یکهخورده، هوا را درون سینههایم بلعیدم تا مبادا هوشیاریام را به دست دنیای بیخبری بسپارم و بیچارهتر از این شوم.
مهمان بود یا عزرائیل برای بردنِ روزهای خوشم؟!
یعنی حتی در منزلی خودم هم امینت نداشتم؟!
چطور در روزگار روشن وارد این منزل شده بود؟!
رهگذری، همسایهای… کسی ندید؟!
در را که با پشت کف دست چفت کرد، ناخودآگاه دیدههایم سوخت و لبهایم لرزید.
برخلاف من، او ارام بود و حرکاتش پر آهستهش.
– کسی که خونه نیست؟! میدونم نیست، صبر کردم دورت خلوت شه. چند ماه طول کشید اما ارزشش رو داشت. الان به جاش میتونم با دخترعموم یه خلوت دوتایی داشته باشم، مگه نه؟!
چفیهی روی صورتش را باز کرد و چهرهی خندانش نمایان شد.
با آن قمهی درونِ کف دستش…
عجیب بود که قلبم از کار نمیاز حرکت ایستاد.
جلو وارد شد. ناخودآگاه در برابرش قدمی به عقب برداشتم.
میدانستم که نجات پیدا کردن با این قدمها سرابی بیش نیست که سرِ سومین قدم، با نفسهای تند شده از حرکت ایستادم و او خیلی راحت فاصلهی میانمان را پر کرد و رخ به رخم از حرکت ایستاد.
نگاهش را به پایین داد و خیرهی شکم برجسته و بروارد شدهام شد.
بیقرار بود… پسرم را میگویم.
متوجه شده بود مادرش تا حد مرگ ترسیده و در شکمم بیقراری میکرد.
همینِ رد لگدهایش زیر پیمسیرن نازکم بود که توجه غیاث را جلب کرد.
نوکِ قمهاش بالا آورد و ملایم روی شکمم کشید.
یک خط ممتدد، از راست به چپ…
🤍🤍🤍🤍
سرش را بالا آورد و خیره در صورتِ رنگ پریده و ترسانم پوزخند زد.
– یادم رفته بود این تخمسگ رو! خلوت سه نفره بگم بهتره، نه؟! کار که نشد نداره، مگه نه؟!
با حرفش انگار که یک نفر وارد شد و چنگ در صورتم آورد تا بتواند روحم را از تنم جدا کند.
بسیار خوب حس کردم جدا شدنِ چیزی از وجودم را.
لب و دندانم کنار هم لرزید ولی همچنان نتوانستم کلمهای سخن بگویم.
– ناظهار کردی دختر عمو، خلوت سه نفره هم مورد پسندته؟ وقتهایی که به اون شوهر دیوثت میدی، مزاحمت ایجاد نمیکنه؟!
چشمهایم از بهت گشاد شد و وحشتزده مغزم فرمان داد که تندتند چند قدم به عقب بردارم.
حرفهایش، افکار شومش را بیان میکرد.
آبرویم… نجابتم…
– نز… نزدیکم نیا…
همین!
بیشتر از این از زبان لکنت گراهی شده برنیامد و او بیتوجه جلو رسید.
– چرا؟! دلت برام تنگ نشده؟ میدونی چند وقته همو نمشاهده کردیم، قوم و خویش؟
ملایمشش بدجور قلبم را چنگ میزد.
کف دست از سینهی پر تپشم گراهی شدم تا شاید ملایم بگیرد این قلبِ وحشت کرده.
با یک پیمسیرن بارداری و بدون روسری…
وضعیت مناسبی نبود جلوی آدمی که میاطلاع داشتم نگاهِ ناپاک دارد و قصد شوم.
خدا را به چه قسم میدادم برای رهایی از این مهلکه؟
– هییی چی شد آهو کوچولو؟ قلبت درد گرفت؟ میخوای برات بمالمش آروم شی؟
کمرم به دیوار چسبیده و او بیمهابا بیخِ گوشم هیس کشید.
نفسهای داغش نیمرخِ صورتم را میسوزاند و حس میکردم الان است که از بوی بد دهانش هرچه خورده و نخوردهام را بالا بیاورم.
صورتم را خلافِ جهت کشیدم و با انقباض تنم سعی داشتم او را از خود برانم.
– ب… برو عقب… وگرنه جیغ میزنم همه بریزن اینجا!
او با تمسخر نگاهم کرد و من جملهای که اضافه کردم در ذهنم جرقه زد!
جیغ، همسایهها!
چرا زودتر این کار نکرده بودم؟
مثلِ کودنهای عقب افتاده، فقط خشکم زده و لالمونی گحرکت کرده بودم.
– کمککککککک…
صدای جیغِ ناگهانیام بلافاصله بلند شد و او بدون مکث کفِ کف دستش را سیلیمانند روی دهانم کوبید، که صدای رعدش در گوشم پیچید.
– هیییش خفه شو! میخوای این حرومزادهی توی شکمت رو همین الان از شکمت بکشم بیرون و بندازم جلوت تا جیغ بزنی؟!
با آن قمهی تیز و بران، برایم خط و نشان کشید و من قالب تهی کرده با دیدههای وقزده تندشتابزده سر تکان دادم.
با رضایت نگاهم کرد و دندانهای زردش را نشانم داد.
– آفرین، خوبه… دستم رو برمیدارم جیک نمیزنی. نفست بالا بیاد، به جای اینکه زبونت رو غلاف کنم، شکمت رو جرواجر میکنم.
نقطه ضعف بدی کف دستش داشتم.
تسلیم شده بودم؟!
شاید!
فقط میدانستم به هیچوجه دلم نمیخواهد شکمم با این چاقو پاره شود و طفلی که ماهها با هزار امید و آرزو به شکم کشیدهام را اینگونه مفت و راحت از کف دست دهم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن