یکی از برادرهایش که فک کنم نامش نیما بود گفت:
-اینا روزگار به روزگار بزرگتر میشن و جوونتر ما روز به روزگار پیرتر
تا الان فهمیده بودم که مدت زیادی بود که خانواده اش را ندیده بود ،ولی علتش را نمیاطلاع داشتم.
ماهرخ:مگه چن سالتونه که اینجوری حرف از پیری میزنید،الان من و بابات باید بنالیم از درد پیری
چرا او باید از درد پیری بنالد؟حتی از دخترش هم جوانتر بنظر می رسید.
بعد از ده دقیقه خاتون آمد و بیان کرد که اتاق ها را آماده کرده و کدام اتاق را برای من حاضر کرده است.
داریوش از جا قد بلند شد.
-من اتاقشو نشونش میدم ، فقط اتاق من که عوض نشده؟
ماهرخ:نه مادر اتاقت اصلا کف دست نخورده
داریوش سرش را تکان داد.
-طلا بیا اتاقتو نشونت بدم ،یکم استراحت کن
از خدا تمایل داشته با اجازه ای اضافه کردم و از جا قد بلند شدم،دنبالش رفتم.
از پذیرایی خارج شدیم به سمتِ چپ پله ها حرکت کردیم که آسانسور در آنجا بود،پولدارها چه امکاناتی که نداشتند.
داریوش دکمه ی طبقه سوم را زد.
+چند ساله خانوادتو نمتوجه شدی؟
-هشت سالی میشه
+هشت سال؟چرا؟
-با بابام بحثم شد
+توام از خونه رفتی
-نچ بیرونم کرد
آسانسور در طبقه ی سوم از حرکت ایستاد و از آن خارج شدیم.
+انداختت بیرون؟
-آره
+ما الان چرا اومدیم اینجا،الان هر دومونو پرت میکنه بیرون
به خنده افتاد .
+هیچ موضوع خنده داری نیست الان،بیا برگردیم تا قبل از اینکه بابات بیاد پیش این همه آدم بندازمون بیرون
برگشتم سمت آسانسور و راهی شدم داخل ،او هم خودش را پرت کرد داخل،دکمه ی همکف را زدم.
متعجب پرسید:
-چیکار میکنی؟
+دارم میرم دیگه
-چرا
+چرا داره؟همین الان بیان کردی بابات پرتت کرده بیرون ،تو خودتو جاده نمیدن منو کجا اوردی
-نه اونجوری نیست
داد زدم
+پس چجوریه
آسانسور از حرکت ایستاد و در آسانسور باز شد،بنفشه زنِ دادشش متعجب پای آسانسور توقف کرده بود.
بنفشه:چیزی شده؟
داریوش نفسش را به بیرون فوت کرد.
-نه زن داداش چیزی نیست،شما بفرما
دکمه طبقه ی سوم را زد،نگاه بنفشه به من خیلی روی مخم بود.
-اجازه بده من حرف بزنم
+بگو
-بابام خودش فرستاد دنبالم که بیام خونه ،وگرنه من خودم صد سال پامو اینجا نمیزاشتم
+اجازه ی ورود صادر شده؟
-آره
+اگه منو بیرون کرد چی؟
آسانسور توقف کرد و باز ما بیرون وارد شدیم،روبرویم قرار گحرکت کرد.
-تو رو خدا این بحثو تموم کن ،لطفا
نمی فهمید، ایستگاهش را گرفته بودم،تا کمی اذیتش کنم.
+اتاقم کجاس؟
-بیا
در این طبقه یک جادهروی کشیده قرار داشت که در دو طرف درهایی وجود داشت،روی دیوار راهرو تابلو های نقاشیه قشنگیی نصب شده بود.
در انتهای جادهرو که تمولی پنجره بود ،در سمت راست را باز کرد.
-برو تو
داخلِ اتاق واقعا زیبا بود. دیواری که هم ردیف با انتهای مسیررو بود کاملا پنجره بود و یک بالکن کوچک هم داشت.نمای دلربای حیاط پشتی کاملا مشخص بود،درختهای سر به فلک کشیده و استخری در وسط حیاط ویوی بهشدت جالبی داشت.
تا به حال خانه ای به این شکلی از نزدیک که هیچ حتی در فیلم ها هم ندیده بودم.
یادِ اتاقهایی که در خوابگاه ها داشتیم افتادم،مساحتش نصف این اتاق بود و باید هشت یا ده نفری در آن ها زیستن میکردیم.
-خوبه؟اگه دوست نداری چن تا اتاق دیگه ام هست
خوبه؟سوال می جویا شد ببینم می پسندم؟او جاهایی که من در آن زندگی کردم را ندیده بود که الان این سوال را می جویا شد.
+نه همینجا خوبه
جلوی در از حرکت ایستاده بود.
-الان میگم چمدوناتم بیارن ،میدونم خیلی سختته تا یه مدت عادت کنی به این خانواده،به جز من آدمای بدی نیستیم،میدونم همه ی این سختی هات به خاطر منه ،اگه به عقب برمیگشتیم هیچ وقت تو رو وارد این جریانا نمیکردم ،اما اتفاقیه که افتاده و هر کار برای جبرانش از کف دستم بر بیاد انجام میدم ولی فعلا باید مواظب جونت باشم
سرم را تکان دادم ،حوصله ی بحث کردن نداشتم .
همانطور جلوی در از حرکت ایستاده بود و مرا نگاه میکرد.
+حرف دیگه ای هست؟
-نه
+خدافظی کن دیگه،بگو چمدونارم تند بیارن میخوام لباس عوض کنم
-باشه،برای شام صدات میکنم
راهی شد و در را هم بست.
جلوی پنجره یک میز گرد کوچک با دوتا صنقلبی گذاشته بودند ،روی یکی از صنقلبی ها قرار گرفتم.در بالکن هم یک نیمکت چوبی بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن