🤍🤍🤍🤍
تکانی به تنش داد و در صورتم براق شد. برخلاف جسهی درشتش، زیادی فرز بود.
قبل از اینکه فرصت حرکتی داشته باشم، سریع موهای بلدم را دور دست پیچاند و کشید. آخ کشیدهی کشیدم و سعی کردم موهایم را آزاد کنم.
– دخترهی سلیطه واسه من دم درآوردی؟ بوی پول اینا خورده زیر دماغت، پی گحرکت کردی؟ در ذهنش گذراندی نگهت میدارن بدبخت؟ یه چهار بار بری زیرش، چنان با کون لخت بندازتت تو خیابونا که نفهمی از کجا گذاشتن دَرت!
بیشعور بد دهن. عارم میرسید بگویم با این زن نسبت خونی دارم.
بین جیغ و داد و یا حسین بیان کردنهای خاتون، پایم را بالا بردم و لگد محکمی کنج قلبش نشاندم که روی زمین پرت شد. با جسارتی که تمامش به خاطر این زیستن نیمهساز بود، جلو رفتم. باید شجاع میبودم، شجاعتر از دخترک افسردهای که مالش را خوردند، در سرش زدند و بیچارهاش کردند. نفسنفس میزدم و او بدتر از من.
– آهو از خر شیطون بیا پایین دختر… زشته به خدا.
بیتوجه به خاتون، رویش کمی خم شدم و انگشت اشارهام را تهمشاهده کردوار جلوی صورتش تکان دادم.
– ببین عمه… اون برادرزادهی احمقت به اندازهی کافی گند زده به زنگیم، من که میدونم تو رو هم اون بیوجود فرستاده. به گوشش برسون که آهو مگه بمیره که تنش به تن تو بخوره… طمع داشتن من رو به گور میبره.
دندان روی هم سایید و با حرص نگاهم کرد.
– حیف غیاث بچهم، این همه سال به عشق توی بیلیاقت عزب موند. مردهشور قیافتو ببره، حقا که به خودش بردی.
منظورش با مادرم بود. عادتش بود هر وقت بحثی به مزاجش خوش نمیوارد شد، ویژگیهای خوب و بدم را به مادرم برگرداند.
🤍🤍🤍🤍
چه ویژگی خوبی در خودشان مشاهده کرده بودند که از مادرم خورده میگراهی شدند؟
موهای آشفتهام را عقب زدم و کجخندی تحویلش دادم.
– نه خوب بود به شما میبردم، دهندریده و یهلاقبا! مثل گرگ و شغال حیات کردن افتخار نیست که زن و مردتون باد به غبغب میندازید. اجازه نمیدم به خونوادهم توهین کنی.
کف دستش را مشت کرد و انگشت شستش را به امتداد خطی کشید و آوای ناهنجاری از دهن بیرون داد.
– زارت… خونواده؟! ما رو فروختی به اینا، غریبه پرست؟!
آوای پر تمسخرش فشارم را بالا و پایین میکرد. عجیب بود که خاتون حرفی نمیزد.
– از شما خیری به من نرسیده که در بندتون باشم. فکر کردید یادم میره چه بلاهایی سرم اورمتوجه شد؟ مراسم هفتم پدر مادرم صداتون پس کوچه بود، هرچی خرج شد از مال بابای بیچارهم بود اما چون جای بمالبچاپتون نبود، افتادید به جون هم. نامردا شما به منی که از گوشت و خونتون بودم هم رحم نکردید. مگه من چندسالم بود که بیفتم دنبال گراهی شدن حقم از شما؟! یه ذره از چیزایی که حق من بود و شما خوردین خیر مشاهده کردید؟!
روبرویم توقف کرد و بار دیگر در سینهام براق شد.
– چی میگی برا خودت؟ کدوم مال؟ توهم زدی؟
من توهم میزدم؟ کتمان کردنشان همیشگی غیرقابل باور بود.
– بیخیال، صدیقه! من الان بشینم سر چیزی که خورمتوجه شد و یه آبم روش پایین دادید باهات بحث کنم؟ از خونهی من برو بیرون! دیگه هم هیچوقت اینورها پیدات نشه. فکر کن منم کنار پدر مادرم تو آتیش سوختم. تصورش انقدر هم سخت نیست…
***
آوای قهقههی کشیدهش اتاق را برداشته بود. با اخم نگاهش کردم و تشر زدم.
– آقا یاسین!
نگاهم کرد و باز هم ریز خندید.
– باورم نمیشه! من چه بدشانسم که چنین صحنهی نابی رو از کف دست دادم. خدا میدونه همین چیزی هر چندسال یکبار اتفاق بیفته.
دیدهغرهی غلیظی نثارش کردم و طرهی جلو رسیده موهایم را پشت سرم فرستادم. تازه حمام بودم، و مثل همواره کمی پیچ و تاب خورده بودند.
– خیالتون راحت، من از یه جایی به بعد گرگ شدم. زورم به خونواده پدریم نمیرسید، اونم نه که از پسشون برنیام، اما من برعکس اونا آبروم برام مهم بود. به جاش غریبه نزدیکم میاومد، چنگش مینداختم. نگاه نکنید اینجا انقدر مظلومم، شماها فرق دارید و راستش روم نمیشه واسه هر حرفی جواب بدم. نمکنشناس که نیستم.
با همان تهمایه خنده بیان کرد:
– پس من با عضوی از خانواده گربهسانان وصلت کردم. زنم یه پا شیر دردندهس!
دقیقاً ده دقیقه بعد از بیرون کردن صدیقه آمده بود. با هزار زور و تهدید و درنهایت هجوم من به تلفن برای زنگ زدن به پلیس، دمش را روی کولش انداخت و راهی شد. گفته بودم به جرم تجاوز به حریم شخصی شکایت میکنم و سلیطهگریهایش هم که محلی را خبردار کرده بود، مدرک.
یاسین کمی بعد از او رسید و نگویم از حال مردِ بیچاره. با حواسی پرت و رنگورویی پریده، طوری که خاتون حسابی دستش انداخت و رنگ به رنگش کرد و یاسر برادرش هم از او بدتر.
قلبم از این همه محبتش مانند دیدههی آب گرم به جوش و خروش افتاد. به محض آمدنش، فرار را بر قرار ترجیح دادم و خود را درون حمام انداختم و حالایی که در اتاق گیرم انداخته بود و یک بند داشت به کولیگریهایم میریز خندید. انگار در این چند وقت زیادی آن آهوی ضعیف و ۱۷ ساله خود را نشان داده بودم که باورش نمیشد از پس خودم بربیایم.
– اولین باره میبینم مولین از یه چی انقدر تعریف میکنه. میگه شیر مادرت حلالت باشه، انقدر عروس کوماندو حسابی به قلبش نشسته!
لبم را زیر دندان کشیدم تا نخندم. خانوادهی آرام و بیحاشیهی اینها کجا و قوم عجقوجق من کجا. حق داششتابزده کل روزگار را در کف اتفاقات باشند.
– نگید دیگه، خجالت میکشم. حسابی آبروم پیش حاج خانوم حرکت کرد. نمیدونم کی میخوان دست از سرم بردارن…
منتظر دلداری از طرفش بودم که با سکوت و نگاه ریز شدهی عجیبش، با تعجب سر بالا گحرکت کردم.
– آهو… بیا جلو ببینم.
از حالت نیمهدرازکش سیخ نشست. با تردید جلو رفتم که کف دستم را کشید و کنار خود نشاند. دستش چانهام را به حصار کشید و من با تعجب شانه عقب کشیدم.
– چی…چیکار میکنید؟!
– این چیه رو صورتت؟
اخمهایش شدید در هم پیچید و من بیشتر در بهت فرو رفتم.
– چیه؟! نمیدونم.
با دلواپسی از جایم کشیده شدم و به سمت آینه پاتند کردم. با دقت صورتم را وارسی کردم. چیزی جز رد کمرنگی از پنجهی صدیقه روی صورتم نبود!
کف دست او سنگین و پوست من حساس بود. زیاد خود را نشان نداده بود اما همچنان رد کوچکی به جا مانده بود.
نکند منظورش همین است؟!
به سمتش چرخیدم و به چهرهی پر اخمش که با غضب روی تخت جای گرفته بود چشم دوختم.
– چیزی نیست که! منظورتون جای سیلیه؟
ستیزهجو نگاهم کرد.
– جای سیلی؟! من الان باید بفهمم دست روت بلند کرده؟
یکهخوره یک قدم عقب رفتم.
– وسط دعوا که حلوا خیرات نمیکنن. چیزی نیست، من یکم پوستم حساسه.
نگذاشت جملهام را تمام کنم که از جا پرید و با دو گام قد بلند سوییچ ماشینش را چنگ زد.
– خونه عمهت کجاست؟!
🤍🤍🤍🤍
با دیدههای از حدقه دروارد شده نگاهش کردم.
– چییی؟!
گمان کنم به سرش زده بود.
دندان کلید کرد و غرید.
– اظهار کردم آدرس خونهی عمهت کجاست؟ میخوام برم ببینم چی تو خودش دیده که پا گذاشته تو خونهی من، تو حریم من و کف دست رو زنم بلند کرده؟ واسه اون پسر عموی بیشرفت هم دارم. انقدر ترسوئه که جرات نکرده خودش یه بار جلو بیاد، کف دستم به هیچ جای درست و درمونی بند نبود که با قانون جلو برم و قضیه رو تموم کنم، اما دیگه میدونم چیکارشون کنم. آدرس؟!!!
آب دهانم را با استرس قورت دادم و به رگ ورم کردهی گردنش خیره شدم. صورتش سرخ شده بود. جلو رفتم و لرزان آوایش زدم.
– آقا یاسین… ؟
– آقا یاسین و … استغفرالله! دهن منو باز نکن آهو. یا آدرس رو میدی یا میرم در خونهی عموت به زور میگیرم ازشون.
زبانم از ترس بند وارد شد. میمیل داشت کجا برود؟ اگر بلایی سرش میآوردند؟
– نمیدی؟ باشه، خودم میرم.
کف دستش به کف دستگیره در نرسیده، با یک جهش خودم را جلویش انداختم. چرا فکر میکرد امروز توان بحث دیگری را داشتم؟!
– کجا میخوای بری؟! همین طوریشم حالم خرابه، فکر کردید خوشحالم از اینکه امروز مجبور شدم صدام رو تو این خونه ببرم بالا؟ افتخار داره یه چنین آدمهایی فامیلم هستن؟ همخونم جلوی مادرت من رو یه سکته پول کرد، به روی خودم نمیاریم که قلبم میخواد بمیرم اما دیگه انقدر خفت نکشم. الان میخواید چیکار کنید؟ با غیاث درگیر بشید یا با عمهم؟ شما بزنید و اونا هم بدترش؟ به خاطر من اما یه ذره به فکر من هستید؟!
اسمم از میان دندانهای چفت شدهاش بیرون وارد شد. میتمایل داشت ساکتم کند ولی الان وقت مطیع شدن نبود.
با فعلهایی که جمع و مفردش در هم شده بود، ادامه دادم.
– حقیقته دیگه. اگه یه ذره به فکر من باشید، انقدر بیمحابا حرف از راهی شدن نمیزنید. زبونم لال بلایی سرتون بیاد، میتونم جواب مادرتون رو بدم؟ خواهرتون، فقط خواهرتون رو بگو! خط بیفته روتون من رو درسته میخورن! حق هم دارنها، منم یه برادر رعنا مثل شما داشتم، تعصبش رو میکشیدم. تا دیروزگار دلواپسیم فقط جون خودم بود و حالا شما بهش اضافه شدید. به خدا بیانصافیه… نمیفهمم یعنی چی، قرار نبود اینطور بشه. قرار نبود جونت عزیزتر از مال خودم بشه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن