قد بلند شد و رسید کنارم .
-بفرما آبجی
+داره دیر میشه آماده شو بریم بیمارستان
با تعجب سؤال کرد:
-امروزگار هم میرین درمونگاه؟
+آره دیگه مرخصی نمیدن باید برم
-تا شما آماده میشی من به اصغر خبر بدم
+باشه
داریوش تحت تاثیر داروها خواب خواب بود.وضعیتش را بار دیگر چک کردم وضعیت همه چیزش نرمال بود و مشکلی نداشت.
وسایل را برداشتم و بیرون حرکت کردم هاتف هم بیدار شده بود.
+صبح بخیر
-صبح تو هم بخیر امروزگار حتما باید بری آقا یه وقت حالش بد نشه ؟
او را هنوز نبخشیده بودم ولی درکش میکردم که چقدر نگران داریوش بود.
+ همه چیز تحت کنترل دلواپس نباش وضعیتش ثابته من نمی تونم نرم زیرا به خاطر جریان یارو مرخصی هام سوخت شده وقتی به هوش اومد و درد داشت یه قرص گذاشتم بالا سرش از اون یه دونه بده بهش بخوره خداحافظ
-به سلامت
اینکه مرخصی نمیدادند به کنار من روی آن جا ماندن و به آن چشم دوختن را نداشتم.
اصلا نمی دانستمباید چگونه برخورد کنم خودم راضی نشان دهم یا فاصله بگیرم ،اگر میتمایل داشت احساس من را در مورد خودش بداند چه بگویم انکار کنم یا حقیقت را بگویم ؟
خروار خروار فکر و خیال در سرم بود.
دیدهانم را بستم و سعی کردم تا رسیدن به درمانگاه کمی بخوابم .اما دریغ از لحظه ای خواب.
درآن لحظه ها عاشق شدم گوشی را بردارم و به آن دو کله خر زنگ بزنم و تمام ترمشاهده کردهایم را برایشان تعریف کنم ، از دوست داشتنم بگویم از اعتراف او حرف بزنم ،ولی نمی توانستم از قضاوت هایشان می ترسیدم، چیزی در من مانع می شد.
طبق روال همیشگی تا مدتی که شیفت تمام شد مشغول ویزیت مریض ها بودم ،گه گاهی هم که سر م خلوت می شد ،فکرم به سمت داریوش می پرید .
دلبسته شدم ببینم الان در چه حالی است بیدار شده درد دارد یا نه …
در جاده برگشت به خونه متوجه شدم که باز هم داریم به سمت همان خانه ای میرویم که داریوش آنجاست.
+نمیر یم خونه ؟
-نه آقا داریوش امر کردن تا وقتی که یکم رو به جاده میشن توی همون خونه میمونن
کم استرس داشتم الان به معنای واقعی داشتم از حال می رفتم .
چند روزگار منو در یک خانه تنها باشیم؟ آن هم درست بعد از ابراز علاقه اش به من؟
ایده ی بشدت ترسناکی بود با سرفه صوتیم را صاف کردم و به او اظهار کردم:
+من لباسم ندارم اونجا باید برم خونه
-مضطرب نباش آبجی ،آقا گفتن منم راهی شدم لباسارو از خاله خاتون گحرکت کردم لباسا صندوق عقبه
روی صنقلبی وا رفتم ،کف دستی به پیشانی ام که دانه های درشت عرق رویش نقش بسته بود کشیدم .
همه چیز را گذاشته بودند روی دور سریع .
حالا که می خواستم یکم بیشتر طول بکشد تا رسیدنمان با آن خونه، راه یک ساعته را ده دقیقهای رسیدیم .
اصغر و جواد پیاده شدند و من همچنان در ماشین شسته بودم و مانند احمق ها به جلو خیره بودم جواد به شیشه زد .
-آبجی رسیدیم و پیاده نمیشی؟
+ حالا اینم برای من شده سخنگو آخه کورم خودم نمیدونم رسیدیم
غر زیر لبی ای زدم و پیاده شدم اصغر چمدان را از صندوق عقب برداشت .
در حیاط هاتف و دو مرد دیگر بودند جلوتر که راهی شدم متوجه شدم داریوش همانطور که کف دستش روی زخمش بود سرپا ایستاده و داشت با آنها صحبت می کرد ،رنگ و رویش هم کاملا سفید و بی حال بود.
دیدنش در آن وضعیت که اصلاً به فکر سلامتی خودش نبود باعث شد این که او به من ابراز علاقه کرده و من تا الان نگران برخوردم با او بودم را از یاد ببرم.
صوتیم را روی سرم انداختم و خطاب به او گفتم :
+معجون شفا بخشی چیزی خوردی که اینقدر زود سرپا شدی ؟
با صدای کشیده م همگی به سمت من برگشتن به سه گرمه هایش بدجور در هم بود. ولی با متوجه شدن من کمی از هم شل شدند .
عکس العمل خاصی نشان داد ولی به جایش هاتف با نگاه و ابرو به آن دو نفری که کنارشان بودند اشاره زد.
جواد هم هل شده کنار گوشم پچ پچ کرد ؛
-آبجی شما برو تو خونه عاقا یه جلسه ی کاری داره
با صوتی بلند اظهار کردم:
+ حتما آقایون اینقد شعور دارن که بدونن وقتی میان عیادت مریض نباید مریضو سرپا نگه دارن
نگاهشان پر از بهت بود ،نگاهم که به داریوش افتاد تبسم ریزی را روی صورتش متوجه شدم سرفه کوتاهی زد و صورتش حالت جدی به خور گحرکت کرد، با دست به من اشاره کرد .
-شما بفرمایید داخل منم الان میگم خانم دکتر
جواد هم کیفم را کشید .
-بریم آبجی
با دیده و ابرو برایش خط و نشان کشیدم .
جواد چمدان را کنار در گذاشت و راهی شد ، کیفم را به گوشه ای پرت کردم.
آشپزمنزل بغل در ورودی بود کنارش یک اتاق کوچک قرار داشت .
به آشپزخانه حرکت کردم تا آبی به کف دست و صورتم بزنم.
شیر آب را بستم ، همین که برگشتم با چیزی برخوردم .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن