بعد ساعتش را پیش چشمش بالا گرفت و پچ زد:
-راستی رعنا. من بسیار وقته اینجا درست حسابی حیات نمیکنم آمارش از کف دستم درومده تو که هنوز اینجایی مجید ما عادت داره هنوز صبحای زود بره بدوئه بعدشم یه کاسه حلیمی کله پاچهای چیزی بگیره دستش برگرده بیاد همه بگن ماشالله تو بسیار مرد خانوادهای؟ هوم؟ هنوزم میره یا افتاده از سرش؟
عرق از سر و رویش جاده گحرکت کرده بود. تا دیروزگار صبح فکرش را هم نمیکرد آن حلیم و آش و عدسی و کله پاچههای هرروز صبح شکیباها روزی اینچنین باعث وحشتش شود.
-چیکار کنم؟
-چی و چیکار کنی زن داداش؟
چقدر جیغ نکشیدن و به خود مسلط بودن در برابر این دیوانهی زنجیری کار دشواری به نظر میرسید.
-که کلید و بدی!
آها! هیچی بابا…یه معذرت خواهی کوچولو هم بکنی حله.
نمیخواد بسیار اذیت کنی خودت و …من همون یه کوچولو رو هم قبول دارم.
بیان کرد و پیش پیش خودش را برای بعدش آماده کرد. تمام فکر و تمرکزش روی سرسختی رعنا بود. نمیدانست چرا ولی به شکل عجیبی از این کشکمش لذت میبرد.
-منتظرم …
-ببخشید….
دیدههایش را که مثلا در انتظار بسته بود تا انتها گشود .
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۳۱/۰۴/۱۴۰۲ ۰۲:۵۵ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۱۵۰
در تاریک و روشن راهرو و پشت در کلید شدهی زندان شکیباها نگاهان زنی برق میزد.
-رعنا…
-بیشتر بگم؟ نگاه! غلط کردم؟ بذار برم…
هیچ وقت انقدر حالش از خودش بهم نخورده بود.
-رعنا…من …
حتی نمیتوانست حرف بزند و کلمات را درست بر زبان ادا کند.
باورش نمیشد.
اشک یک زن همیشگی خط قرمزش بود و حالا خود احمقش این زن را به گریه انداخته بود.
-توروخدا کلید و بهم بده…
صدای لرزان رعنا ناخن روی اعصابش میکشید. بی اختیار کف دست مشت شده ی لعنتیاش را از پشت سرش بیرون آورد و در مقابل رعنا گحرکت کرد.
-رعنا به خدا من …
رعنا دیگر نمیشنید.
به جز فکر رهایی و پرواز از آن قفش هیچ چیز دیگری در خیالش نبود.
او که داشت میرفت.
میراهی شد و رها میشد و سعی میکرد آن معذرت خواهی اجباری را برای همیشگی فراموش کند.
-رعنا من و نگاه کن؟
-نگات کنم و بازم بگم ببخشید؟
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۰۱/۰۵/۱۴۰۲ ۰۵:۵۲ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۱۵۱
حالا انگار دست بازی عوض شده بود.
حالا معین بود که میمیل داشت سرش را به دیوار بکوبد.
-حالا من یه چیزی…
-ببخشید…
اظهار کرد و کلید را از بین پنجه های معین بیرون کشید و یکی یکی به در امتحان کرد هر یک کلید را که به در امتحان میکرد یک ببخشید دیگر بر زبان می آورد.
الحق که این زن تنها موجودی بود که میتوانست معین شکیبا را اینطور تا مرز جنون بکشاند.
-رعنا!!!!
تشر زد و تشر زدنش با چرخیدن کلید در قفل هموقت شده بود.
چشمان رعنا برق زد.
در زندان به رویش باز شده بود.
-باز شد.
اظهار کرد و کلید را از قفل بیرون کشید و با چرخیدنش به سمت معین کلید را کف دستانش گذاشت.
-تموم شد یا بگم بازم داداش؟
آن رد اشک لعنتی اگر از دیدهانش پاک میشد خودش چشمان شفاف لعنتی تَرَش را از کاسه بیرون میکشید.
-به خدای احد و واحد رعنا…
به خدای احد و واحد قسم…
همینجوری پیش بری یه رویی از من میبینی که تاحالا هیچ کس نمشاهده کرده باشه.
به ولله قسم اون روی سگم…
رعنا چادر را روی سر مرتب کرد و ضامن در را گشود.
-نیستم که ببینم. واسه همیشگی نیستم.
بعد شکم برجستهاش را با احتیاط از در گذر داد و برای آخرین بار در چشم معین خیره شد.
-ببخشید…!!!!
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۰۳/۰۵/۱۴۰۲ ۰۳:۰۳ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۱۵۲
برای این یکی قلبش میمیل داشت تا پاره شدن گلو عربده بکشد.
حرصش خالی که نشده بود هیچ خشم تا بن دندانش لشکر کشیده و به کمین توقف کرده بود.
رعنا شامگاهیه یک نسیم از کنارش گذشت. کجا میرفت؟
وقتی به به قول خودش حتی نوک سوزنی را از خونه ی شکیباها با خودش همراه نبرده بود.
-کجا میری آخه ! کجا لعنتی…
این طرف در معین شکیبا به جان خودش افتاده بود. او اهل این قلب سوزاندن ها برای احدی نبود ولی این یکی فرق میکرد.
-بر پدرت لعنت، زن !
اظهار کرد و پلکهایش را روی هم فشرد و خودش را در هوای خنک کمی مانده به صبح خیابان انداخت.
زنی که تصویر چشمان اشکی اش از پیش نگاهش حتی کمی دورتر هم نمیشد به اواسط خیابان رسیده بود.
از این جا نمیتوانست فریاد بزند. در را پشت سرش بست و با همان دمپایی و لباسهای خانگیاش وسط خیابان دوید.
کمی جلوتر زنی از وحشت آوارگی غالب تهی کرده بود ولی به خودش قول داده بود هرگز به پشت سرش نگاهی هم نیاندازد.
کف دستش را روی شکمش گذاشت.
-تموم شد کوچولو…دیگه تموم شد…
-رعنا!!!
با متوجه شدن صدای فریاد خفهای از پشت سر آه از نهادش دررسید.
– وایسا زن ! با توام…
آوای حرصی معین چیز دیگری میاضافه کرد.
انگار همه چیز در نقطهی شروع ماجرا بود.
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۰۴/۰۵/۱۴۰۲ ۰۶:۰۱ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۱۵۳
اهمیت نداد.
مسخره بود ولی سعی کرد نگوش داده بگیرد.
مثلا که در آن صبح خلوت و در آن خیابان بیتردد آوای فریاد معین شکیبا را اصلا و ابدا نشنیده بود.
-به ولله که هیچ کس قد تو من و به هیچ جاش نگرفته تا حالا! وایسا میگم!
بیان کرد و حرفش به انتها نرسیده آستین دخترک را گراهی شد و کشید.
رعنا ایستاد ولی ابدا برنگشت.
-رسما دایورت میکنیها! رعنا من صبرم تموم شه خودمم خودم و گردن نمیگیرم دیگه .
حواست باشه داری چیکار میکنی!
-حراهی شد و بزن…باز بگم ببخشید؟
-نه دیگه! اون تموم شد. الان سوال بعدی و میپرسم شما جواب میدی. کجا میری؟
عجب سوال مسخره ای میسؤال کرد.
آنقدر مسخره که نمیتوانست مانع خندهی هیستریکش باشد.
-شما حالت خوبه آقا معین؟
-نه! قشنگم جواب من و بده چراکه دیگه داری میری تو مخم.
-خودتون گفتید هری!
-با من اینجوری حرف نزن .
-چجوری ؟
معین کلافه بود و این چیزی نبود که به همین آسانی بتواند پنهانش کند.
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۰۷/۰۵/۱۴۰۲ ۰۳:۰۴ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۱۵۴
-همین جوری که داری الان حرف میزنی!!!
رعنا بی آن که چیز دیگری بگوید رو گراهی شد و دو سه قدم سمت مخالف برداشت. چشمهای معین درشت شد. این دیگر چه مقلبش بود؟
-رعنا به امام حسین میزنم میترکونمتا!
-خب بیا بزن بترکون. همون فقط شما موندی. بیا دیگه. جلو در خونتون یه لنگه پا که نگهم داشتی به غلط کردن انداختی . زیر آسمون خدا هم بیا بزن بترکون.
دنبالش دوید و باز آستینش را کشید.
شک نداشت یک بار دیگر میکشید پارچهی بینوا از وسط چاک میخورد و پاره میشد.
-لعنت خدا به قلب سیاه شیطون وایسا. آنقدر حواله نده به تخم…
رعنا که هین کشید فحشی زیر لب نثار خودش کرد و ادامه نداد. دخترک از شرم چشم بست و سرش را پایین انداخت.
-اگه گذاشتی این دهن من بسته بمونه. اگه گذاشتی!
-شما ححرکت کرد چیه اصلا آقا معین؟
-سوالم و جواب بده کاریت ندارم.
-زیر سقف این آسمون دراندشت یه تیکه جا پیدا میشه واسه من و بچهم. کجای حرفم و نمیفهمی آخه؟ من از شکیباها هیچی نمیخوام. نه من نه بچهم! توروخدا یه بار خوب گوش کن ببین چی میگم.
من لقمهی نون و بوقلمون خونهی آقات و اونایی که آقات واسه من لقمه میگیره رو نمیخوام داداش معین.
میخوام برم یه گوشه نون خالی سق بزنم ولی دیگه صبح تا شب از هول و تکون قلبم نلرزه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن