و آبکشِ میوههای شسته را ملایم قد بلند کردم و روی میز گذاشتم.
با کف دستمال مشغول خشک کردنشان شدم. سعی کردم افکار را کمکم منحرف کنم و به چیزهای خوب فکر کنم.
با حس چرخش ماهیوارِ درون شکمم، برای یک لحظه دستهایم خشک شد.
با لبخندِ ریزی مجدداً مشغولِ کارم شدم که اینبار لگدِ کوچکی سمتِ چپ شکمم حس کردم.
سیبِ سرخ داخل کف دستم را درون سبد برگرداندم و کف دست روی شکمم گذاشتم.
– دورت بگردم مولین، شیطون شدی امروزگار چرا انقدر؟
پاسخم را با یک لگد دیگر دقیقاً زیر کف دستم داد. از ذوقش، کلاً کف دست از کار کشیدم.
– پسرم گرسنهس؟! بریم با هم میوه بخوریم؟ ها مولین؟!
بخشِ عمدهای از اکثر وقتم را این گفتوگوهای مادر و پسری پر میکرد.
مکالمههایی که من گوینده بودم و پسرم نهایت لطف میکرد با یک لگد جوابم را میداد.
از خوب بودنِ حسش هر چقدر که میگفتم کم بود، یک جهان حس متناقض وجود داشت که درحالیکه قلبم میتمایل داشت هرچه زودتر به جهان بیاید و در آغوش بگیرمش، احساس بیقراری جدا شدنش از من، حالِ عجیبی را به وجودم تحمیل میکرد.
بیتوجه به میوههای نصفه چیده شده، کاسهی توتفرنگیهایم را به بغل گراهی شدم و با قدمهایی ملایم بهسمت تلویزیون راهی شدم.
کنترل را کف دست گحرکت کردم و روی مبل دو نفرهی جلوی تلویزیون خودم را تقریباً پهن کردم.
– آخ مولین…
🤍🤍🤍🤍
این کمردردها و گراهی شدگیها گاهی زیادی آزاردهنده میشد ولی نمیدانم چرا شیرینی مادر شدن همهچیز را برایم قابلتحمل کرده بود.
تغییرات هیچوقت آسان نبود و سختیهایش قابل پیشبینی بود، ولی بیشتر از هر چیزی من برای یاسین عذابوجدان داشتم که میدانم در این ماهها بهشدت اذیتش کردم.
البته که او هم پدر این بچه بود و هممسیریاش در حال بدیِ من شاید وظیفه تلقی میشد، ولی انقدری دوستش داشتم که فکر و ذکرم سمتش بچرخد و سعی کنم کمتر حال بدم را به او منتقل کنم.
حس بهتری داشتم از این مسئله، یک جور آرامش خیال.
شبکهها را بیحوصله بالا پایین کردم. هیچچیز نداشت، طبق معمول!
ناچار روی شبکهای که داشت کارتون پخش میکرد نگه داشتم و کاسه را بالا آوردم.
بسیار وقتها بخشی از روزم را صرف کارتون دیدن میکردم.
انگار که حس کنم پسرم هم میبیند و باید پابهپایش نگاه کنم.
گفتم پسرم…
با اینکه چیزی تا زایمانم نمانده بود، ولی به هیچ توافقی برای انتخاب کردن اسم نرسیده بودیم.
یاسین انتخابش را بر عهدهی خودم گذاشته بود و من همچنان بین لیست بلندبالایی از اسمهای پسرانه پرسه میزدم.
قلبم میخواست اسمش هموزن یاسین باشد حداقل و همین، کارم را سخت کرده بود.
پیدا میشد بالاخره، بیخیال!
زیاد که به یک مسئله فکر میکردم اعصابم به هم میریخت.
🤍🤍🤍🤍
شانهای بالا انداختم و یکی از توتفرنگیهای سرخ و خوشرنگ را زیر دندان نصف کردم و با لذت جویدم.
رسیده و شیرین بود، طوری که ولعم را برای خوردن بعدی و بعدی بیشتر میکرد.
همین حالی به هولی بودن این دوران کمی عجیبش کرده بود.
یک لحظه خوب بودی و یک لحظه بد.
یک ساعت بیاشتها، یک ساعت دیگر هم پرخوری امانت را میبرید.
مثل آدمهای جنی!
سخت مشغول تماشای سومین کارتون بودم که آوای باز شدنِ در توجهم را جلب کرد.
به این زودی آمدند؟! پس چرا متوجه نشدم؟!
پس آوای در حیاط، ماشین؟!
کاسهی شیشهای را روی میز گذاشتم و یک برگ دستمال برداشتم تا کف دستم را پاک کنم.
صوتیم را قد بلند کردم و گفتم:
– یاسین، اوممشاهده کرد؟!
جوابی نگرفتم و دروغ چرا، یک حس بد یکباره در دلم رخنه کرد.
یک ساعت نبود رفته بودند، نکند دزد باشد؟!
جادهروی آن قسمت، جلوی مشاهده کردم به در را گراهی شده بود. ناچار کف دست از کف دستهی مبل گحرکت کردم و بلند شدم.
کف دست به کمر جلو رفتم و ملایم سرک کشیدم.
– مولین شمایید؟! هیععع…
با دیدن هیبت سیاهپوش مردانه و برقِ تیزی قمهای درون کف دستش، هراسیده هین کشیدم و سر جایم خشکم زد.
– سلام حاج خانوم!
نفس در سینهی من گره خورد و نیشخند صوتی او ، از پشتِ چفیهای که دور صورتش بسته بود، کاملاً عیان بود.
شناختن صدایش برای من آسانتر از آبِ خوردن بود… آبِ خوردن که نه، سر کشیدن لیوانی مواد مذاب!
پایین میراهی شد و میسوزاند تمام جانم را…
سرم، گوشهایم…
خدایا خودت نگهدار من و فرزندم باش.
– مهمون نمیخوای، دختر عموجان؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن