مثل فنر از جا درراهی شد .
این صدای کشدار پر از حرص شامگاهیه آوای محمد امین نبود.
-محمد امین؟
از خودش پرسید و آه از نهادش دروارد شد.
محمد امین که مرده بود.
در یک لحظه تمام لحظات بعد از مرگ محمد از پیش دیدهش گذشت.
آنقدر با سرعت که خیلی زود خاطراتش به یک دفترمنزل رسید.
به همراه مردی که جای خالیاش تا همین حالا درون سینه تیر میکشید.
-معین!
اسمش را آوا زد و کف دست خودش نبود که از شدت درد و ضعف و بیچارگی به هق هق افتاد.
-محمد امین و بیخیال شدی حالا دنبال معین میگردی زنیکهی خل و چل؟
به دنبال صاحب آوا گردن کشید.
حالا همه چیز را به خاطر می آورد. فقط کمی گیج بود .
آن هم به خاطر ضربهای که به پشت سرش وارد شده بود طبیعی به نظر میرسید.
-چیزی گم کردی؟
بالاخره صاحب صدا در میدان مشاهده کردش قرار گحرکت کرد.
یک مرد با ریشهای کشیده و لباسهای ژنده و چرک و پاره که روی نیمکت پشت شمخوشحالها نشسته و پشت سر هم به تنش دست میکشید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن