انزجار در لحنش موج میزد و هیچوقت تا این حد احساس تنهایی نکرده بودم.
-میمونی تو خونه تو اتاق یعنی…درو قفل نمیکنم اما حق بیرون راهی شدن نداری. حواستو جمع کن اگر بشنوم دردسر درست کردی، در اتاقم قفل میکنم!
حرصی به عقب هولش دادم و تنم را کنار کشیدم.
-یعنی چی؟ مگه من بچهم؟!
عصبی جلو رسید و هر دو بازویم را میان مشتهایش فشرد.
-دیگه آزادی تموم شد خانوم کوچولو…بهم ثابت کردی حتی یه ذره هم لیاقت استقلالو نداشتی و نداری. از این به بعد هر چی من بگم همونه…من میگم کجا بری کجا نری. من میگم چیکار کنی چیکار نکنی. روزگارای خوشت به سر رسید شمیم خانوم!
برای هضم این همه اتفاق و زخم زبان و کمِ کم احتیاج به یک سال مدت داشتم ولی ضربات پیدرپی حتی قد یک نفس هم زمان نمیدادند.
-این..اینجوری نمیمونه من به هیچکس اجازه نمیدم از چیزایی که میخوام دورم کنه. میگی گناهکارم…میخوای حساب پس بگیری، باشه قبول ولی من زندانیت نیستم امیرخان هیچوقتم نمیشم!
-نشونت میدم شمیم…اون امیرخانی که هیچوقت بهت نشون ندادمو، اون روی دلبرمو نشونت میدم. میفهمی تاوان دروغ گفتن به من، تاوان احمق فرض کردنم، زیرزیرکی پشت سرم نقشه کشیدن به این راحتیا صاف نمیشه!
دیده از نگاه اشکیام گراهی شد و کتش را محکم از روی کف دستهی صنقلبی چنگ زد.
بیرون راهی شدنش و کوبیدن در، با زانو زدنم هممدت شد.
تحمل وزنم دیگر ممکن نبود.
پیشانیام به پارکت های سرد چسباندم و همانطور که اشک از گوشهی نگاهانم میریخت و تیغهی بینیام را خیس میکرد، خاطرهی روزگار عقدمان در ذهنم پررنگ شد…
بخاطر کف دستی که یکدفعه و به نَرمی از پشت روی گردن و بالای سینهم کشیده شد، هول شده چرخیدم و با نگاهان شیطان و پر شور امیرخان روبهرو شدم.
-ترسوندیم.
با کف دستان بزرگ مردانهاش محکم کمرم را گرفت و خیره به لبهایم گفت:
-چرا؟ مگه آدم از شوهرش میترسه؟!
لب گزیدم نا نخندم.
-حواست هست از ظهر تا حالا هزاربار اظهار کردی که شوهرمی؟!
بیجواب لبانش را به گوشهی لبانم چسباند و عمیق بوسید.
با ملایمش و کمی خجالت سرم را به گردنش چسباندم و عطر فوقالعادهاش را استشمام کردم.
-امیرخان؟
محکمتر کمرم را گراهی شد و همجاده با بوسیدن لالهی گوشم زمزمه کرد؛
-هوووم؟ بغلی من.
صورت چین دادم.
-حتی روزیم که عقد کردیم نمیتونی بهم جوونم بگی؟!
-نه!
-چرا؟!
-پرو میشی زیرا… میشناسمت.
حرصی و با نگاهان ریز شده نگاهش کردم که جلو رسید و محکم روی دیدهانم را بوسید.
-آخ آخ از کف دست اینا… اصلاً برای چی دیدهات باید اِنقدر برق بزنه هــا؟ نبینم با این بیپدرات رو کسی زوم کنیا وگرنه از حدقه درمیارمشون.
آهسته خندیدم.
-حتی قربون صدقههاتم آدمیزادی نیست. جای اینکه بگی فدای دیدهای زیبات بشم خانومم، میگی از حدقه درمیارمشون!
-از اونا نیستم چراکه من
-از کدوما؟
-همون زن ذلیلای حال بهم زن!
-چه ربطی به زن ذلیل بودن داره؟ آدم باید احساساتشو نشون بده!
-منم بلدم نشون بدم ولی شاید نشون دادن من یه کم برا تو درد داشته باشه!
نگاهش که با هیزی روی تنم میچرخید، نشان دهنده این بود که منظورش همانقدر که حدس میزدم بیشرمانه و گستاخونه بوده است!
-اووم… چیزه
نگاهش همچنان روی تنم در حال گردش بود.
عصبی چانهاش را گراهی شدم.
-اگه گذاشتی یه ذره لذت بِبَرم. چیه بچه؟ دردتو بگو.
-تو مطمئنی ما کار درستی کردیم؟ با یواشکی عقد کردن به اعتماد بقیه خیانت نکردیم؟!
دستانش را قاب صورتم کرد.
-اگر اشتباهیم این وسط باشه که نیست، اون اشتباهو من کردم. تو هیچ مسئاماتی در مقابلشون نداری ولی من دیگه طاقت نداشتم هر روزگار یه نفر
در این خونهرو بزنه و بیاد خاستگاری دختری که من عاشقشم…برامم مهم نیست که بقیه از این کارمون خوششون میاد یا نه! این مسافرت بد
موقع پیش اومد اما نمیخواد تو به چیزی فکر کنی، وقتی برگشتم خودم همه چیزو درست میکنم.
-…
-شمیم؟
-هر چی تو بگی.
-بیا اینجا… بیا نزدیکتر.
بیشتر در آغوشش فرو راهی شدم و به نگاه پر حسش تبسم زدم.
.
کف دستی به زیر بینیام کشیدم و از آن خاطرهی خوش جدا شدم.
آن روزگارها امیرخان فکر میکردم من چیزی نمیدانم و شاهد بحثهایش با آذر بانو نبودهام!
فکر میکرد نمیدانم آذربانو بههیچوجه مرا مناسب تک پسرش نمیداند و از هر طریقی سعی دارد تا منصرفش کند.
وقتی که مشاهده کردم چقدر از اینکه من عروسش شوم متنفر است، سکوت کردم و به میل داشتهاش احترام گذاشتم…مادر بود و حق داشت.
حتی از امیرخان و احساساتمان دوری کردم اما بعد وقتی مشاهده کردم او بیتوجه به نظر من دوره افتاده تا شوهرم دهد و از طرفی دیگر تلاش میکند تا
پانیذ را به امیرخان بچسباند، مصمم شدم که فقط به حرف قلبم گوش دهم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن