رمان سکوت تلخ پارت ۷۹

از بودن در آغوشش حالم بد بود

نمیخواستم

پیش دیدهم کثیف بود

دستانش آلوده بود

نفسش را دوست نداشتم

اصلا دیگر هیچ علاقه ای به او نداشتم

– ولم کن

صدایم کم جان بود

اما میرسد به گوشش

بهایی نمیدهد

انگار اصلا حرف نزده ام و او نگوش داده است

سمت پذیرایی می رود

می نشاندم روی مبل و خود پیش پایم روی زانو می نشیند.

مچ پایم را به کف دست میگیرد

میخواهم عقب بکشم نمیگذارد

فشار کف دستش دور مچم آنقدر است که نتوانم

من از پس زور بازوی او برنمی رسیدم

با دست دیگر انگشتان پایم را لمس میکند..

– ولم کن ، انقدر این کف دستای کثیفتو بهم نزن

#پارت_دویست‌وشصت‌وهفت

گوش نمیداد

لمس کف دستانش تمام نمیشد

داشتم دق میکردم

گریه ام گرفته بود .

نه از درد پایم

از او بدم می آید .

از دستانش

از بوی تنش

از حضورش

کاش آن روز لال میشدم ، کاش میمردم و به ازدواج با این مرد پاسخ مثبت نمیدادم .

کیارش قابل تحمل تر بود…

پیش از چشمم خیانت میکرد ..

نمیگذاشت بفهمم

مگر آنکه خودم دنباله ماجرا را میگحرکت کردم و کنجکاو میشدم

مثل او نبود

اویی که زل میزد در دیدهانم و با آن دختر قرار میگذاشت.

از فشار به‌یک‌بارهی انگشتان پایم جیغ میکشم

بغضم میترکد

نمیفهمم کی مشت به او می کوبم

کی فریاد میکشم که رهایم کند

تنها میاطلاع داشتم درد پایم شده بود بهانه‌ای برای این حالم

میان تقلاهایم و مشت هایی که به سرشانه اش میکوبیدم نمیفهمم کی درآغوشش کشیده میشوم