در مقابل او بیدفاعترین بودم اما همینطور ساکت نایستادم.
تقلا کردم تا موهایم را آزاد کند.
از ته دل جیغ کشیدم.
– ولم کن آشغااااال! کمکککککک… کمکککککک…
از پشت که در آغوشِ کثیفش حبسم کرد و کف دستش را دورِ گردنم پیچاند، خواهناخواه خفه شدم.
از بینفسی و تقلا برای ذرهای هوا.
در همان حال بهزور بهسمت اتاقها هدایتم میکرد، ولی مکث کرد تا رعشه به تنم بیندازد.
خِرخِری از گلویم خارج شد، ولی او فارغ از جهانِ آدمیت، حیوانگونه لبهایش را پشت گردنم چسباند.
خیسی زبانش دلم را از قد بلندا پرتاب کرد و پاهایم را لرزاند.
دهان باز کردم برای جیغی مجدداً، اما ساقِ کف دستش دقیقاً روی خرخرهام بود و باز هم اصواتی نامفهوم…
چرا نمیمردم؟!
بیخ گوشم هیس کشید و پچ زد.
– انقدر تقلا نکن زن حاجی، میخوام ببرمت تو اتاق خودتون… همونجایی که به اون پوفیوز سرویس میدی! نمیذارم وقتی من رفتم به هوش باشی.
میخوام شوهرت یه صحنهی شاهکار تو یه جای آشنا ببینه.
بیان کرد و من برای بار نمیدانم چندم، تنمِ در همان حال به وضوح لرزید.
او قطعاً یک دیوانه بود.
یک دیوانهی مریض که وجودش برای جامعه سم بود.
چرخید و عقبعقب حرکت کرد تا بتواند در همان حال من را دنبال خودش بکشد.
پاهای یخ کردهام روی زمین کشیده میشد. احساس میکردم چیزی تا تیرهوتار شدن جهان نمانده است.
اما زرنگ بود.
هفتخط بود و کاربلد.
راه نفسم را طوری باز کرد که نه توانِ فرار داشته باشم و نه حقِ مردن.
🤍🤍🤍🤍
خندید و مانند شیطانی در روح انسان، بیخ گوشم اضافه کرد:
– نمیذارم همین اول کار بری اون جهان! باید باشی و ببینی… اون روزگاری که اظهار کردم تو سهم منی و پسم زدی، باید همچین روزی رو میمشاهده کردی…
به پهنای صورت اشک ریختم و هق زدم از بیپناهی.
دیگر چیزی برای از دست دادن نداشتم که بخواهم به خاطرش خاموشی کنم.
اگر به نیتش میرسید، در همان حال هم احتمال داشت فرزندم بمیرد.
فقط میدانستم باید خود را از این مهلکه نجات دهم.
به هر قیمتی که شده!
میان مسیر دوباره به تقلا افتادم، بیتوجه به قمهی بُرانش.
تیزیاش در همان تلاش اول، کف دستم را برید و خون با شدت فوران کرد.
انتظار حرکات دیوانهوارم را نداشت که توانستم در کف دستهایش بلغزم.
حق داشت، چاقو را برای ترساندنم دقیقاً زیر شکمِ برجستهام گذاشته بود و من با هول دادنش به جلو، همهچیز را به هم ریخته بودم.
سعی کرد کنترل همهچیز را به کف دست بگیرد اما خونی که بهشدت میریخت ترسانده بودش.
نمیخبر داشت کجا را بریده!
– تکون نخور هرزهی آشغال…
حرف گوش نکننر از هر وقتی، لگدی حوالهاش کردم و بالاخره توانستم از کف دستش بگریزم.
جیغ کشیدم و با همان جیغهای دیوانهوار و سرسامآور، با قدمهایی کشیده بهسمت بوفهی دکوری دویدم.
عقلم فقط به ایجاد سروآوا فرمان میداد و برای انجامش، تمامِ جانم را در دستهایم ریختم برای انداختنِ آن بوفه به زمین.
در حالت عادی قطعاً از پس چنین کاری برنمیوارد شدم اما انگار نیرویی نامرئی به دادم رسید که توانستم قبل از رسیدنِ غیاث، با یک هولِ محکم بوفه را روی زمین بیندازم.
صوتی جیغهای من و شکستن کریستالها، در هم آمیخت و وحشتِ دلم را دوچندان کرد.
خودش را به من رساند و از گیس کشید.
– میکشمت ج*دهی سگ… میکشمت…
کمرم را محکم به دیوار کوبید و همانطور که قمهاش را زیر گردنم گذاشت، جنونوار اینها را میگفت:
– آشغالِ عوضی… میل داشتم از جونت بگذرم ولی آدمِ بیدیدهورویی مثل تو رو فقط باید کشت! اندیشیدی من چیزی برای از کف دست دادن دارم که نکشتمت؟ هاااا؟!
فقط یک روانی میتوانست تصور کند آدمی که قصد تجاوز به کسی را دارد، آدمِ قلبرحمیست.
مگرِ تاختنِ بیاجازه به تن یک زن با مردنش فرقی داشت؟!
نه به خدا!
هق زدم و با التماس نالیدم.
– غیاث تو رو به خدا… کف دست از سرم بردار…
دیگر هیچ کاری جز التماس از کف دستم برنمیوارد شد. کاسهی چشمهایش سرخسرخ بود و پرههای بینیاش از خشم باز و بسته میشد.
ناامیدتر از هر لحظه برای ندیدن چهرهای، دیده بستم و اشک ریختم.
هر آن منتظر بودم که تیغِ بُرانش گلویم را بدرد، اما انگار نورِ خدا در لحظههایم تابید.
آوای در زدنهای پیدرپی و پشت هم، باعث شد دیدههایم را باز کنم و با چهرهی پرخشم و آشفتهی غیاث مواجه شوم.
بالاخره سروصوتها جواب داد.
خدایا، یعنی نجات پیدا کردم؟!
– لعنت بهت… دخترهی چموش.
از میان دندانهای کلید شدهاش غرید و هراسان نگاهی به اینطرف و آنطرف کرد.
خوب میخبر داشت با این جیغودادهای من، هرکس یا کسانی که پشت در هستند، تا دقایقی دیگر از دیوار بالا میآیند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن