شاید عوارض بارداریه…..شایدم لوس شده باشم…نمیدونم…..هر چی هست خودمو میندازم تو آغوشش و شروع میکنم به گریه کردن……

کف دستش پشت سرم میشینه و سرم رو فشار میده به سینش….چقد به آغوشش احتیاج دارم….چقد حس میکنم از وقتی که باهاش ازدواج کردم معنی دلبسته شده شدن رو بهتر میفهمم….به نظرم بهترین حس جهانست….

_ میشه یه دختر دلبر شکل مامانش….

کف دستام پیرهنش رو چنگ میزنه…من از همین میترسم….

_ دوست ندارم شامگاهیه من بشه…..

_ اما من دوست دارم شبیه تو باشه طلوع…تو دختر قوی هستی…. اگه پسر بود هم بازم دلم میتمایل داشت شکل تو باشه…..

نفس عمیقی میکشم و از بغلش بیرون میام….

رو بهش میگم: قیافه رو هم میگی یا فقط اخلاق رو؟…..

تبسمی میشینه گوشه ی لبهاش که من دلم براش ضعف میره….این روزگار ها حس میکنم بسیار دوسش دارم….چیزی که تا حالا به زبون نیاوردم….نیاوردم زیرا نمی میل داشتم بهش دروغ بگم….اما الان با همه ی وجودم دوسش دارم….

خیره به نگاهاش لب میزنم: دوست دارم بارمان…..خیلی دوست دارم…..

ذوق چشماش چیزی نیست که نتونم نفهممش….

نگاهش بین اجزای صورتم چرخ میخوره و بالاخره رو لبهام میشینه…..

یه کف دستش پشت سرم میشینه و یه کف دستش بند چراکهم…..

سرش پایین میاد و لبهاش رو لبهام میشینه….

دستمو به شکمم میگیرم و قد بلند میشم…..

_ ببینمت طلوع…من حالم خوب نبود زده بودم بالا….تو چی؟…نباید یه چیزی میاضافه کردی…..

خندم میگیره….از وقتی از حموم بیرون اومدیم مدام داره غر میزنه….

سمت تخت میرم و روش دراز میکشم…..

_ خوبم دیگه…چیزیم نیست الکی شلوغش نکن….

کف دستاشو تو موهاش میبره و حرصی میگه: اگه چیزیت بشه چی؟….تو الان هفت ماهته…بیچاره نشم یه وقت….

_ وااای از دستت…تو رو خدا بس دیگه…..جای این حرفا برو به کارات برس…مگه نمی تمایل داشتی بری نمایشگاه….

جلوتر میاد و رو لبه ی تخت میشینه…..

_ جاییت درد نمیکنه؟…..مطمعن باشم خوبی؟…

_ خوبم بخدا…اگه درد داشته باشمم بهت زنگ میزنم…

با مکث و خیره به شکمم لب میزنه: بیخودی اون پرستاره رو رد کردی بره…..اگه میذاشتی بمونه الان خیال من راحت بود…

اخمام تو هم میره و به یاد پرستاری که از هر فرصتی برا نزدیک شدن بهش استفاده میکرد حرصی میگم: اما خیال من غمگین بود…دختره ی بیشعور….یادت رفته چه کارهایی میکرد؟…..

نگاهش اینبار رنگ شیطنت میگیره..

_ تو الکی شلوغش میکردی وگرنه یه لاس زدن که اونهمه داد و بیداد نداشت….

دیده غره ی اساسی مهمونش میکنم و لب میزنم: فقط لاس زدن بود؟…..

نگاه درشت میکنه و حالت متعجبی به صورتش میده..

_ یادم نمیاد اتفاقی بین من و اون افتاده باشه……

_ آها….یعنی اینکه یهویی افتاد تو بغلت و خودشو به موش مردگی زد اتفاقی نبود….

_ عه عه….موش مردگی کجا بود…بیچاره پاش پیچ خورد…..

میدونم خودش میدونه دختره چه مارمولکی بود و اصلا زودتر از من خودش بود که بیرونش کرد…برا همین این بحث رو همین جا تموم میکنم و میگم: بسیار خب…مگه دیرت نشده….پاشو برو دیگه….

نگاه عمیقی بهم میندازه و وقتی میبینه واقعا دردی ندارم فاصله ی بینمون رو پر میکنه و با بوسیدن پیشونیم از رو تخت بلند میشه و میزنه بیرون…..

اینقده خستم که به محض متوجه شدن صوتی بسته شدن در و بیرون رفتنش چشمام رو هم میفته….اما به دقیقه نمیکشه که با صدای زنگ موبایلم دیدهامو باز میکنم و نیم خیز میشم…..

از یهویی قد بلند شدنم زیر شکمم تیر میکشه و ناله کنان کف دست دراز میکنم و گوشی رو از رو پاتختی برمیدارم….

با فکر به اینکه خودش باشه میخوام جواب بدم اما دیدهم به شماره ی ناشناس رو صفحه میفته……

دو قلب میشم برا جواب دادن و اینقد زنگ میخوره که بالاخره قطع میشه…

کسی رو نداشتم که بخواد بهم زنگ بزنه…..جز روژین….خانواده ی رستایی هم که بسیار وقته ازشون خبری نیست….

تو همین فکرهام که باز زنگ میخوره و اینبار بی معطلی جواب میدم…

_ الو…..

آوایی از اونور نمیشنوم جز آوای نفس کشیدن عمیق شخص پشت خطی…..

_ الو….

_ طلوع….

از گوش دادن صدای مرد ناشناسی که اسمم رو صوت میزنه اخمام از تعجب تو هم میره…..

_ خودتی طلوع جان….

بازم خاموشی میکنم…..خاموشیی پر از تعجب و کنجکاوی و مضطربی….طلوع جان!!….

_ دخترم….منم پدرت…..