رمان سیزده

رمان سیزده از آتوسا ریگی|ستاره. ب یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان رئال|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۴۰۰ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیایید نگاهی بندازیم به شروع رمان سیزده اثر مشترک ستاره. ب و آتوسا ریگی :

مثل مار زخم خورده به خودش پیچید. تمام تنش آتش گحرکت کرده بود. او کجا بود؟ او را کجا برده بودند؟ کجا پیدایش می‌کرد ؟ چه بلایی سرش آمده؟ اکنون چه حالی داشت؟

دندان هایش را روی هم سایید. با مشت گره کرده از جا قد بلند شد. راه افتاد به سمت ناکجا. برای پیدا کردن کسی که حتی نمی‌اطلاع داشت اکنون در چه وضعی و چه شرایطی بود.

به خودش قول داده بود از او مراقبت کند. به او قول داده بود که مراقبش باشد. از او محافظت کند، ولی…

لعنتی بر خودش فرستاد. بار دیگر گند زده بود. تاریخ بار دیگر داشت تکرار میشد.

نه… این بار دیگر اجازه نمی داد. پای او می ایستاد. جانش را وسط می‌گذاشت. زندگیش را، همه چیزش را می‌گذاشت تا او را مجدداً برگرداند.

با قدم های محکم و قد بلند خودش را به در حیاط رساند. در را باز کرد و با کمال تعجب کسی را مشاهده کرد که انتظارش را نداشت.

اخم کرد و گفت:

_الان کار دارم

سورنا بی تفاوت جواب داد:

_اومدم با هم به کارت برسیم.

سه در اتومبیل باز شد. شیده با چهره ای دلواپس، سپنتای بی تفاوت و میکاییل پیاده شدند.

شگفت زده جویا شد:

_شما از کجا میدونید؟

سپنتا جواب داد:

_سوشیانت

یکهو آن حس تنهایی و پوچ از قلبش رخت بست. گرمای دلپذیری یخش را باز کرد. شیده کف دستش را روی بازوی او گذاشت و با تبسمی دلگرم کننده گفت:

_برش گردون…

از پله ها پایین رفت. قلبش شور می‌زد. مضطرب بود. کاش این کار را قبول نمی‌کرد. لب گزید. روی پله ای متوقف شد.

حرف های مستانه توی گوشش پیچید:

_پول خوبی داره خره. مگه پول نمیخوای؟ تو چیکار داری چی میشه بعدش. پولتو بگیر.

پول، پول، پول.. لعنت فرستاد به این واژه سه حرفی که بخاطرش میخواست خودش را…

همانجا روی پله قرار گرفت. بغض کرد. چقدر بدبخت بود. اامان قطره اشک از دیدهش سرازیر شد و روی ماسک آبی رنگش سر خورد.

نمی‌توانست. نمی‌توانست تن به این کار بدهد. از حرکت ایستاد و جاده وارد شده را برگشت.

ترجیح میداد برود گدایی کند. واقعا این کار را میکرد اگر پاما که نیاز داشت، با گدایی به کف دست می رسید. ولی حیف…

به محض اینکه از ساختمان خارج شد، موبایل فکسنی ‌اش زنگ خورد.

موبایل را از توی جیبش برداشت و با متوجه شدن نام دکتر مصدق آه از نهادش کشیده شد.

چقدر از این پزشک و لاس زدن هایش متنفر بود. اگر جراح مادرش نبود همان اوایل جوری جوابش را می‌داد که دیگر هوس دختر بیست سال کوچکتر از خودش را نکند. البته اگر زبانش می‌چرخید!

موبایل را روی گوشش گذاشت و هممدت گفت:

_سلام آقای دکتر

_به به، سلام قلبارام خانوم گل. کجایی دختر؟ دیگه جواب مارو نمیدی

پلک بست و اظهار کرد:

_ببخشید عذرمیخوام. دارم پول عملو جور می‌کنم بعد همش اینور و اونورم. حواسم نبود بهتون زنگ بزنم.

دکتر مصدق با قلبخوری گفت:

_من که بهت گفتم اونو برات اوکی میکنمش.

دلارام لب گزید و سعی کرد خودش را به کوچه علی چپ بزند.

_ممنونم.

دکتر با لحن سرخوشی، انگار که به هدفش رسیده اظهار کرد:

_پس حالا که ممنونی، برات یه لوکیشن میفرستم. پاشو بیا. منتظرتم.

تماس را قطع کرد و قلبارام را وسط جهنم گذاشت.

احساس خفگی می‌کرد. خیال میکرد نفسش بالا نمی‌آید. ماسکش را در آورد و اکسیژن را به ریه هایش فرستاد.

بالاخره دکتر تیر خلاصی را زد. منتظر همین فرصت بود. اجازه داده بود قلبارام کاملا عاجز شود تا بعد تمایل داشته اش را عنوان کند. چقدر کثافت! چقدر آدمی می‌توانست کثافت باشد.

حرامزادگی هیچ ربطی به شغل و پست و مقام و فرهنگ نداشت!

آه کشید. کافی بود یک بار به تخت خواب دکتر مصدق می‌رفت، دیگر همه مشکلاتش حل می‌شد.

دیگر این وضعیت اسفناکش ادامه پیدا نمی‌کرد. راحت میشد. یک ساعت شاید هم دو ساعت. آن دو ساعت لعنتی را باید تحمل می‌کرد و بعد..

همه چیز تمام میشد. به همین سادگی!

خسته شده بود. از دویدن و نرسیدن خسته شده بود. چقدر؟ چقدر باید تلاش می‌کرد؟ اصلا فایده ای داشت؟

شبیه آدم های مرده به طرف ایستگاه اتوبوس حرکت کرد و روی نیمکت جای گرفت. دیتا را روشن کرد و وارد اپلیکیشن واتساپ شد.

دکتر برایش لوکیشن ارسال کرده بود. انگشت لرزانش را روی صفحه گذاشت. پیامش را باز کرد و تصمیمش را گحرکت کرد.

رمقی برایش نمانده بود. کم آورده بود. توی این مدت آنقدر پیشنهاد هایی که به تخت منتهی میشد، گرفته بود که حسابش از کف دستش در راهی شده بود.

آخرش که چه؟ باید روی تخت یکی سر می‌خورد. اگر آن شخص جراح مادرش می‌بود که چه بهتر. کف دست کم بدین وسیله بیشتر مراقبت میکرد از مادرش.

موبایلش دوباره زنگ خورد مستانه بود. حوصله نداشت جواب بدهد. بعد از قطع شدن آوای زنگ، چند دقیقه بعد رگبار پیام های مستانه شروع شد.

«کجایی دلی؟»

«نراهی شدی هنوز؟ بابا یارو منتظرته»

«ببین اگه نمی‌خوای منو ضایع نکن»

«من بخاطر خودت گفتم که پول لازمی»

کشیده شد و از حرکت ایستاد. نه. هیچ‌گاه این کار را نمی‌کرد.

شروع کرد به دویدن. به سوی ساختمان حرکت کرد. وارد شد و راهش را به سمت زیرزمین پیش گراهی شد. پله ها را سریع تند پایین حرکت کرد پیش از آنکه باز پشیمان شود.

درِ انتهای سالن! با تمام قوا دوید. به محض رسیدن در را باز کرد و ندرک کرد چه اتفاقی افتاد که پخش زمین شد.

درست جلوی پای مردی که کالج مشکی پوشیده بود.

سرش را بالا گراهی شد و با دیدن مردی که دست توی جیب داشت، خودش را جمع و جور کرد.

وسیله هایش پخش زمین شده بودند. بدون قلبیل اظهار کرد:

_معذرت میخوام.

زانویش درد می‌کرد. روی دو زانو قرار گرفت و وسایلش را جمع کرد.

مرد با صدای بم و مخملی اش جویا شد:

_چرا؟ زیرا افتادی؟ یا بخاطر اینکه بدون اجازه وارد اینجا شدی؟

متعجب سرش را بالا گحرکت کرد و اینبار با دقت به چهره مرد خیره شد.

لعنتی! او درست شامگاهیه مقلب های زیبای اروپایی بود. البته از آن مقلب های مشکی اش. مثل ایتالیایی ها یا اسپانیایی ها!

مرد حتی خم نشد برای کمک. فقط به چشم های آبی قلبارام زل زده بود.

_پام گیر کرد

_پات گیر نکرد. اینقدر عجله داشتی که نفهمیدی باید یه پله میومدی پایین!

آه، پس بخاطر یک پله مسخره چنین ورود با شکوهی داشت! لب گزید.

توجه مرد به لب های دلارام جلب شد. توجهی چند صدم ثانیه ای!

دلارام خجالت زده، سرش را پایین انداخت و اضافه کرد:

_معذرت میخوام

وسایلش را جمع کرد و توقف کرد. خودش را معرفی کرد:

_قلبارام فرخی هستم. مستانه برام یه وقت گرفتن برای صحبت با آقای فروهر.

مرد چرخید و به سمت یک میز کوچک راهی شد.

_تایمت تموم شده خانم فرخی

دروغ گفت:

_متاسفم دیر کردم. بخاطر ترافیک یکم طول کشید. آم.. آقایِ…

_فروهر

خودش بود. این مرد خوشتیپ مدل نبود. عکاس بود. همان عکاسی که مستانه از او تعریف میکرد. کسی که به تازگی از امریکا برگشته بود و بسیار هم معروف بود.

_ببخشید جناب فروهر. من معذرت می‌خوام.

_همیشه درحال عذرخواهی کردن هستی؟

قلبارام متعجب سؤال کرد:

_بله؟

فروهر روی میز نشست. یک پایش روی زمین بود و پای دیگر کمی بالا. با دقت به سر تا پای دختر چشم دوخت. بعد از چند ثانیه خاموشی فروهذ سؤال کرد:

_مستانه برات کارو توضیح داده؟

_کم و بیش

_قبلا کار مدلینگ انجام دادی؟

_خیر

_مدل عکس بودی؟

_خیر

_پس چرا الان اینجایی؟

دلارام مثل احمق ها زل زد به مرد روبرویش.

_من با آماتور کار نمی‌کنم. اوه یادم حرکت کرد، تو حتی آماتورم نیستی! میتونی بری!

دلارام وحشت زده به فروهر زل زد. اگر از اینجا بیرون می‌حرکت کرد آنوقت باید راهیِ تخت خواب دکتر مصدق می‌شد. نه، او این را نمی‌خواست.

ترجیح میداد جلوی دوربین فروهر نیمه برهنه شود تا اینکه کاملا برهنه جلوی مردی ظاهر گرد.

خواهش کرد:

_لطفا یه فرصت بهم بدین آقای فروهر. خواهش میکنم. بهتون قول میدم که از عهده اش برمیام. هرکاری لازم باشه انجام میدم. هرکاری!

فروهر نگاهش را از روی کاغذهای درون دستش گحرکت کرد. با تیزبینی پرسید:

_لنگ پاما؟

دلارام شوکه شد. خجالت زده گفت:

_بله؟

_عادت ندارم یه حرفو دوبار تکرار کنم.

_بله

_چی بله؟

قلبارام گوشه لبش را گاز گحرکت کرد و جواب داد:

_به پول نیاز دارم.

دلارام با خودش اندیشید، مستانه به او گفته بود؟ حتما او اضافه کرده. پس از کجا متوجه شده بود؟

_حتما مستانه بهتون گفته. راستش مولینم مریضه…

فروهر حرف دختر را قطع کرد:

_نیازی نیست کسی بگه! آدمی که هرکاری لازم باشه می‌کنه، یعنی لنگ پوله

قلبارام شرمنده سرش را پایین انداخت.

این مرد باهوش بود. علاوه بر زیبایی و دلپذیریت او یک مرد لعنتی باهوش بود!

فروهر به‌شدت جدی و با لحن سردی دستور داد:

_بیا اینجا

دلارام وحشت کرده به طرفش حرکت کرد. فروهر تذکر داد:

_نزدیک تر

چرا اینقدر این مرد ترسناک بود؟ ناخودآگاه یاد تلخی توی سرش زنده شد. سعی کرد از شر آن خاطره شوم خودش را خلاص کند.

قلبارام یک قدم دیگر برداشت.

_نزدیکتر

اینبار قلبارام دو قدم برداشت.

_بازم

دلارام لب گزید. توجه فروهر یک بار دیگر جلب لبهای او شد. بازهم توجهی چند صدم ثانیه ای.

قلبارام سه قدم دیگر برداشت. تنها به اندازه بیست سانت فاصله داششتاب‌زده. مستانه گفته بود که فروهر کاری به کار مدل هایش ندارد. درواقع این مدل ها هستند که او را انتخاب میکنند تا به تختش بروند.

حتی خود مستانه هم اعتراف کرده بود، چنین پیشنهادی به فروهر داده بود؛ اما فروهر او را نپسندیده.

اگر مردی، زنی را که از او دعوت میکند تا به تختش برود، رد کند، یعنی… آدم که نه، دختری در فاصله نزدیک با او، در ولین است؟!

نه، هیچ زنی، در کنار هیچ مردی در ولین نبود. تجربه این را بارها به او ثابت کرده.

فروهر دستش را کشیده کرد و به سمت صورت قلبارام برد. قلبارام وحشت کرده سرش را عقب کشید. حدسش درست بود. او هم مثل باقی مردها. مرد حتی اخم هم نکرد. اما خیلی جدی بیان کرد:

قلبارام بغض کرده ثابت از حرکت ایستاد. مرد دستش را روی لب های قلبارام گذاشت. دخترک شوکه شد. فروهر لب زیرین دلارام را با انگشت اشاره به طرف پایین کشید و به دندان های سفید و مرتب او چشم دوخت. همین کار را با لب بالایی انجام داد.

_خوبه

صورت او را به چپ و راست حرکت داد و ریز به ریز صورتش را از نظر گذراند.

_هوم

از روی میز پایین رسید. قلبارام ندرک کرد چه چیزی خوب بود یا آن آوای هوم بخاطر چه بود. یک قدم به عقب برداشت.

دلش تند سریع میزد. هربار که مردی به او نزدیک میشد، همینطور وحشت می‌کرد.

فروهر پشت میز راهی شد. روی صنقلبی قرار گرفت و سیگاری روشن کرد. به قلبارام اشاره کرد:

_لباساتو دربیار و وایستا اونجا

دیده های قلبارام به اندازه توپ پینگ پنگ گرد شدند. قرار بود فقط یک مصاحبه باشد. قرار نبود لباس دربیاورد که.

_ببخشید مستانه اظهار کردش که قراره امروزگار فقط مصاحبه انجام بشه

_این مصاحبه ست.

این دیگر چه جور مصاحبه لعنتی بود؟

فروهر ادامه داد:

_یا بدنت مناسبه یا نیست. بدنت تعیین می‌کنه توی مصاحبه قبول میشی یا نه

مستانه این را هم نگفته بود. خشکش زده بود. باید چه کار می‌کرد؟ با استرس اضافه کرد:

_شما صورتمو دیدین. وارسی کردین.

فروهر بدون ذره ای ملایمت جواب داد:

_صورتت، دلبریت یا دیدهای آبیت ذره ای برای من و کار من اهمیتی نداره. من با فیست کار ندارم با بدنت کار دارم!

قلبارام این پا و آن پا کرد. باید فرار میکرد یا لباس در می آورد. بغض جای گرفت توی گلویش.

انگار برای جور کردن پولش باید پا روی خط قرمزش میگذاشت. فرقی نمی‌کرد دکتر مصدق باشد یا فروهر.

فروهر بدون اینکه عصبی شود، با همان لحن خشکش اضافه کرد:

_ببین خانم من نه وقت واسه دودلی تو دارم، نه حوصلشو. نمیتونی، بفرما بیرون

قلبارام لب گزید. هیچ واکنش دیگری از خودش نشان نداد. اینبار فروهر کف دستور داد:

_بیرون

قلبارام ناخودآگاه حرکت کرد. کیف و موبایلش را با کف دستانی لرزان روی میز گذاشت و اظهار کرد:

_انجامش میدم.

خواست شالش را در بیاورد که فروهر به ته آن سوییت، اتاق، استودیو یا هر کوفت دیگری که بود اشاره کرد:

_برو اونجا در بیار

دلارام بی رمق و با حال خراب به همان سمت حرکت کرد. فروهر سیگارش را در زیر سیگاری خاموش کرد. دوربینش را برداشت و پشت سر دختر جاده افتاد.

همانطور که قلبارام معذب دکمه های مانتو اش را باز میکرد، فروهر از او عکس می‌گراهی شد.

چیزی که برای مرد دلربا بود، صورت جذاب و معصوم قلبارام نبود بلکه رنجی که داشت میکشید، اهمیت داشت. او میتمایل داشت رنج کشیدن و عذاب دختر را ثبت کند. نه جذابیی اش را.

قلبارام شال و مانتواش را همان جا پایین پایش انداخت.

فروهر یک کلمه اضافه کرد:

_تی شرت

منظورش کاملا واضح بود اما اگر تی شرتش را در می آورد فقط تاپش می‌ماند! ترسیده به دیده های مشکی ترسناک مرد زل زد.

_بهت ناظهار کردم چیزی رو دوبار تکرار نمی‌کنم؟

دلارام لب گزید. چرا حرکت کردارش اینقدر خشن بود؟ چرا؟ بنظرش آدم بی اعصابی بود، شاید! او که برایش کار نمی‌کرد. نسبتی هم نداشتند با یکدیگر. این همه قلدری بخاطر چه بود؟

با درد تی شرتش را تا نیمه بالا آورد. بغض کرد. پلک هایش را بست. تمام تلاشش را کرد که اشک نریزد.

صدای فروهر را متوجه شد:

_همین قدر کافیه

بغضش را قورت داد. یعنی چه؟ باید چه کار می‌کرد؟ میل داشت تی شرت را در نیاورده، با همان کف دستان بالا، پایین بکشد که فروهر کف دستور داد:

_کف دستاتو پایین نیار.

چیزی نمی‌دید. پارچه سفید تی شرتش اجازه متوجه شدن نمی‌داد. تمام صورتش را گرفته بود.

آوای گام های مرد را شنید. لب گزید. فروهر به او نزدیک شد. با دقت به قسمت کوچکی از بدن دختر که در معرض دید بود، خیره شد. بدنش سوخته بود؟

فروهر به دور قلبارام چرخید. او شاید یک بدن پرفکت داشت ولی پوستش…

می‌توانست همانجا تمامش کند؛ ولی چیزی بنظرش رسید.

برای اولین بار میتمایل داشت از بدن زنی که شاید بنظر به‌شدت ها زشت بود، عکاسی کند.

_دستاتو بیار پایین. میتونی مانتوتو بپوشی

فروهر به طرف میزش راهی شد. همان لحظه نوتیفکیشن موبایل قلبارام توجهش را جلب کرد.

روی صفحه گوشی دختر چند پیام ظاهر شد، از شخصی به اسم دکتر مصدق.

«حرکت کردی؟»

«امروزگار بیای فردا مولینتو توی کلینیک خصوصی عمل…»

«من هیچ وقت زیر قولم نمی‌زنم. برات اسنپ…»

مردمک های فروهر روی دختر جای گرفت. اسمش چه بود؟

پس او اینجا را انتخاب کرده بود. ترجیح داده بود جلوی دوربین او برود تا برهنه در تخت!

دختر لباس پوشیده جلو وارد شد. فروهر به صندلی اشاره کرد:

_بشین

دلارام جای گرفت. خجالت زده بود. سرش را پایین انداخته بود و به جلوی کفش هایش نگاه می‌کرد.

_بدنت… سوخته

قلبارام لب گزید و گفت:

_بله

_با این همه اومدی اینجا

_بله

_میدونی زمینه عکاسی من چیه؟

اگر رمان سیزده رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمتوجه شد، خوشحال میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم ها ستاره. ب و آتوسا ریگی برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان سیزده