-چی شده خانم طالبی؟
این وسط فقط رسیدن حراستی کم بود که قد و قواره و هیبتش به دکل برق میمانست.
-این دو تا آقا رو جادهنمایی کن بیرون .
برن بیرون دعوا کنن ما اینجا نه کلانتری هستیم نه شورای حل اختلاف.
معین عصبی به پیشانی کوبید.
-چی میگی خانم شما؟ ها؟
باقری که جلو آمد مجید زودتر از دهان باز کردنش پیراهن معین را از پشت سر کشیده بود.
-چته خروس جنگی؟
بیان کرد و خطاب به پرستار و حراست اخمو ادامه داد:
-شرمنده خانم. آقا شرمنده …ما داریم میریم..
بعد همانطور که شتابزده و شتابزده معذرت خواهی میکرد معین را سمت در کشید:
-منم میام!
رعنا سر و تنش را روی تخت جلو کشیده و بی آن که بخواهد دستش به سمت معین کش رسیده بود.
-آقا معین!
زنک وراج داخل اتاق شد.
-شما کجا؟ سرم و تو کف دستت نمیبینی؟ بگیر بخواب خانم الان رگت و پاره میکنی.
نگاهش هنوز به معین بود که نمیدانست متوجه شدن کدام خبر در دنیا حضور او را از خاطرش برده است.
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۶۱۶
-ئه چیزه…راستی..
برگشتن معین برایش شبیه معجزه بود. فکر این که از خاطرش حرکت کرده باشد دیوانهاش میکرد.
-پاشو بریم!
صدای زن شامگاهیه بانگ عزرائیل بود وقتی خطاب به معینی که قصد بردنش را داشت غرید:
-ای بابا. آقا بردیش مسئاماتش با خودته ها! دکترش گفته تحت نظر. فشار ۱۸ میدونی چیه ؟
-پس برمیگردم.
این بار نالید.
-معین!
-برمیگردم دنبالت. سرمت تموم شه برمیگردم. دکتر اظهار کرده خطرناکه. بمون همین جا.
همین دو کلمه را هم سرسری تحویل داد و همراه مجید به سمت خروجی اتاق بستری موقت دوید.
-خب متوجه شدی خانومم؟ میاد دنبالت . بگیر بخواب حالا. دکتر هم یکم دیگه میاد باز فشارت و میگیره .
حواسش به حرفهای زن نبود.
هنوز نگاه خیرهاش به مسیری بود که معین از آن رفته و از پیش نگاهش ناپدید شده بود.
-نمیتونم.نمیتونم بخوابم…
گفت و دست به سوزن متصل به رگ کف دستش انداخت. فشار بالا؟ احتمال سکته؟ هیچ کدام برایش مهم نبود.
-من باید برم خونه..
-چیکار میکنی خانم؟
-من باید برم !
این یکی را تقریبا جیغ کشیده بود.
خبری که معین را آن طور گیج و حیران از این اتاق لعنتی بیرون کشیده بود نمیتوانست خبر کم اهمیتی باشد.
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۶۱۷
-بابا الان میزنی رگت و پاره میکنی، خانوم جون. ای بابا عجب مصیبتی بودن این مریض و همراهاش. خانم افشار…!!خانم افشار…!!
مریض اورژانس داره میره خودش. دکترش بیان کرده تحت نظر. بیا ببین اینجا چه خبره من حریف نیستم.
بیاهمیت پاهایش را از تخت پایین فرستاد و برای غلبه بر سرگیجه کف دستش را به سرش گحرکت کرد.
-نگاه نگاه داره میافته. بدو بیا خانم افشار این حالش خوب نیست…
پرستار همانطور که یک ریز غر غر میکرد نزدیک شد ولی هنوز کف دستش به بازوی رعنا نرسیده جیغش در تمام اتاق پر شده بود.
-ولم کن. دست نزن به من .
بعد همانطور که سعی میکرد بدون خم شدن با چرخاندن پاهایش کفشهایش را روی زمین پیدا کند ادامه داد:
-من باید برم پیش معین!
حتی متوجه نبود که در آغوش معین به درمانگاه رسیده و از همان ابتدا کفش به پا نداشته است.
وقتی به خاطر آورد که از پیدا کردنشان ناامید شده بود.
-باید برم خونه. باید همین الان برم…
عاقبت پای برهنه در حالی که این کلمات را شبیه ذکری با خودش زبان گرفته بود به سمت همان مسیری میراهی شد که معین در آن ناپمشاهده کرد شده بود.
درست شبیه به شب پرهای که به سمت نور میزد میرفت و امید داشت تا انتهای این مسیر لعنتی معین را پیدا کند .
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۶۱۸
-خانم …خانم وایسا…
بیاهمیت به آوا زدنهای پشت سرش به محوطهی بزرگ درمانگاه رسید.
-ای وای…
خبری از مرادش نبود و هیچ فکری برای چطور ادامه دادن مسیرش تا خانه نداشت.
تنها میاطلاع داشت که حتی یک ثانیه را هم نباید از کف دست بدهد.
پای برهنهاش را روی آسفالت گذاشت و پلهها را پایین راهی شد.
به در خروجی خیابان نرسیده یک ماشین آشنا از پارک خارج میشد. چشمانش برق زد.
جلو دوید و کف دستش را به سمت خیابان بالا گحرکت کرد و تکان تکان داد.
-وایسا معین!
ماشین آشنا و سرنشینانش ولی پیش چشمش در ثانیه دور شده بودند.
بی فکر سمت خیابان دوید و فریاد کشید :
-دربست. توروخدا. یه ماشین دربستی…
انگار بخت یارش بود که ماشین معین پیچ خیابان را رد نکرده یک دربستی مقابل پاهایش روی ترمز کوبیده بود.
در کسری از ثانیه خودش را روی صنقلبی انداخت .
-برو آقا…گاز بده…
به ثانیه نرسیده ماشین با ضرب از جا کنده شد و به پرواز دررسید.
کمی بعد ماشین آشنا و رانندهی آشنا ترش را حتی در خیابان هم گم کرده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن