_چه سلامی…؟چه علیکی بچه جون…؟سه ماهه سر به خونه عموت نزدی…یه دختر نشون کردی و راهی شدی پی درس و دانشگاهت …نمیدونی آقاش چقدر ازت شکاره….
لبم را میجوم و نزدیک میشوم تا صدای سیاوش را بشنوم…قلبم برایش تنگ شده…خدا لعنتش کند با این کار و بارش….!
مادرم این وَر خط شانه اش را از زیر کف دست من بیرون میکشد و چشم غره میرود تا از او فاصله بگیرم…
با لبهای فشرده شده ، کمی فاصله میگیرم و پا روی زمین میکوبم…
سیاوش دارد قصه میخواند…؟
_اظهار کرده بودی از اول ، آره مام قبول کردیم…ولی اینجوری نمیشه…این دختره دیروزگار اومده دنبال تو ، شب داداشاش نزدیک بود گیساشو بِبُرن مضحکه ی شهرم کنن…زودتر بیا عقد کنید…عروسی اینام نمیخوای بگیری خودمون کمکتون میکنیم….
با مردمک های گخوشحال شده مادرم را نگاه میکنم…پدرم ابداً این را قبول نمیکند که…!
_باز میگه درسم تموم شه…مگه شیرین میخواد جلوتو بگیره درس نخونی…؟برش دار ببرش طهرون خودتم از آب و گل درمیای…مرد تنها تو شهر غریب چی کنه…؟!
پایین پای مادرم مینشینم…آرام و قرار ندارم که…سرنوشتم در دستان اطرافیانم ورز میخورد و کاری از من ساخته نبود…
_بورسیه چه صیغه اییه…؟اینم بهونه ی جدیده…؟
نگاهم روی صورت سرخ شده ی مادرم ، که شامگاهاهت زیادی به من داشت خشک میشود…چرا اینقدر عصبی شده است…؟
ترس در دلم رخنه میکند…
لعنت به تو سیاوش…
_اوهوووو…پس بگووو…آقا قلبشون به چیز دیگه ای قرصه…
قلبم از سینه بیرون میزند…دارند چه میگویند…؟
حس میکنم در یک سراشیبی بلند در حال سقوط کردن هستم…
_نه…وایسا وایسا…شما برو فرنگ…
_…
_چی چی و اجازه نمیدم…؟داری با زبون بی زبونی میگی دوسال و اندی …شایدم یهو شد چهار سال…مگه ما عنتر دست تو یه الف بچه ایم…؟
دست و پاهایم سِر میشوند…
وقتی مادرم هم خشمگین بشود…وقتی او هم بی منطق شود…یعنی یک جای کار میلنگد…اصلا همه جوره میلنگد…
من اینجا پر پر میزنم:
_چی میگه مولین..؟
مادرم با غیض از من رو برمیگرداند :
_خیله خُب…تموم شد حرفات…؟
_…
_پسرجون حالا که اینطور شد…حتی اگه خود صدراعظم رو هم بیاری خونه م…من به تو دختر بده نیستم…
_…
چشمان وق زده ام روی دهان مادرم دو دو میزنند…
چه میگوید…؟
قرار بود کارمان را درست کند…مشکلمان را حل کند…
_آره مثل اونا منطق ندارم…دخترم از سر راه نیاوردم چار سال دیگه تو خونه نگهش دارم ببینم کی خواهش شما میجُنبه واسه زن گراهی شدن…آقا خر ما از کُرِّگی دُم نداشت…برو به سلامت…الهی دکتر بشی …مهندس بشی مادرت ثمرتو بخوره…مام همین زودیها ثمر دخترمونو…علی یارت…!
آخرین جملات مادرم ، ختم به کوبیدن گوشی روی تلفن میشود…
من خیره ی او هستم و او…با نفسهای منقطع از برآشفتهتش حُکم را صادر میکند:
_از این به بعد بیرون حرکت کردن ، پچ پچ کردن دم گوشی ، نامه رسوندن و این کوفت و زهر مارا ممنوعه…ساکت بشین تا یه شوهر خوب گیرت بیاد…!
و من…همانجا وا میروم…
سیاوش ابله با ما چه کرد…؟
_این دختر روزگاره ست…؟چرا نمیاد غذا بخوره…؟
کف دستانم را دور زانوهایم حلقه میکنم..
از آن دخترها نبودم که بنشینم یک گوشه و گریه کنم…
از آنها نبودم که افسردگی بگیرم و به التماس بی افتم…
من لجباز بودم…
هیچ احدی حق داخل شدن به این منزل را نداشت…نه برای میل داشتگاری از من…!
_دماغشو واسه اون بی وجود بالا گحرکت کرده…؟
دهان کجی به صوتی جاهد میروم و آقام جوابش را میدهد:
_تو حرف نزن…از کی تا حالا دنبال دختر مَش عیسی دوره می افتی…؟زیرا دختره داداش نداره تو اندیشیدی میتونی با ناموسش با آبروش بازی کنی…؟
از حرفهای آقام سر کیف می آیم…
انگشتر نامزدی آن بی عرضه ی لعنتی را در انگشتم میچرخانم و دیده غره ای به آن میروم…
قلبم میخواست سیاوش جلوی دیدهانم بود تا انگشتانم را دور گلویش حلقه کنم…
_شُما چرا آقاجون…؟من…دِ مامان بگو بهش دیگه…
بورسیه ی تحصیل دیگر چه صیغه ای بود…؟
حالا دیگر میخواست با این بهانه عروسی را عقب بی اندازد…؟
که هی کشش بدهد تا زمانی که پدرم با اُردنگی دنبالش بی افتد…؟
شاید همه ی اینها از روی عمد باشد…
شاید آن بیشعور دیگر من را نخواهد….
صوتی مولین می آید که به جاهد میتوپد:
_حرف اضافه نباشه…تا جواد سر و سامون نگیره همین آشه و همین کاسه….!
نام جواد که می آید ، خنده ام میگیرد..
واقعا بعضی آدمها چقدر ساده بودند…
همین سیاوش…که از خون خودم… پسر عمویم بود ببین چگونه دارد پشت من را خالی میکند…که با همین دو کلاس درسش پدر ما را درآورد و هنوز که هنوز است ، این درس کوفتی تمام نشده…
که تازه هوای فرنگ حرکت کردن در سر دارد…
بعد جواد رسیده عاشق چه کسی شده است…!؟
دختر فرماندار شهر…
هاه…چه عشق محالی…!
برادرش درسته جواد را قورت میدهد…میاظهار کردند هیچکس جرأت چشم دوختن در چشمهایش را ندارد…جرأت خیره شدن ندارند و هر کس مورد غضبش قرار بگیرد …دیگر چیزی از خودش و طایفه اش باقی نمیماند…
_دِ آخه نوکرتم…من بمونم پا جواد که موهام میشه رنگ دندونام…از تخم و ترکه می افتم و دختره رو شوهرش میدن… چرا دهن منو جلو آقام باز میکنی…؟
آنقدر از دستش شاکی هستم که میخواهم سر به تنش نباشد…
همه ی این آتش ها از گور او بلند میشود…
کاش آقام خوب تنبیهش کند تا دیگر هوس انداختن گناهانش را به دوش من نداشته باشد…
_ببند در دهنت رو پسر…چند سال از جواد کوچیکتری…؟
جاهد دیگر دارد به غلط کردم می افتد:
_آخه پدر من…دختری که جواد میخواد رو به پسر شاه هم نمیدن…من منتظر اون بمونم که…
_شششش…حرف نباشه…پرسیدم چند سال کوچیکتری…؟
_پنج سال…
_پس در دل بیصاحابتو گِل بگیر تا نوبتت بشه….!
_عجب بدبختی ای گیر کردیما…
آوای لرزان شده ی جاهد میگوید که در حال تند گام برداشتن است…
احتمالا با قهر از جا بلند شده و بدون ناهار دارد از منزل بیرون میزند…
_شیــــرین…؟؟دخترم…؟
صوتی آقام که به گوش میرسد ، دیگر مجبورم خودم را به پذیرایی برسانم…
روی زمین ، کنار سفره قرار گرفته اند…
استامباما با دوغ و پیاز…
جواد واقعا چه فکری با خودش میکند…؟
سر پایین می اندازم و کنار آقام جای میگیرم…
_یک ساعته کَر بودی من صدات میزدم…؟
با غیض مادرم را نگاه میکنم و من از او قلبخورم…قهرم…
_چی شده که باز سگرمه های مَسقطی خانممون راهی شده تو هم…؟
چیزی نمیگویم…غذایش را بخورد…بعد…!
یا اصلا نگویم بهتر است…
یک وقت مشاهده کردی زودتر از آن چیزی که فکرش را بکنم ، سر و کله ی تمایل داشتگار پیدا میشود:
_هیچی آقاجون…یه کم سرم درد میکرد…!
رو میکند به مادرم:
_به سکینه اظهار کردی قضیه رو…؟
مردمکهایم تُند ، بالا می آیند…مادرم میخواهد بگوید…؟
مولین نگاه چپی به من می اندازد:
_تو مراسم ختم بیان کردم بهش…چنان دماغشو بالا گرفت که انگار اون صاحاب دختره…
قاشق را روی سفره رها میکنم و پدرم برای خودش دوغ میریزد:
_چیا بیان کرد…؟به گوشش رسوندی مو به مو حرفایی که گفتم…؟
مادرم نمکدان را از او میگیرد تا بیشتر از آن دوغش را شور نکند و من هنوز هم خواهشی نگاهش میکنم…
_بیان کرد پسرم درس داره…نمیتونه فعلا زن بگیره…!
لیوان توسط کف دستهای پدرم روی سفره کوبیده میشود:
_پس والسلام…تیکه پارچه هاشونو ، طلاهاشونو بذار تو بقچه بده جاهد بندازه تو حیاطشون…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن