روی صنقلبی قرار گرفت و صبحانهاش را میدادم که فروغ از در وارد شد. نگاه معنادارش به من بود که با لبخندم خیالش را راحت کردم. فرهاد هم کمی بعد به ما ملحق شد و با دیدن حال خوش فرهاد، اینبار فروغ بود که به من تبسم میزد. کمی خجالت کشیدم!
سهند را تا لحظه رفتنمان ندیدم، حتماً مدرسه نداشت. ماهی را به عایشه خانوم سپردم و فرهاد با دیدن من جلوی در، مجبور به رساندنم تا شازده شد.
فرهاد
چشممان به جمال «شازده» هم روشن شد. کنجکاو بودم پیاده شوم اما قبلاز هر حرفی، پریناز با گردن کج کف دستم را میکشید که شاهکارش را نشانم دهد.
با طمأنینه پیاده شدم، هنوز کف دستم را میکشید ، درست مثل بچهها! انگارنهانگار که همین خانوم جوان، در اوج کارکشتگی، در خلوتمان، خلق مرا سر انگشتان جادوییاش میچرخاند! انگار همین کودک بازیگوش نبود که چنان مرا در آغوشش آرام میکرد که داشته و نداشتهام را فراموش کنم و تمایل داشتهام بشود بوسیدنش.
_ وایی! فرهاد، ببین چه خوشگل شده! خدایی جدی میگم.
کف دستش را فشار دادم.
_ خوددار باشید، خانوم، دارم میبینم.
کنارم آهسته ایستاد، میخبر داشتم هیجانش را بهسختی کنترل میکند. زیر نگاه هم مرا میپایید.
یک کف دست در جیب شلوار و یک کف دست به چانه گرفته، اوضاع را رصد میکردم.
_ باید بگم که بد نشده، هرچند از شما بیشتر توقع داشتم.
وارفته نگاهم کرد.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت776
_ وای فرهاد! خوب نیست؟ چی به نظرت بده؟ رنگا مسرور نیستن؟
دروغ بود اگر بگویم که ماحصل کارش خوب نیست.
_ نگفتم بد ولی میتونست بهتر باشه.
_ مثلاً چکار کنم؟
نگاهی به دیوارهای خالی انداختم.
_ شاید چندتا تابلو و عکس مناسب باشن.
با مشت جمع شده به هوا کوبید.
_ اه! لعنتی، عمرانم اضافه کردا، گوش ندادم.
مردک قرمساق چسبیده به ماتحت زن من و نظر میداده! نگاهم روشن.
_ البته الآن که دقت میکنم گذاشتن تابلو فکر کودکانهای هست. شاید…
دنبال چیزی میگشتم تا جایگزین «تابلو» کنم.
پریناز کارم را ساده کرد.
_ ببین اون دیوار روبهرو میتمایل داشتم یه تخته سیاه بزنم، از اینا که با گچ مینویسن، مثلاً اسم فروش روز رو بزنم، قیمتا.
_ فکر خوبیه!
ذوقزده ادامه داد:
_ بعدم در ذهنش گذراندم زیرا دکور مغازه تم سبز و زرد داره، از این گلدونای آویز بذارم، برگی برگی هستن، مشاهده کردی؟
_ فکر خوبیه، خانوم. بهتر از گذاشتن تابلوئه!
نگاهی به ساعتم انداختم.
_ دیرت شد، فرهاد، برو… همینم که متوجه شدی، نظر دادی خیالم راحت شد که خرابکاری نکردم.
گونهاش را بوسیدم.
_ نه، خرابکاری نکردی. اگر کارم تمام شد عصر سر میزنم ببینم چه کردی.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت777
روبهرویم ایستاد و یواشکی از پهلویم اطراف را میپایید.
_ اگه خوب بود، شامگاه جایزه میدی؟ ابعاد جمشاهده کرد دیگه نداری؟
سرفه تصنعی کردم، خجالت هم نمیکشید، بیحیا.
_ روز خوش، خانوم.
روی پاشنه پا چرخیدم، سمت در خروجی. ابمسیریم در ماشین را برایم باز کرد و خودش پشت رل نشست.
در مسیر دفتر رو به ابجادهیم کردم.
_ منو گذاشتی، مستقیم برگرد پیش پریناز.
انگار راضی نبود، منمن کرد ولی آخرش شد همان «نگاه» معروف.
برای عمران، آن مردک خودشیرین هم برنامه داشتم، چوبی در آستینش میکردم، آن سرش ناپیدا!
در آسانسور باز شد و با قدمهای محکم بهسمت دفتر کارم رفتم. عمران با متوجه شدنم همقدم شد.
_ صبح بهخیر، جناب جهانبخش.
_ صبح بهخیر. چه خبر از شرکت؟ گزارشاتی که میل داشتم حاضره؟
پینار پشت میزش جای گرفته و با مشاهده کردن من به احترام از حرکت ایستاد.
مکثی کوتاه کردم.
_ کارتابل برنامه امروز رو بیار اتاقم.
دیدهی زیرلب اضافه کرد و من بهسمت اتاقم راهی شدم،عمران به دنبالم.
_ خبرهای ازمیر رو گوش دادم که بهشدت عالی بوده.
پشت میزم جای گرفتم.
_ بله، از قرارداد راضی بودم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت778
انگشتان کف دستم را درهم قلاب کردم. شاید برای اامان بار قیافه عمران را دقیق نگاه میکردم. دیدهانی روشن، تهریش قهوهای، پوستی روشن، قد و قامتش هم بد نبود. سلیقه لباس پوشیدنش نه خیلی کلاسیک ولی برای سنش مناسب میزد. امان از سنش! حداقل هفت هشت سالی از من جوانتر بود.
پینار لیوان قهوه را همراه با کارتابل روی میز گذاشت و صبر کرد.
عمران به دختر بیچاره خیره بود. به فارسی از من جویا شد:
_ این قرار نیست بره بیرون؟
از سؤالش تعجب کردم.
_ تو قرار نیست مدارکی که تمایل داشتم رو بیاری؟
یک مرتبه به خودش رسید و صاف در جایش ایستاد.
_ الآن میارم براتون.
با حرکت کردنش پوشه کارتابل را باز کردم، امضاهای لازم پای مدارک و یکیدو سند که باید مطالعه میکردم.
نامههای امضا شده را دسته کرد و بهسمت در میراهی شد که عمران با مدارک کف دستش وارد شد. رو به پینار کرد و برای خودش سفارش قهوه داد.
پوشه را روی میز گذاشت و کنار میزم ایستاد.
مدارک را یکبهیک توضیح میداد. اعتراف کردم در کارش به حد کافی خبره است. اما ته دلم راضی نبود از نزدیکی و خودشیرینیهای احمقانهاش برای پریناز.
پینار با سفارش قهوه عمران به اتاقم برگشت و بلافاصله بیرون راهی شد.
نگاه عمران به دختر جوان خیره بود.
به من اشاره زد.
_ کارش خوبه، مگه نه؟
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن