🤍🤍🤍🤍
باز هم سر تکان دادم تا قبل از اینکه قلبم از این همه حسِ ناخوشایند بالا بیاید، کف دستش را بردارد.
تنش بوی روغن و خاک میداد. معلوم بود چند روزگار است حمام نراهی شده.
کف دستش را برداشت و من ناخواسته هِقِ بلندی زدم.
زانوهایم سست شده بود. هر لحظه امکان داشت با سر روی زمین بیافتم و قامت دراز و نخراشیدهی او مقابلم بود که به زور وادار به ایستادنم میکرد.
گردن بالا کشید و نچ قد بلند بالایی کرد.
حالم برایش مثل یک سرگرمی بود.
سوت میزد و همزمان گوشهوکنار منزل را میپایید.
– نچ… گریه چرا؟ انقدر بد میگذره پیش من؟ این همه سال تو یه خونه زندگی کردیم، حالا ما شدیم اَخ؟!
نگاه از دکوریِ تمام برنج گرفت و به صورتم داد.
کف دست جلو آورد و انگشتان زبرش را روی گونهام کشید برای پاک کردن اشکهایم.
صورتم را کشیدم و با التماس نالیدم.
– ن… نکن… تورو… خدا…
بیتوجه نمِ زیرِ دیدهانم را گحرکت کرد و من گریهام را درون سینه خفه کردم برای نباریدن این چشمها.
حالم داشت به هم میخورد، از این لمسها، از وجود این آدم…
– بهم… دست نزن… خواهش میکنم.
انگار با حرفم ساکتش دروغینش را به آتش کشیدم که جواب حرفم شد رعدِ برق آسای سیلی که روی صورتم نواخت.
سیلی دوم و سوم را هموقت با حرفهایی که میگفت، زد.
– میزنم… کف دست میزنم ببینم چه غلطی میخوای بکنی. هم خودت، هم شوهر قرمساقت!
🤍🤍🤍🤍
قلبم میتمایل داشت سرش هوار بکشم تا قبل از آوردن نام یاسین، دهانِ نجسش را آب بکشد اما زبان به دهن گحرکت کردم.
حداقل برای طفل بیگناهم.
هر اتفاقی که میافتاد دودش در چشم فرزندم میراهی شد و به هیچ عنوان قلبم نمیتمایل داشت بلایی سرش بیاید.
چانهام را محکم میان انگشتانش گحرکت کرد و وادارم کرد به صورت پرخشمش نگاه کنم.
صورتم از ضربِ سیلیهایش میسوخت و میاطلاع داشتم حسابی قرمز شده است.
– اومدم کاری کنم که اون شوهر عوضیت دیگه تُف هم تو روت نندازه. برات دم از عشق و عاشقی زد که به یک سال نکشیده شکمت اومد بالا؟ بذار ببینم وقتی یکی دیگه حسابی به تن زنش تازوند هم نگات میکنه یا نه!
با شنیدن حرفش سیاهی دیدههایم برای لحظهای ناپمتوجه شد شد و نمیدانم به کجا چنگ آوردم برای از حال نراهی شدن.
توانی دیگر برای از حرکت ایستادن نداشتم و او هم خیلی راحت ولی با ضرب چانهام را رها کرد تا با زانو روی زمین بیافتم.
دیدههای لبالب اشکم خیرهی گلهای قالی بود و دلم همچون گنجشکی بیقرار در سینه میتپید.
تمام تنم به رعشه درآمده بود از حسِ ناتمامِ تنهایی و بیپناهی.
قطعاً خودم را زودتر از اینکه بتواند کاری کند میکشتم… قطعاً…
سر بالا خیره به نگاه پیروزگارش از دیدنِ حالِ ویرانم، با بغض لب زدم:
– چرا نمیذاری زیستنم رو بکنم؟
دلش نسوخت برای لحن پر عجز و التماسم، که برای بارِ نمیدانم چندم نیشخند زد.
– شاید چون من حیات نمیکنم، چون من هیچوقت خوشبخت نبودم.
– خوشامگاهختی تو گره بسته به بدبختی من؟ تو عاشق نیستی غیاث، بدون من هم میتونی به بهترین نحو زندگی کنی، فقط خودت باید این رو بخوای.
🤍🤍🤍🤍
تاکیدوار سر تکان داد و اظهار کرد:
– میخوام… میکنم… فقط قبلش باید حساب تو و شوهر الدنگت رو تسویه کنم.
در ادامهی حرفش خم شد و بازویم را گرفت.
– حالا هم قد بلند شو که وقت تنگه… حسابی با هم کار داریم، دختر عمو!
شوخیاش گحرکت کرده بود دیگر، نه؟!
یعنی یک ذره شرف و مردانگی در وجودش نبود که به زن حامله هم رحم نمیکرد؟!
فقط به خاطر کینه؟!
خودم را روی زمین سفت نگه داشتم تا نتواند قد بلندم کند.
– من هیچ جا نمیام! کف دست نزن به من… غیاث کف دست بردار از این کینهی شتری. به خدا هیچی گیرت نمیاد از این کارا. بیا برو، من هم چشم میبندم رو اومدنت. تموم کن این عذاب رو واسه جفتمون.
کف دست زیر دیدههای خیسم کشیدم و او بیتوجه بازویم را بیشتر در دست فشرد.
– راحت به این لحظه رسیدم که مفتمفت به گ*اش بدم؟! شوهرت برای من بپا گذاشته، منم برای تو، گیر اوردنِ همچین لحظهای بعد از چند ماه و پیچراکهدن اون بَبو گلابی که پیِ سر من بود، به این راحتیا نبود. راه بیا آهو کوچولو…
قلبم به هم جوشید از حرفهایش.
انقدری که در هولِ یاسین بودم، دلم برای خودم نمیسوخت.
میدانستم اگر بلایی سر من یا فرزندم بیاید یاسین نابود میشود.
مردِ حساسِ من.
بیحرکتیام را که مشاهده کرد، عصبی چکِ دیگری بیخ گوشم خواباند و موهایم را دور دستش پیچاند.
– نه انگار تو آدم نمیشی! باید به زور ببرمت…
موهایم را کشید و من از هراسِ کشیده شدنِ تنم و آسیب به شکمم، سرپا شدم تا روی پاهایم دنبالش کشیده شوم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن