+خوبه
وارد یک کوچه ی بن بست شدیم ،در آن کوچه فقط دو تا منزل قرار داشت،یکی اول کوچه و دیگری ته کوچه…
جلوی منزل ای که در اخر کوچه قرار داشت ایستاد ،در حیاط به صورت نرده ای بود و دو نفر پشت در بودند، داریوش شیشه را پایین کشید و سرش را بیرون برد.
-بچه باز کن درو
آدمهای پشت در ناباور نگاهی بهم کردند،انگار که چیز عجیبی دیده باشند ،بعد سریع در را باز کردند.
-بفرما داداش بهشدت خوش اومدی
-خوش اومدی آقا
+سلام بچه ها دمتون گرم
وارد حیاط شدیم ،مساحت حیاط خیلی زیاد بود ،سمت راست یک جاده ی فرعی بود که به پارکینگ ماشین ها میرسید ،ماشین را پارک کرد،به جز ماشین داریوش چهار پنج ماشین دیگر هم در پارکینگ بود.
ماشین را خاموش کرد. بدون هیچ حرفی ده دقیقه ای در ماشین ماندیم.
او هم جوری راهی شدار میکرد انگار حس خوبی از اینکه با من به اینجا وارد شده ندارد.
مثل اینکه قصد نداشت پیاده شود.
+حالاکه اینقدر دو دلی چرا گفتی بیام
از فکر وخیال در رسید.
-چی؟
+میگم حالا که از اوردنه من به اینجا اینقدر نا مطمئنی نمی اوردیم
کف دستی به صورتش کشید.
-ربطی به تو نداره
+پس چیه؟
-هیچی ،پیاده شو
خودش از ماشین پیاده شد ،من هم بعد ازاواز ماشین پایین آمدم.
+الان پیچوندی؟
-آره
راه افتاد از پارکینگ خارج شود.
+چمدونا؟
برگشت سمتم،بی نهایت مضطرب به نظر می رسید.
-بیا، میگم بچه ها بیارنشون
شانه ای بالا انداختم و من هم با او همراه شدم،از پارکینگ که خارج شدیم ،باز هم با یک جاده به قسمت اصلی حیاط وصل میشد از آنجا که پیچیدیم خونه معلوم شد.
یک خونه ی سه طبقه با نمای رومی ،که فضای جلوی خونه همه چمن و گل بود ،دور تا دورِ چمن، درخت های تنومند قرار داشت.
وسط چمن ها هم جادهی برای راهی شدن به خانه با سنگفرش درست کرده بودند.
درگیر احساسات درونیه خودم بودم ،نتوانستم برای این همه گل و گیاه شاد شوم ،من دیوانه ی گل و گیاه بودم.
منِ احمق اصلا در مورد خانواده ی او سوال نپرسیده بودم ، اینکه چند نفرند ،چه خصوصیاتی دارند،طرز زندگیشان چگونه است ،هیچ…
الان باید چگونه حرکت کردار میکردم؟اصلا قرار بود با چه عنوانی وارد آن خانه شوم…
سر جایم توقف کردم،وقتی متوجه شد همجادهش نمیروم به عقب برگشت.
-چی شد؟
+الان ما اومدیم خونه ی شما
-خب؟
+مامانت هست ،بابات هست،کلِ خانوادت هستن،همه هم با هم فامیلید
-خب؟
+اونوقت قراره بگی من کی ام؟
کف دستش را به کمرش زد ،یک پیجادهن و شلوار مشکی پوشیده بود،همیشه انگار قرار بود به مجلس ختم برود.من هم یک مانتوی بلند سفید با رگه های سورمه ای و شلوار لی و روسری آبی پوشیده بودم.
-دوستمی
+اها یعنی خانوادت اینقدر روشن فکرن؟نمیگن چرا این دوستتو باید ورداری بیاری خونه ی ما؟این خودش خونه و زندگی نداره؟
-نه نمیگن چراکه به اونا مربوط نیست…
+چجوری مربوط نیست؟خونه ی اوناست ،بعد به اونا مربوط نیست؟
-خونه ی منم هست
دیدهانش را از زیر عینک دودی نمی دیدم،ولی اخم هایش حسابی در هم بود.
+من الان چجوری باهاشون حرف بزنم؟
-مثه آدم
+چجوری میتونی اینقد خوب آدمو جادهنمایی کنی؟مرسی وقعا
-خواهش میکنم
با حرص از کنارش رد شدم و افتادم جلو،از پله های جلوی در بالا رفتیم و به در خونه رسیدیم.
ایونِ بزرگی داشت که کفِ ایوان با سنگ مرمرِ هم رنگِ نما ،یعنی کرمی رنگ پوشیده شده بود،صنقلبی های زیادی با یک میز بزرگ در ایوان قرار داشت.
در خونه باز شد و یک پیرزن به استقبالمان وارد شد.فک کنم من نامرئی بودم چراکه بدون خیره شدن به من سمت داریوش رسید و او را در آغوش گراهی شد و به گریه افتاد.
تعجب کردم …چه شده بود؟
پیر زن بامزه ای بود،کمی چاق بود، صورتی گرد و سفید و نگاهانی ریز داشت.
داریوش خم شد ودستانش را بوسید،حدس میزدم مادرش باشد.
-خوش اومدی…خوش اومدی نورِ نگاه خونه،خوش اومدی پسرم
چرا به او خوش آمد میبیان کرد؟جریان داشت عجیب و سوالات در مغزم زیادتر میشد.
-قربونِ تو برم خاتون جانم
-خدا نکنه پسرم ،خدا نکنه
اوه چه قربان صدقه ی هم می راهی شدند،تازه انگار من یادش افتاد م.
کف دستش را به سمتم دراز کرد و من را به پیرزن نشان داد.
-طلا مهمون منه چند وقت قراره اینجا زیستن کنه،ایشونم خاتون دایه ی منه،یجورایی میشه بیان کرد مادر دوممه
خاتون با مهربانی سمتم رسید و مرا در آغوش گحرکت کرد، من هم کف دستانم را بالا آوردم و او را در آغوش گرفتم،بوی عجیب و خوبی میداد.
-خوش اومدی دختر زیبام
لبخندی به رویش زدم…
+خیلی ممنونم
از هم جدا شدیم ،خیلی از حضور داریوش ذوق زده بود،چراکه هی نگاهش از سر تا پای او در گردش بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن