رمان سرگیجه های تنهایی من پارت آخر

کشیده اظهار کرد-بخواب…بخواب تا باز حالت بد نشده…
با همه ی بی توانیم هولش دادم عقب-برو کنار…برو…کنار…
محکم گرفتم… قوی تر بود… زورش به سرم میرسید….
عقلم داشت به کار میفتاد…بهانه…خواب نبود….
زجه زدم-ولم کن…من و نگه ندار…بهانه…بردنش…میفهمی نادر؟میفهمی یعنی چی؟
از سر و صوت اتاق پر جمعیت شد…
یه جمعیت سفید پوش…
-ولم کنید….بهانه…. ولم کن نادر…تو دوستمی… تو بذار..
-صبر کن اتا…حالت خوب نیست…
ریخته شدن چیزی رو تو سرمم حس کردم..بس بود خوابیدن… تو یه حرکت سرم رو از دستم بیرون کشیدم و داد زم-راحتم بذارید…باید برم دنبالش….نادر ولم کن…نادر من به درک…بذار ببینم کجاس…
حقیقت هوار شد رو سرم-بردنش..میفهمی؟ هان؟
کف دستم رو کشیدن… به التماس افتادم… نادر بی وقفه گریه میکرد…
بی توجه به نگاه پر ترحم پرستارا رو جفتمون گفتم-گریه نکن…کمکم کن بریم پیش پلیس…
آب دهنش رو قورت داد-پلیس اینجاس…بهانه هم هست…اتا استراحت کن…
چند ثانیه هنگ موندم… نگاه نامطمئنم رو رو صورت نادر دوختم-دروغ میگی…
رو به پرستارا اظهار کرد-تنهامون بذارید….
پرستار پنبه و جسبی به پشت دستم زد و بیان کرد-آروم نگهشون دارید لطفا!
بعد رو به بقیه گفت-بریم…
به محض راهی شدنشون نادر بیان کرد-بهانه …
کلافه بیان کردم-برو سر اصل مطلب…
بی اختیار یه قطره اشک از گوشه چشمم چکید….
نادرم بی صوت گریه میکرد…
-خوبه؟
-هیشکی نمیدونه
فقط نگاش کردم…
کلافه کف دست کشید تو موهاش…با بغض گفت-تو قول بده آروم باشی…میگم ببرنت پیشش…
کف دستامو محکم کوبیدم تو سرم… خفه اظهار کردم-چشه…
خدا میدونه به چه بدبختی به زبون آوردم این جمله رو… دلم باز داشت تیر میکشید…
نادر کف دستش رو رسوند به کتفم…مشغول ماساژ دادن شد… تمام تمایلم برای دیدنش یهو فروکش کرد…چش بود مگه…مطمئنم خوب نبود….اگه خوب بود قلبم اینقدر نامرتب نمیزد،تیر نمیکشید،نمیسوخت…
-اتابک…
-هیچی نگو…
-گوش بده…پلیس میخواد ببیندت….
لرزون نفس کشیدم…
-بذار اول برم پیشش.
نگاه نگرانم رو دوختم تو صورتش…-میشه؟
پوفی کرد و گفت-بذار….بذار با دکترش حرف بزنم….
از اتاق بیرون راهی شد…دلم شمشاهده کردتر تپید…
به نفس نفس افتادم….بی هوا از تخت پایین اومدم…نگام موند رو مپایی های آبی و بی قواره ی بیمارستان…بهانه میبیان کرد-از این دمپایی ها نپوش..زشتن…بی قواره ان… بی کلاسن…
من میریز خندیدم….آخه تو ستشویی و حموم واسه کی میتمایل داشتم کلاس بذارم یا پرستیژم رو حفظ کنم؟اما الآن..اینجا…تو بیمارستان… بای خودش بهم بگه زشته…نپوش…آی
دلم تیر کشید…کف دستم رو روش فشار دادم…-میدونم تو درد نمیکنی!مال معدمه…
محکم تر فشارش دادم…نمیتونستم صاف وایسم…
خفه نالیدم… دولا دولا از اتاق بیرون حرکت کردم…
جلوی در نادر رو متوجه شدم..به طرفم دوی و گفت-اتا چرا رو پا وایسادی…
ناله ای کرم و اظهار کردم-بریم پیشش؟
تازه داشتم حرفاشو حلاجی میکردم…تازه داشت تو مغزم سوال به وجود میومد…تازه داشتم میهمیدم اوضاع قاطیه…
کنار در نشستم…رو کف پوش سرد و یخی بیمارستان…بی توجه به لرزی که به بدنم وارد شد نالیدم-نادر بگو با چی قراره رو به رو شم…
و بی وقفه موهامو کشیدم…
زیر بازوم رو گراهی شد…کمک کرد بلند شم… کتفم میسوخت… دلم تیر میکشید..هنوز دولا بودم و سعی داشتم به خودم بقبولونم این درد مال قلبم نیست!معده اس… روده اس…کلیه ی نداشته اس…
آهی کشیدم…
نادر ساکت بود…
-حرف بزن لعنتی….
جلوی ایستگاه پرستاری وایساد…کمک کرد روی نیمکتای آلمینیومی بشینم و به جای جواب اظهار کرد-من میرم ویلچر بگیرم…
نذاشت مخالفت کنم…نای مخالفتم نداشتم…روی نیمکت ولو شدم…نمیخواستم به هیچ چیز فکر کنم.تجربه ثابت کرده بود از هر 100تا فکرم 6تاشون درستن…پس بهتر بو نظریه پردازی نمیکردم….
دلم تیر کشید…قیافه ام مچاله شد… نادر با ویلچر برگشت…کمکم کرد تا روش بشینم… صدای گرفته اش رو میشنیدم-رسیدم خونه متوجه شدم ولویی… اتابک… یه سکته ی خفیف رو گذروندی….سه روزگاره تحت مراقبتی…میفهمی؟مردی…مردو نگی کن….قوی باش…
نفس عمیقی کشید-بهانه الآن تکیه گاه میخواد…کمکش کن…میدونم که میتونی…
-کجا بود.
-دیشامگاه…ساعتای ۲ بود… برده بودنش اورژانس یکی از بیمارستانای ورامین…انتقالش دادیم اینجا…
-چشه؟
آهی کشید…قلبم تیر میکشید…ولی سعی میکردم خونسر باشم-مهمترینش شوک عصبی!
لب گزیدم…همونی که…میهراسیدم…
-اتابک… با اجازه ات من تنها مظنون رو معرفی کردم… باباش…
باز قلبم تیر کشید…..
-اون تا اریبهشت فرصت داده بود….
-پس کی؟
هوفی کردم…قلبم بدتر تیر کشید…نامطمئن اضافه کردم-شبنم!
وایساد…کشیده گفت-چی؟
زبونم رو به لب خشکیده ام کشیدم-تهمتوجه شدم کرده بود….تهمتوجه شد که نه…گفت تلافی میکنه…یه چیزی با این مفهوم…نمیدونم…
از شدت خشمگینت تمام بدنم منقبض شد… حرصی نفسم رو بیرون دادم…
نادر وارد آسانسور شد… سرم رو فشردم و اظهار کردم-حرف زده؟
خفه بیان کرد-بیهوشه…
بی رحمانه توضیح داد-تنگی شمشاهده کرد نفس… شوک عصبی…آزار جسمی و…
نعره زدم-خفه شد…
مشتش رو کوبید به سینه اش-باشه…تو فقط آروم باش…خونسرد…
تلخ نفسم رو بیرون دادم…همش کاب*و*س بود…همش حرف چرت… هه… چی میگه این نادر دیوونه…
آسانسور وایساد….
ویلچر رو هول داد بیرون…
از متوجه شدن تابلوی رو به روم… به کاب*و*سم پوزخند زدم! چه قدرم واضح میمشاهده کردم همه چیز رو!آی سی یو…
-اتا… میخوای فردا صبح بیایم؟
محکم گفتم-نه!کاب*و*سه…هچی زودتر تموم شه…میدونم نرسیده بهش از خواب میپرم…من میدونم…
آوای هق هقش رو شنیدم…مطمئن بودم کاب*و*سه…نادر گریه میکرد… کاب*و*س واضح تر از این؟ همه چیز وارونه اس… هیچی سر جاش نیست… یه کلام… من خوابم… یه خواب واضح…اما خوابه…هرجور فکرش رو میکنم خوابه….
-بزن تو گوشم نادر…
جلو رفت و اضافه کرد-بیداری اتابک اما کاش… کاش خواب بود…این آرزوی منم هست…
دیدهامو روی هم فشار دادم…چی بود… چطوری بود که نادر… خدایا میشه همینجا تمومش کنی؟ نفس ندارم دیگه!
با زحمت گفتم-میخوام برم تو…
کف دستش رو روی شونه ام فشار داد و محکم گفت-از پشت پنجره….
آهی کشیدم….میدونستم نمیذاره…میشناختمش…بعضی وقتا کوتاه نمیومد…
زیر بازوم رو گحرکت کرد…کمکم کرد قد بلند شم…دلم نامرتب میزد.با هر زنشش حس میکردم میله ی داغ تو رگای اطرافش میچرخونن…
نگاهامو بستم… نادر کنار گوشم هوفی کرد…کلافه دست کشیدم تو موهام… نگاه دوخته بودم به چهارچوب پنجره،نمیمیل داشتم رو تخت رو نگاه کنم…
-شناختیش؟
لب گزیدم…قبل از اینکه فکر کنم چرا نباید بشناسمش نگاهم رو بالا آوردم… از چیزی که دیدم…مغزم از اینی که بود قفل تر شد… سر دردم شدید تر… دلم یه ثانیه فراموش کرد باید بزنه…
پلکامو بستم و نالیدم….-باشه قبول …کاب*و*س نیست….توهمه…
هیع هیع نادر بهم جرئت میداد ناله کنم….
برگشتم سمتش… کف دستامو رسوندم به یقه اش…با تمام قدرت نداشتم چنگش زدم و نالیدم-این بهانه ی منه؟این حیاته منه؟اینه؟؟؟ این؟مسخره کردی منو نادر؟ کدوم تخته؟اشتباه آوردی منو….
ناله ای کرد… بازوهامو گحرکت کرد….اشک سریع شتاب‌زده از دیدهاش میچکیدن….
-خودشه اتا….
داد زدم-خفه شو…دهنت رو ببند آشغال.چطور جرئت میکنی بگی این بهانه ی منه؟
-هیس… هیس داداشم…
کف دستاشو از روی بازوهام سر دادم پایین…برگشتم سمت پنجره….تمام بدنم میلرزید…دلم میسوخت… تک تک رگام نبض داشتن…
-این بهانه ی منه؟این کجاش شبیه زندگیمه؟
موهامو چنگ زدم…
مشتم رو به ستون کوبیدم و گفتم-این؟این که تمولی کبوده… نادر بگو شوخیه…
شونه هامو گرفت… مجبورم کرد بشینم… تقلاهام برای ایستادن بی ثمر بود….ولو شدم رو صنقلبی… بغض تو گلوم غوغا میکرد…. اما… تلاش برای شکوندش بی نتیجه بود….انگار اشکی برای چکیدن نبود… دلم نامرتب تر زد…بیشتر تیر کشید… بغضم بزرگتر شد… مشتم رو روی کف دسته ی ویلچر کوبیدم…
-آزار جسمی….
با صدای بغش دار بیان کردم-به چه گ*ن*ا*هی آخه….
نادر جلوم زانو زد….اشک بی محابا از چشماش میریخت… بغض آواش عمق فاجعه رو نشون میداد…سرم رو به عقب پرت کردم و نالیدم-وای…
با بی رحمی نفسی تازه کرد….اشکاش رو پاک کرد و همینطور که بدون اشک ریختن هق هق میکرد اظهار کرد-قوی باش اتا…
دستم رو مشت کردم و اظهار کردم-نمیتونم….کاش من…من و کشته بودن اما بهانه رو….
-بهت احتیاج داره….بیشتر از همواره….قوی تر از هروقت دیگه ای…
زل زدم تو صورتش و گفتم-بهانه کدوم تخته؟
مشتش رو کوبید به پیشونیش و گفت-همینه…اتا همینه!
غریدم-این نیس….نیس… بهانه ی من سفیده…نه مثل یه تیکه چادر مشکی… دستای اینو دیدی؟کهیر زده اس… پوست بهانه لطیفه… توی ابله چه میفهمی آخه…من بهانه ام رو میشناسم…این نیس.
شک برای یه لحظه هجوم آورد به دیدهام….خوشحال از اینکه تا چند ثانیه دیگه این بغض بعنتی میشکنه پلک زدم اما… بی فایده بود…نه تنها اشکی نچکید،بغضم بزرگترم شد…
-گوش بده اتابک…
-نمیخوام…باز میخوای مزخرف بگی…
-درکت میکنم….میفهممت.ولی…دونستن یه سری چیزا لازمه…
-فقط بهم بگو چرا…
-نمیدونم….اگه شامگاهنم بوده باشه…
-ک*ث*ا*ف*ت…ه*ر*زه ی…
-برگردیم پایین؟
با بغض اضافه کردم-نمیگی کدوم تخت بهانه اس؟قلبم تنگ شده براش…
فقط نگام کرد…نگاش کردم….هنوز درصدی آرزو داشتم بگه داره شوخی میکنه…اون تصویری که دیدم…وای…کاش میگفت دروغه…
هوفی کشید و اضافه کرد-بریم با دکتر حرف بزن.
آب دهنم رو قورت دادم…
پشت سرم قرار گرفت.فشاری به ویلچر آورد و حرکتم داد….مطمئن بودم دکتر هم میگه نادر اشتباه کرده…
نادر پچ پچ وار با دکتر حرف میزد….گوشامو تیز کردم تا حرفاشو بشنوم…
-دکتر…حس میکنم از زبون شما بنوه بهتر باشه…فقط…مراعات وضعیتش رو بکنید خواهشا…
دکتر عینکش رو برداشت…نگاه از صورت نادر گراهی شد… عصبی نفسی تازه کردم…با حرص اظهار کردم-ایستگاه پرستاری جوابگو نیست… تختِ…
میل داشتم بگم برادرزاده ام،ولی… سریع جلوی زبونم رو گراهی شدم و اضافه کردم-تخت بهانه کیانی کجاست؟
کتر لبخند تلخی زد و اظهار کرد-دوستتون در جریان تمام مراحل بستری کردن بودن…جناب کیانی اون تختی که نشونتون دادن…
دلم باز داشت سریع میزد….یه حس تلخ تو وجودم ریشه میزد….ناله ای کردم…
دکتر از پشت میز قد بلند شد…کنارم وایساد…دستش رو روی شونه ام گذاشت و گفت-اون چیزی که شما دیدید…یک دهم آسیباییه که به این دختر وارد شده که همگی درمان پذیرن…کبودی به مرور از بین میره اما…اما…
کف دستی تو موهاش کشید-یه عمل به شدت ضد انسانی صورت گراهی شده.آزار دادن یه دختر،اونم دختری که م*س*تعد شوک و تنگی نفسه… میدونم سخته برای شما،برای همه ی ماها هم سخته…شبی که رسوندش بیمارستان،بین پرستارا شیون به راه بود…من برای تسلای شما نمیدونم چی بگم…فقط همین رو میدونم که….که باید روحیه تون رو حفظ کنید…بهانه،به محض به هوش اومدن،احتیاج به حضورتون داره…قوی و مقتدر…اینقدر که بتونید…
دیگه حرفاشو نمیمتوجه شدم… مغزم داشت از کاز میفتاد…تک تک کلماتش مثل پتک به اعصاب نداشتم وارد میشدن… تهمشاهده کرد شبنم تو گوشم زنگ میخورد…
به خاطر من…برای انتقام از من… کف دست گذاشت رو هستی من…زندگی من….نفس من…بهانه ی من…
اتاق دور سرم میچرخید….یک دهم اسیب اینه….تمامش چیه؟
-خونسرد باش اتابک…
بغضم رو به 5بار پی در پی قورت دادن اب دهنم، فرو خوردم…پریدن پلکم رو حس میکردم… ویز ویز توی گوشم رو…
آوای دکتر هنوز میومد….
-تعرض جنسی،چیزی نیست که از ذهن پاک بشه….مگر اینکه…
حس کردم بد گوش دادم…جسمی بود….این یه اختلاف بود بین میم و نیون…شبیه همن دیگه اما…
انقباض تک تک ماهیچه های بدنم رو حس میکردم ،پریدن پلکم رو….تیر کشیدن قلبم…. گره خوردن نفسم…
-مطمئنا شوک عصبیم به خاطر همین….
نذاشتم ادامه بده…با همه ی بی قدرتیم زجه زدم-دروغه!!!!!دروغه…..
نادر به طرف دوید….از روی ویلچر نیم خیز شدم…باید خفه میکردم دکتر رو که اینقدر راحت داشت از نتیجه ی معاینات پزشکای،پزشک قانونی حرف میزد….
گره خورد کف دستای نادر رو دور کمرم حس کردم…اما این احساسات فایده نداشت…. دیگه نه تاب حس شنواییم و داشتم،نه حس بیناییم رو… نه لامسه…
قدرت دوید تو دست و پام…نادر رو کنار زدم… باید بیدار میشدم…بای چشمامو باز میکردم…باید یه جوری این کاب*و*س رو تموم میکردم… خودش خیل تموم شدن نداشت…باید…
رسیدم به دیوار…اتاق داشت میچرخید….سرم رو با تمام قدرت کوبیدم بهش….
-اتابک….
ب*غ*ل دیوار زانوهام رو هم تا خوردن…. ضربان دلم یهو آروم شد… سوزش قفسه ی سینه ام شمشاهده کرد… مشتم رو به دیوار کوبیدم و بیان کردم- خدایا از این کاب*و*س نجاتم بده…غلط کردم…
نادر سرم رو ب*غ*ل گراهی شد…باز شدن در اتاق رو دیدم….
قفسه ی سینه ام بی وقفه میسوخت…
زبری دست نادر رو روی پیشونیم حس کردم…-با خودت چیکار کردی پسر…
با خشونت کف دستش رو کنار زدم….بی توجه به گرمی خونی که روی صورتم حس میکردم به موهام چنگ زدم…. همه ی حس های بدی که داشتم یه طرف…تلخی عذاب وجدان یه طرف…
به خاطر من….بهانه ام چی کشیده بود….به خاطر حماقتای من…من مقصر بودم…فقط خودم….
به نفس نفس افتادم…
-گریه کن اتابک….گریه کن….تو خودت نریز…یه چیزی بگو…
به لبای خشکم حرکت دادم…تلخ نالیدم-تقصیر منه…
و قبل از اینکه بتونم چیز دیگه ای بگم….دکتر با چندتا پرستار و برانکارد برگشت…
با دستام صورتم رو پوشوندم…گذاشتم اشکام صورت و کف دستامو خیس کنن…. چطور میتونستم نگاهش کنم… این صورت ورم کرده… دستای زخمی… مچ دستای پر تاول…این… این همون بهانه ی من بود؟ناله کردم… قلبم میتمایل داشت ب*غ*لش کنم…سرتا پاش رو غرق ب*و*سه کنم،ولی….مگه جای سالمیم رو بدنش بود؟
زار زدم…. سرم رو ب*غ*ل کف دستش گذاشتم و با تمام وجود ضجه زدم…تقصیر من بود…من مقصر بودم…
آره من تقصیر داشتم اما…چرا بهانه…چرا اون باید تاوان حماقتای من رو پس میداد؟چرا واقعا؟
آوای مولین تو گوشم پیچید-خدا با عزیزترینا آدم رو مجازات میکنه!
گریه ام تبدیل شد به هق هق….خدا آره…ولی بنده ی خدا…
نمیتونستم…نمیتونستم حرفای نادر رو قبول کنم… میاظهار کرد – کاریه که شده… باید صبور باشی…
و من همش فکر میکردم-چرا بای اینطوری میشد؟
بهانه چه تقصیری داشت….من گ*ن*ا*ه کرده بودم…من خطا رفته بودم… از من اشتباه سر زده بود…نه اون…. من روح و جسمم رو به ل*ج*ن کشیده بودم…چرا اون باید تاوان میداد؟
-کمکمش کن…بذار بحران رو بگذرونه….اتابک… تو نباید جلوش ضعیف ظاهر شی… ضعیف جلوه کنی… بهانه الآن احتیاج به ستون داره….برای یه شروع تازه…برای دوباره جاده راهی شدن….مثل همون وقتا که کف دستش رو گحرکت کردی اامان قدم رو برداره….بازم کمکش کن…اتا تو میتونی…باید بتونی…باید!بفهم!
دوباره هق هق کردم… نمیتونستم… این عذاب وجدان داشت خفه ام میکرد…. چطور میتونستم این کف دستای زخمی رو بگیرم و طاقت بیارم… چطور میتونستم تو این صورت متورم زل بزنم و محکم باشم… چطور میتونستم؟
-آخ…
ج*ی*گ*رم ریش شد… از صوتی ناله هاش…. از صوتی خسته ای که یه هفته بود ازش میشنیدم… فقط ناله میکرد… تو عالم بیهوشی فقط صدای خسته ی آخ اضافه کردناش…
صاف قرار گرفتم… به سرعت اشکامو پاک کردم…. دستم رو رسوندم به کف دست پر زخم و تاولش… با احتیاط نوک انگشتاش رو ب*و*سیدم و بیان کردم-الهی من بمیرم تو درد نداشته باشی…. باز کن نگاهاتو زیستنم…. دلم واسه نگاهای دلبرت تنگه…
و تا قطره اشک رو صورتم لغزید…. بلافاصله پاکشون کردم و بیان کردم-بهانه ی من….عروسکم؟
از بین پلکای بسته اش یه قطره اشک بیرون جهید…قبل از اینکه به زخم کنار پلکش برسه و بشه نمک روی زخم…پاکش کردم و نالیدم-اتابک قلبش برات تنگ شده…اتابک بدون تو میمیره… تو همه ی حیاتشی….باز کن چشماتو زیستنم…
-آی…
قلبم تیر کشید… با بغض اضافه کردم-عید شده ها…پاشو بهانه…ایلیا و الینا اومدنا!منتظرن تو بیدار شی باهاشون بازی کنی… باورت میشه هی میگن به…به….بهانه کلی چشم انتظار داریا…
-اتابک….
سرخوش به خاطر متوجه شدن یه چیزی غیر از آخ و آی از زبونش اظهار کردم-جون دلم…قربونت برم من… باز کن چشماتو…
ساکت شد…. کلافه کف دستی تو موهام کشیدم… –بهانه جان؟
صوتی پرستار رو از پشت سرم شنیدم-آقای کیانی…بهتره تنهاش بذارید…
نفس لرزونم رو بیرون دادم… خسته از روی صندلی قد بلند شدم…با اینکه دوست نداشتم تنهاش بذارم اما به شدت قلبم جایی رو میخواست که راحت بتونم توش زار بزنم…
خم شدم رو صورتش…. دیدهاشو ب*و*سیدم و زیر گوشش گفتم-من بیرونم…دارم نگات میکنم…منتظرم باز کنی چشماتو…منتظرم نذار..
لاله ی گوشش رو که یه زخم خفیف داشت ب*و*سیدم و بیرون حرکت کردم….
دلم نا متعاقلب میزد…. سنگینی میکرد…فشرده میشد… تیر میکشید… میسوخت….
آهی کشیدم….
روشنک به طرفم دوید…. تلخ کنارش زدم….مقصر نبود….اما من مقصر میدونستمش تا بار عذاب وجدانم رو سبک کنم…
-بهتر نشدی اتا؟
به طرف آسانسور راهی شدم و زمزمه کردم-تا خوب نشه…خوب نمیشم!
فصل دهم
بهانه
غش غش خنده های م*س*تانه…
ضربه های پی در پی کمربند…
-من عاشقشم!ولی اون عاشق توئه!توی جوجه…
کشیده شدن موهام رو حس کردم…بوی گند سیگار و ا*ل*ک*ل…نفسم بالا نمیومد…
هنوز م*س*تانه میخندید…
-عموت نیست…. نیست…نیست…نیست….پدرت…
فرو حرکت کردن ناخنای قد بلندش رو تو پوست بدنم حس میکردم…درد..سوزش…آخ
-یهویی کنارم زد…یهویی ازم کف دست کشید…. یهویی خسته شد… به خاطر تو….
ناله کردم….
صوتی دادش رو متوجه شدم…
هنوز میریز خندید….
در اتاق باز شد…
بازم اون دوتا مرد…بازم اون تبسم کریه…بازم ترس و کوبش قلب…
نزدیک شدنشون…ترس…استرس…کمبود هوا….
جیغغغغغغغغغغغغغ…
-بهانه…
نفس نفس میزدم…نگاهامو باز کردم… بازم نگاه تو نگاه شدم با نگاه نگران اتابک…مثل همه ی این روزگارا….این شامگاها….
دوتا فشار خفیف به اسپری داد… اشک بی وقفه سر میخورد رو صورتم…. پتو رو دور خودم پیچیدم…. هنوز میلرزیدم..هنوز بدنم دون دون بود…. قلبم میزد… بی وقفه…
-اینجا بودن…همون…دوتا… من….
چشماشو محکم روی هم فشار داد… فشرده شدن دستش رو دور لیوان آب میمتوجه شدم…
هق هق کردم-من میترسم …. من ….
با صای خش دار گفت-آب بخور…
زار زدم-نمیخوام….بدنم درد میکنه…میسوزه…
پتو رو کنار زد…. لیوان آب رو روی پاتختی گذاشت و گفت-خواب مشاهده کردی….تموم شد …ببین بدنت رو…سالمه بهانه جان…
نگاش کردم….گلوم درد میکرد…یه حرف رو قلبم سنگینی میکرد….نمیتونستم نگم….اینهمه مدت نگفته بودمش…
به نفس نفس افتادم…
آوای آروم نفساش رو کنار گوشم میمتوجه شدم….داشت حرف میزد….چی میبیان کرد مهم نبود…مهم اون چیزی بود که من میمیل داشتم بگم…
-اتابک؟
نگام کرد…تبسم بی جونی زد-جونم ؟
اشک لیز خورد رو صورتم….
تند با کف دستش اشکمو رو گراهی شد….
تو نگاهای خودشم اشک حلقه زده بود….
زبونم رو روی لبم کشیدم….-دلم الان میاد بیرون…
تلخ خندید… دستش رو گذاشت رو سینه ام و فشار داد-هیس….آروم بگیر شیطون….یواش…یواش بزن…
بغضم شمشاهده کرد تر شد-اتابک…
-جانم نفسم…
-شامگاهنم چی میاظهار کرد؟
قیافه اش مچاله شد… چشماشو رو هم فشار داد و با آوای گراهی شده بیان کرد-نمیدونم….تو بگو چی میگفت؟
با سکسکه اضافه کردم-تو…تو…
-من چی؟
-تو…
هوفی کردم…چقدر گفتنش سخت بود…-تو…منو… دوس داری؟
خیره نگام کرد و بلافاصله گفت-معلومه!
-نه…تو…من و عمویی دوس داری؟
این رو اضافه کردم و زدم زیر گریه….
اتابک با بهت نگام کرد…. هق هقم شدید تر شد…این دیگه چه طرز سوال جویا شدن بود…
کمکم کرد بشینم….لیوان آب رو به لبم نزدیک کرد… خوشم کنارم روی تخت نشست و گفت-گریه چرا؟واضح بگو منظورت رو…
آب رو خوردم و ….یه نفس همه چیز رو براش اظهار کردم..تک تک جمله های شامگاهنم…
چند ثانیه فقط نگام کرد…
هوفی نفسش رو بیرون داد…با ترس نگاهم رو بالا بردم…هراسیدم…از اینکه حالا که عمو نیست بد شه… بد اخلاق شه… ولم کنه.دیگه مراقبم نباشه…
با هق هق اضافه کردم-میدونم عموم نیستی….ولی تورو خدا…تورو ارواح خاک آقاجون تنهام نذار…بد نشو…من فقط تورو دارم… من فقط پیش تو آرومم… نرو اتابک…خواهش میکنم عموم بمون…من میترسم…
با خشونت کشیدتم تو ب*غ*لش… محکم تو ب*غ*لش فشردم..با صدای خش دارش بیان کرد-کدوم ابلهی میگه تنهات میذارم؟همواره پیشتم….شک نکن…
میلرزیدم…ولی دیگه نمیوحشت کردم… مچاله شدم تو ب*غ*لش…تنگ تر ب*غ*لم کرد…. گونه ی مرطوبم رو به گردنش چسبوندم…. خیره شدم به فکش که با این جمله تکون خورد-حیاتمی…
چشمامو بستم… قلبش آروم آروم میزد….کنارم بود…خودش گفت…قول داد…. باید کنارم میموند….کنارم نگهش میداشتم…حداقل برای آزار دادن کسی که خواب رو از چشمام گحرکت کرده بود و اینطوری آزارم داده بود…
اتابک
حرفا و برخوردای دیشامگاهش…عجز آواش…بغضش…گریه اش…التماسش برای موندن… چقدر میتونست شیرین باشه به شرطی که تو یه همچین شرایطی بیان نمیشد…
کف دستی توی موهام کشیدم و گوشیم رو که بی وقفه میلرزید به گوشم چسبوندم-بگو روشنک…
-اتابک به خدا نگرانتم.چرا اینقدر تلخی؟
پوفی کردم-تلخی زمونه اس خواهری…
آهی کشید…-با اون ع*و*ض*ی حرف زدی؟
زبونم رو به لبم کشیدم-دیشب میخواست بیاد مشاهده کردن بهانه…زیادی داغونه….
روشنک عصبی لبخند زد-به خاطر بهانه؟اون چی میدونه از پدر بودن…
عصبی شدم-نه که تویی که ادعای رفاقت داری خیلی حالیته بقیه چی میکشن!حق داری بخندی…
رنجیده گفت-اتابک…
غریدم-اون داغونه…از نظر مالی….اگر کمکم میکردی،اگر یه کم ایثار داشتی…بهانه به‌شدت از حرفارو از زبون من میگوش داد نه اون شامگاهنم پست فطرت…
جیغ کشید-ه*ر*زگیاتو گردن من ننداز…بهانه چوب ک*ث*ا*ف*ت بازیای تورو خورد.
حرف راست جواب نداشت…ولی…نمیدونم چرا …بی انصافی بود،بی منطقی بود، بی شعوری بود…هرچی که بود… مهم این بود که من در اون لحظه دنبال یکی بودم تا بار گ*ن*ا*هام رو باهاش قسمت کنم.تا تمام انگشتا،من رو به تنهایی نشونه نرن…حداقل تو ذهنیت خودم…
-مرهم نیستی،نمک نباش لطفا!
نفس خسته ای کشید-خوم اینجام.قلب و دینم اونجاس.
-بسیار لطف میکنی!
-اتابک…بفهم منم از این اتفاق دلخورم!چیکار میتونم بکنم؟هان؟
-هیچی….
-داداشی…
زبونم رو به لبم کشیدم-داغونم روشنک…
-با اون مردک میخوای چیکار کنی؟
-هیچی…برای زمینا دندون تیز کرده بود که پرید…دیشبم بیشتر اومده بود تا ببینه چیزی بهش میرسه یا نه…وگرنه نگران بهانه نبود…
آهی کشید-بهانه چطوره؟
-بد…داغون…یه شامگاه نیست که آروم بخوابه….وقتای بیداریم یا داره گریه میکنه…یا مات میشه به یه نقطه… غذا نمیخوره،حرفم نمیزنه….مدرسه هم نمیره…واقعا نمیدونم چیکار کنم…
-نادر چی میگه؟
-یه روزگار در میون میارمش پیش نادر…نادر که زیادی امیدواره ولی من بهبودی نمیبینم…نمیدونم…شاید زیادی عجولم…
پیشونیم رو فشار دادم…میسوخت…اندازه ی یه سکه وسط پیشونیم میسوخت…
-صبر داشته باش…
-دانشگاه رو یه خط در میون میرم.همین روزگاراست صدای رئیس دانشکده در بیاد…روشنک بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنی روم فشاره…
-با بابک حرف نزدی؟
-نمیخوام حرف بزنم…اون نامرد چی میفهمه آخه…
آهی کشید…-ببینم مهران چی میگه…اگه بشه میام تهران….
-نه نمیخواد بیای.تو به بچه های خودت برس،بقیه پیشکش…
-اتابک به خدا دلواپسم…چیکار کنم وقتی هیچی از دستم برنیمیاد.
-دعا کن زودتر تموم شن این روزگارا.فقط دعا کن.
صداش رنگ بغض گراهی شد-غیر از دعا چیزی از دستم برنمیاد…خدا قبول کنه…
در اتاق باز شد… سریع وایسادم… زل زدم به بهانه که سر به زیر داشت حرفای نادر رو گوش میداد…
-فعلا خواهری…
-مراقبش باش…فعلا!
موبایلم رو تو جیبم گذاشتم و خیره شدم به نادر…
-بهانه جان…روی حرفام خیلی فکر کن…باشه؟
همینطور که با دستاش ور میراهی شد اظهار کرد-باشه…
نادر لبخندی زد –آفرین…پس فردا که اومدی دوست دارم خندون باشی…من عاشق کل کل کردن باهاتم!
بهانه مات نگاهش کرد.. کف دستم رو ور کمرش حلقه کردم… سرش رو چسبوند به سینه ام… با نگاهم از نادر توضیح تمایل داشتم… نگاهکی زد و زیر لب اظهار کرد-بعدا!
نفس عمیقی کشیدم… روی موهای بهانه رو ب*و*سیدم و رو به نادر بیان کرد-میبینمت…
-تا بعد…
از اتاق بیرون اومدیم… بهانه ساکت و صامت کنارم قدم برمیداشت…
آه خفه ای کشیدم…چقدر قلبم تنگ شده بو برای وقتایی که هر 3تا جمله ای که میاضافه کردیم دو تاش با قهر و ناراحتی بود….
-بریم دور دور؟
آهی کشید-قلبم پیتزا میخواد…
پلک زدم…سرخوش از گوش دادن پیشنهادش گفتم-ای به دیده!تو جون بخواه….
نفسش رو خسته بیرون داد…
-دلم خواب میخواد…یه خواب راحت…
تلخ نفسم رو بیرون دادم…چقدر سخت بود ،چیزی رو میتمایل داشت و نمیتونستم براش فراهم کنم…
پلکامو روی هم فشار دادم…
دستش رو تو دستم فشردم و اظهار کردم-بریم پیتزا رو بزنیم به بدن…تا بعدش خدا بزرگه!
آهی کشید…آهی کشیدم…کف دستش رو یه فشار خفیف دادم و زیر گوشش گفتم-این نیز بگذرد…
با بغض گفت-خیلی چیزا میگذرن…ولی فراموشم میشن؟
سکوت کردم…هیچی نداشتم که بگم…هیچ کاری از کف دستم برنمیومد… تو موهام کف دست کشیدم و نالیدم-زمان درمانگره…
پوفی کرد و دیگه هیچی ناضافه کرد…رسیده بودیم به ماشین…در رو باز کردم و منتظر شدم سوار شه… روی صندلی جای گرفت… آروم در رو بستم و فکر کردم… خودم منم نیاز به یه مشاور داشتم…کی درد من رو میمتوجه شد؟
خیره به میز مونده بود و کف دستاش دور لیوان نوشابه اش گره خورده…
دستمالی برداشتم و لبش رو که یه کم سسی بود پاک کردم و اظهار کردم-بخور دیگه!
آهی کشید و با گنگی نگام کرد…سعی کردم تبسم بزنم-خوشمزه نیست؟بریم کباب بخوریم؟
هوفی کرد و اضافه کرد-خوابم میاد…
آهی کشیدم-هیچیی نخوردی که…
-اشتها ندارم…
نفسم رو محکم بیرون دادم…نادر میگفت نباید رو یه موضوع کلیک کنم..اصرار هم ممنوع بود…برای همین با یه تبسم الکی اضافه کردم- پس صبر کن برم برای حساب….
از پشت میز قد بلند شدم… هنوز یه قدم برنداشته بودم که اظهار کرد-خودت نخوردی…
تبسم زدم-منم اشتها ندارم.
نگاهش با لایه ی اشک درخشید…بی طاقت رومو برگردوندم و به طرف صندوق راهی شدم…. قلبم فشرده میشد از مشاهده کردن حالتاش… بغضش…کلافگیش…
حساب کردم و نگاهی به میز انداختم… خیره به میز مونده بود و هنوز دستاش دور لیوان حلقه بود…
برگشتم سمت میز… کنارش ایسادم و بیان کردم-بریم؟
گنگ نگام کرد…چشماش شیشه ای شده بودن…لباش رو روی هم فشار داد بلند شد…
-چیزی میخوای بگی؟
سرش رو تکون داد…دستش رو تو کف دستم فشردم و به طرف ماشین راهی شدم…
به محض بسته شدن در اشک رو صورتش روون شد…
سعی کردم خونسرد باشم….با ملایمت گفتم-نبینم اشکاتو…
با بغض اضافه کرد-چرا من اینقدر بدبختم؟
فرمون رو تو کف دستم فشردم…
-همینجوریش یه سال از همسنام عقب بودم…حالا باز…
به‌سرعت بیان کردم-میرم صحبت میکنم….تو آموزش و پرورش…پرونده پزشکیتو نشون میدم….شهریور میری برای امتحانا…گریه نکن…
با کف دستاش صورتش رو پوشوند و گفت-فردا فرنوش و سارا میخوان بیان مشاهده کردنم…چرا من اینقدر با اونا فرق دارم؟نه خونواده ای… نه آینده ای…نه امیدی…
مشتش رو کوبند رو رون پاش-اصلا من چرا به جهان اومدم؟همش عذاب…رنج…سختی…نادر میگه رو حرفاش فکر کنم…اما من نمیخوام فکر کنم.به امیدای واهی که بهم میدن نمیخوام فکر کنم…من میخوام بمیرم…
با سختی نفسم رو بیرون دادم….با آوا بینیش رو بالا کشید و قد بلندتر زار زد….
ماشین رو روشن کردم و اظهار کردم-حداقل حرف بزن….گریه تنها که فایده نداره…
-تو…منو…هیع …درک نمیکنی….
آهی کشیدم و گفتم-چطوری بهت بفهمونم درکت میکنم؟بهانه من با هر یه دونه قطره اشکی که از دیدهات میچکه میمیرم و زنده میشم…
با پشت کف دست اشکاش رو پاک کردن-من مردن و زنده شدنت رو نمیخوام….من کمکت رو میخواستم….وقتی اسمتو ضجه میزدم نبودی… کمکم نکردی.کف دستم رو نگرفتی. نجاتم ندادی…اگه درکم میکردی اون موقع به دادم میرسیدی….
آه کشیدم…پاهاش رو کشید تو شکمش…
مغز سرم تکون میخورد.بغض تو گلوم بالا پایین میشد…من بی عرضه…من از هه چی کمتر… نتونسته بودم هیچ غلطی بکنم… هیچی…
تلخ نفسم رو بیرون دادم…گاه وقتا حرف نزدن سنگین تر بود تا حرف به درد نخور تحویل دادن….
گذاشتم خون خونم رو بخوره…دلم نا متعاقلب بزنه…مغز سرم تیر بکشه…پیشونیم داغ بشه و یهو یخ کنه… گذاشتم روحم خراشیده بشه از هجوم حقایقی که هر لحظه رو میشدن و دم نزدم!!!وقتی مقصر بودم…حرف زدنم به چه درد میخورد
تا خود خونه اشک ریخت…حرف نزد فقط ضجه زد و من رو قلبخون….قلبم میخواست سرم رو بکوبونم به فرمون و بلند قد بلند زار بزنم….منم شکایت کنم…هق هق کنم… قلبم رو از سینه بکشم بیرون،محاکمه کنم….قضاوت کنم… هوار هوار کنم… اما نمیشد…نه که نشه…موقعیتش نبود…هرچند نشدن خودش ر نتیجه ی نبود موقعیته!
فقط آه کشیدم…. کف دستش رو تو کف دستم فشردم و گذاشتم گریه کنه…فقط با فشار گه گاهی دستم بهش میفهموندم هستم…میفهمم…غصه میخورم… قلبم زار زدن میخواد….
همین که گاهی فشار دستم رو جواب میداد…همین که تو سکوت بینمون رو به خاموشی بین دستامون نمیکشید،خودش کلی موهبت بود…ارزش داشت….اینکه گرمای سردی گراییده ی دستش رو ازم دریغ نداشت یه جهان می ارزید…. یه کم بهم تسلی میداد…که هنوز امیدی هست….نوری هست… روشنی ای هست… تموم میشن مسائل ….بدبختیا…یه روز خوب میاد….و من ساده لوحانه با یه نفس عمیق سعی کردم قلبم رو خوش کنم به اون فردایی که سالها بود میتمایل داشت بیاد!
رسیدیم خونه…. ماشین رو وارد حیاط کردم و اظهار کردم-احیانا خواب نیستی که؟
با بغض سرش رو به نشونه ی نه تکون داد…
برگشتم سمتش… خم شدم طرفش و همزمان که کمربندش رو باز میکردم ،زمزمه کردم-حیف شد که….میتمایل داشتم در رکابتون باشم!
آهی کشید و هممدت با شدت گرفتن اشکاش اظهار کرد-تو شامگاهنم رو رو دست نمیبردی،میبردی؟
از این سوالا یهوییش مات موندم…با شوک زبون به لبم کشید…
مشتش رو کوبید رو بازوم و زار زد-چرا اینقدر حسادتش رو تحریک کردی؟چرا؟چرا جلوی اون اینهمه بهم محبت میکردی تا …
مبهوت گفتم-بهانه…
بلند تر ضجه زد-شب دولیدی دوستت یادته؟همون شامگاهی که من مجبورت کردم تا تخت ببریم؟شامگاهنم….شامگاهنم از همون موقع از من متنفر شد….
های هایش شدیدتر شد-من بچه بودم…احمق بودم،درک نمیکردم…تو که بزرگ بودی،چرا اینقدر سیاست نداشتی که…
لبم رو گزیدم و توی قلبم بیان کردم-خدایا این چه بدبختی ای بود…
یهو جیغ کشید-از همه متنفرم….از همه…. از همه ی کسایی که دنبال منافع خودشونن… از تویی که شامگاهنم رو بازیچه قرار دادی تا نیازات رو برطرف کنی….فکر نکردی تیر کینه اش من رو نشونه میره… از اون بابک به اصطلاح پدر که ولم کرد و رفت…از اون فرحی که با برملا کردن رابطه ی من و تو باعث روشن شدن این آتیش شد…. از اون کسی که پدر واقعیمه و شواهد میگن هست اما نیست…نیست که بیاد ببینه دخترش تو چه حال و روزیه… از همه متنفرم… از تو بیشتر از همه…
طاقت هرچیزی رو داشتم جز اینکه اینطور جسور زل بزنه تو نگاهامو بگه ازم متنفره….
-از اون نادر که فکر میکنه خیلی میفهمه اما هیچی حالیش نیست…. چه میدونه تو قلب من چه خبره؟ تو این دل بی صاحب چه بل بشوییه…میگه درکم میکنه اما درک نمیکنه…هیشکی درکم نمیکنه….از همه تو متنفرم… به خاطر تک تک ترحماتون… محبتای الکی و موقتیتون…. از همه تون بدم میاد….
دلم تیر میکشید….توان فکر کردن به فکراشو نداشتم…همین که چند ثانیه تو گوشم وول خورده بودن داشتن روانیم میکردن،چه برسه بخوام بهشون فکرم بکنم….
آه کشیدم… با ترس و نامطمئن گفتم-بریم تو؟
جیغ کشید و خیلی یهوی چنگ انداخت به موهام….با تمام قدرت میکشید…. دیدهامو روی هم فشار دادم….همین…هیچ عکس العمل دیگه ای نشون ندادم… اگر با زدن من آروم میشد …
-تقصیر توئه….همش تقصیر توئه….به خاطر تو من اینجوری شدم… یه نفر واقعا دوسم داشت،منم دوسش داشتم….اونم اینطوری شد…. چرا دوسم داشتی اتابک؟چرا عموم نبودی/؟چرا؟چرا ؟ تو فقط جواب سوالامو بده… دارم خفه میشم… دارم میمیرم… چرا دوسم داشتی….مگه نمیدونستی من طلسم شده ام…نحسم… بدبختم…بیچاره ام…
پوست سرم میسوخت…کش آوردنش رو حس میکردم…اما اهمیت نداشت… اصلا اهمیت نداشت…زجر کشیدن بهانه اهمیت داشت که باعث کش آوردن سلولای عصبیم میشد….
-خب یه چیزی بگو…چرا هیچی نمیگی؟چرا ساکتی؟بگو که قبول داری مش تقصیر توئه…
چشمامو باز کردم…خیره شدم تو چشمای قرمز و بارونیش-تقصیر منه….همش تقصیر خودمه…حقته…هرچی بگی حقته…
دستاش رو از دور موهام باز کرد…با هق هق نالید-اتابک؟
بی اراده کشیدمش تو ب*غ*لم…-جون اتابک….میدونستی اتابک میمیره برات؟دلبسته شده،داره…خواهد داشت…تو نحس نیستی… بیچاره و بدبخت نیستی…تو همه کس منی…عمری،زندگیمی…
-اینقدر خوب نباش…
گوشش رو که از حفاظ شالش بیرون زده بود ب*و*سیدم و اضافه کردم-کی گفته من ترحم میکنم؟هان؟
هیع هیع خفیفی کرد… چند ثانیه همونطوری تو ب*غ*لم موند…
از کشیده شدن ماهیچه های پهلوم،قیافه ام مچاله شد… فشار خفیفی به کمرش آوردم-بریم تو…
به سختی نفسی کشید-هَ…وا!
فکم رو روی هم فشار دادم و به‌سرعت از خودم جداش کردم…پلکاشو روی هم فشار داد…. خم شدم از توی داشامگاهورد اسپری رو بیرون کشیدم …
همزمان با صدای پیس… فشار پلکاش کمتر شد….آه پر سر و صدایی کشیدم و پیاده شدم…
در رو باز کردم و کشیدمش تو ب*غ*لم…سرش رو چسبوند به سینه ام … دلم با خوشحالی کوبید،کنار همه ی سر و آواهای تلخی که اطرافش بود….
رسیدم تو اتاق… با ساکتش گذاشتمش روی تخت و اظهار کردم-میخوای امشب رو حیاط بخوابیم؟
سرش رو به نشونه ی نه تکون داد…
-به یاد قدیما… زیر آلاچیق؟هوم؟
خفه اضافه کرد-تو تو اتاقت بخواب…من تو اتاقم…
اخم خفیفی کردم-عمرا تنهات بذارم….عمرا!
اشک دوید تو دیدهاش…-حداقل رو زمین یه چیزی بنداز بخواب… هروقت بیار میشم تو نشستی…
جلوش زانو زدم… دستم رو رسوندم به گونه های خیسش و بیان کردم-من به اینکه کنارتو باشم راضیم… مقلب خوابیدن که مهم نیس مموش…
فقط نگام کرد… پیشونیش رو ب*و*سیدم و اضافه کردم-من برم لباسم رو عوض کنم میام…باشه؟
سرش رو نرم تکون داد… کف دستش رو فشار دادم-دوست دارم….دوست دارم….دوست دارم…
لباش رو جمع کرد… یه ذره از هم فاصله شون داد… چند ثانیه هی سعی کرد تکونشون بده ولی….زبونش رو کشید بهشون… نگاهاش رو بست… یه قطره اشک رو صورتش سر خورد… کف دستم رو فشار داد و اضافه کرد-من بیشتر!
خنده جای گرفت رو صورتم… صداقت کلامش….برق دیدهاش… دستاش رو ب*و*سیدم….با تمام توانم به لبام فشردمشون و زیر لب بیان کردم-
خواهی که جهان در کف اقبال تو باشد….
خواهان کسی باش که خواهان تو باشد…
و در اون لحظه…در کنار همه ی تلخی ها…حس کردم جهان بدجوری در کف اقبال منه….این اعتراف به عاشق شدن…با همه ی اعترافاش فرق داشت… یه فرق پررنگ…اینبار من دیگه عمو نبودم!!
همینطور که سرش رو زانوم بود خوابش برد….موهاش رو کنار میزدم و پوست سفید سرش رو از نظر میگذروندم…یاد وقتی افتادم که آبله مرغون گرفته بود و تو سرش یه عالمه جوش…. تقلاهاش و نق نقاش سر اینکه میسوزن و میخارن…. اصرارش برای خاروندن سرش…
خندیدم…مثل همون روزا موهاش رو کنار زدم و دنبالش گشتم… هیچ رد و نشونی نبود…
نفسم رو بیرون دادم…موهاش رو با مرتب کردم …چراغ خواب رو خاموش کردم و سرم رو تکیه دادم به دیوار پشت سرم…
حرفاش تو سرم رژه میحرکت کردن….
گلایه هاش… بغض صداش…
حرف زدنش درباره ی پدرش و حس عدم اطمینانی که با صحبت درباره اش تو چشماش مینشست…انگار هنوز باور نداشت کیانی دیوونه نیست…
سرم رو تکون دادم…بهانه با بی تعادلی تو راهی شداراش منم متزلزل کرده….
اگه اطمینان نداشت که کیانی نیست،پس اون دوست دارم آخرش…با این جنس و لحن چی بود؟
آوای غر غری از ته ذهنم متوجه شدم-اتابک بگیر بخواب….
آهی کشیدم…
نگاهم رو وختم به صورت مهتابیش…حس کردم سرش روی پام اذیته… هرچی باشه بالشت نرم تر و مسطح تر بود…
آروم سرش رو بلند کردم و پامو عقب کشیدم… یه کف دستی بالش رو زیر سرش هول دادم…انجام اینجور کارای ساده ایم گاهی میتونست سخت باشه!وقتی ترس از بیدار شدن طرف تو وجود رخنه کرده باشه…. ترس از حلقه خوردن اشک تو نگاهش… محقق نشدن آرزوش…
پوفی کردم…
آروم از روی تخت پایین خزیدم… بالشش رو کشیدم بالا و خودش رو صاف خوابوندم… نفسم رو با خیال راحت بیرون فرستادم و سرم رو گذاشتم کنارش روی تخت… کف دست کوچولوش رو تو کف دستم گراهی شدم و همینطور که با انگشتم پوستش رو بازی میدادم چشمامو بستم و از ته قلب آرزو کردم-امشب بدون کاب*و*س بگذره براش…
همینطور که با دستش بازی میکردم خواب حرکت کردم…
حس کردم دستش داغه… به‌سرعت چشمامو باز کردم…اینقدر این چند وقت از حواسم کار کشیده بودم که شمتوجه شدا کارکشته شده بودن…
پلک زدم…
سرم درد میکرد…
خوابم میومد…
نگاهی به دستامون که توی هم گره خورده بود انداختم…
مطمئن بودم وقتی خوابیدم دستش تو دستم بود اما الآن…انگشتامون گره خورده بودن…
ابروهامو بالا پایین کردم تا مطمئن شم درست میبینم…خمیازه ی خسته ای کشیدم و تبسم زدم…هنوز تبسمم کامل شکل نگرفته بود که از بین رفت…
کف دستم زیادی داغ بود…
پوفی کردم…
-وسواسی شدی اتابک….کف دستاتون عرق کردن….
باز خمیازه ی نصف نیمه ای کشیدم… با کف دست آزادم چشمامو فشار دادم…انگشتام رو باز کردم… از هم فاصله شون دادم و آروم کف دستش رو از دستم بیرون کشیدم….
با حرص کف دستم رو روی رو تختی کشیدم و سر خودم غر زدم-خشکه!چی میگه عرق کرده…
آهی کشید و اضافه کرد-تبه…
لب گزیدم… اصلا نمیتمایل داشتم بهش فکر کنم…. کاش وقتی آرزو میکردم به جای بدون کاب*و*س ، لفظ آروم رو به کار برده بودم…
شقیقه هام رو فشار دادم…
دستم رو رسوندم به پیشونیش… داغ داغ بود…
هوفی کردم…-یعنی میشه بیدار نشه؟
-خره تبش شدیده…
آهی کشیدم…. از جام بلند شدم و به طرف میز اتاقش حرکت کردم…موبایلم رو برداشتم و نگاهی به ساعت انداختم-۲:۳۹
بی توجه به ساعت شماره ی نادر رو گراهی شدم…
چند تا بوق خورد…داشتم از جواب دادنش نا امید میشدم که صوتی خواب آلودش تو گوشی قرار گرفت- اتابک؟
به طرف در اتاق رفتم…آروم کف دستگیره رو کشیدم پایین و اظهار کردم-تب کرده…
خمیازه ای کشید…
-از مطب رفتین حرفی زد؟
تند و خلاصه،چیزایی رو که گفته بود رو برای نادر بازگو کردم…
پوفی کرد و اظهار کرد-عصبیه…
-نه آروم بود وقتی خوابید!
-خره…تبش عصبیه!
سرم رو خاروندم-آهان…
-سعی کن تبش رو بیاری پایین،یه آرامبخشم بهش بده…
-اگه بهتر نشد…
آوای قد بلندش رو شنیدم-این چه عادت ننگیه که تو داری؟همش به فکر بدترینا باش تا سرت بیاد!
کلافه گفتم-ببخشید..ببخشید…
-برو گم شو حال آدم رو بهم میزنی منفی باف!اَه…
گوشیشو قطع کرد…هوفی کردم…بدبخت هی سعی میکرد این منفی بافی رو از من دور کنه اونوقت من…
زبونم رو روی لبم کشیدم و برگشتم تو اتاق…چند ثانیه نگاهش کردم…. پتورو از روش کنار زدم و بیرون راهی شدم… با ظرف آب و یه پارچه برگشتم…
باید پاشویه اش میکردم…
آهی کشیدم… چرا باید اینجوری تب کنه…چرا باید همچین ضربه ای بخوره…چرا واقعا؟
پارچه رو چلوندم… آوای قطره های آبی که ازش میچکیدن خاموشی اتاق رو شکست و آهم رو خفه کرد…
-مقصری…زجر کشیدنش رو ببین…همش به خاطر توئه… توی بی شعور…. حقته! این خود خوری و ناتوانی حقته…
محکم تر پارچه رو فشردم…. دستای خیسم رو به پیشونیم کشیدم… داغ بود…منم تب داشتم… منم زجر میکشیدم… منم احتیاج به حمایت داشتم… ولی… یه چیز واضح بود…پررنگ بود… من داشتم تاوان پس میدادم…
-جیک جیک م*س*تونت بود…
پوزخندی زدم-چه جیک جیکیم بود!
-حقته!بکش…
-دارم میکشم….اما این به‌شدت سنگینه… بهانه… چرا اون؟همه جوره تحمل داشتم این تاوان رو،ولی اینجوریش…
تلخ نفسم رو فوت کردم….پارچه رو کشیدم رو دستش… صورتش رو جمع کرد…
سرم رو گرفتم سمت سقف و بیان کردم-با این مجازاتت،گل گ*ن*ا*هامو که چه عرض کنم،گ*ن*ا*های ۷ پشتمم ریختی…غلط کردم… تمومش کن… بقیه بازی رو خودم چاکرتم…بهانه ام رو آزار نده…
بهانه
گرم بود…خسته بودم…تشنه…آی..
خزیدن کف دستی زیر سرم ….نیم خیز شدم…ستون مهره هام تیر کشید…-آی…
صداهای نا مفهوم…خنکی آب…تلخی یه قرص…نفس تازه کردم…
پیشونیم داغ شد…مماس شدن بدنم رو با تشک حس کردم…هنوز گرم بود…
-اتابک…
-جونم؟
-گرمه.
آوای چیک چیک قطره های آب….سردی و خیسی…رو پیشونیم…درست رو همون جایی که با داغی لباش سوخته بود…. عصبی چشمامو باز کردم…به چه حقی اون داغی رو از بین برده بود….
-چیکار میکنی؟
نگاه سرخش رنگ تعجب گرفت-تب داری…
پارچه رو از روی پیشونیم برداشتم و پرتش کردم…
-بهانه باید تبت بیاد پایین.
-نمیخوام…
سرم رو روی بالش گذاشتم…. قلبم گریه میتمایل داشت…غر زدن و نق نق کردن میخواست…اما…
پوفی کشیدم…اتابک گ*ن*ا*ه داشت.
خزیدن دستش رو بین موهام حس کردم….
-بهانه؟
به زبون آوردم هرچی تو سرم رژه میحرکت کرد…
-بابک میدونه زنش چه شاهکاری کرده؟
اخم واضحی کرد-نه….
با بغض اضافه کردم-بابام میدونه دخترش پیش یه…
پوزخندی زدم-نامحرمه؟
فقط نگام کرد…
کلافه از نگاه و پر اما پوچش نالیدم-شامگاهنمم مریض میشد مراقبتش رو میکردی؟دیدهات به خاطرش سرخ میشد؟پیشش بودی به منم فکر میکردی؟هان؟
با دستاش مانعم شد بشینم…با حرص اظهار کرد-داری هذیون میگی..بگیر بخواب…
داد زدم-هذیون نیس…واقعیته….وقتی کنار من بودی به اون فکر میکردی،پیش اون بودی چطور…
دیدهاشو بستم و نالید-همواره تو ذهنم بودی…همیشه…
مشتم رو به شونه اش کوبیدم…-پس چرا…چرا رفتی سمت شامگاهنم و اونای دیگه؟چرا اینقدر باعث رنجش من شدی…
-بهانه…
-بهانه چی؟چه فایده اره کنارم بیدار میمونی،وقتی بزرگترین ضربه رو به خاطر تو خوردم؟
کف دستاشو مشت کرد…
-چرا هیچی نمیگی…
آهی کشید…
-حرف راست جواب نداره…
مشتم رو محکم تر روی شونه اش گذاشتم…-یه چیزی بگو سکوت نکن….
پوفی کرد….کشیده شد وایساد… چند قدم رفت… یه دفعه چرخید سمتم… ستاش هنوز مشت بودن… مغز سرم دام دام میکرد…
دو بار محکم نفسش رو بیرون داد و گفت-بخواب…. بخواب بهانه… فردا با هم حرف میزنیم…بخواب زیبام…. الان حالت خوب نیست… حال منم…
چند ثانیه دیدهاشو بست…. چند ثانیه نفسم حبس موند…
خزیدم زیر پتو…بی توجه به داغی تنم…گرمی هوا…
پتو رو کنار کشید… پرتش کرد رو زمین… دستم رو کشید… متعجب نگاهش کردم… با تمام قدرت کف دستمال رو چلوند و گفت-بخواب … سعی کن بخوابی…
دستمال رو روی کف دستم گذاشت…ناله ای کردم و اشکم روون شد…نگاهاشو روی هم فشار داد…
-گریه نکن…اصلا…
کف دستمال رو پریت کرد تو ظرف و گغت-بریم دکتر….
نادم از حرفایی که بهش زده بودم….خجالت زده به خاطر برخوردام،آواش زدم…
نگام کرد…نگاه کلافه قرمزش اذیتم میکرد…-ب*غ*لم کن…
پوفی کشید و محکم ب*غ*لم کرد… هق هق کردم-به‌شدت بدم؟
-نیستی…
-اذیتت میکنم…
فشارم داد-بخواب…من …نمیگم درکت میکنم ولی بهت حق میدم…
-اتابک؟
-جونم؟
-من میترسم…
-از چی عروسک؟
-شامگاهنم… میترسم برگرده….تورو بگیره ازم…
آنچنان فشارم داد که ناله ام قد بلند شد..-هیسسسس….چرت و پرت نگو..
-باشه باشه…فشارم نده….
فشار دستاش رو کم کرد…پیشونیم رو ب*و*سید..نفس عمیق کشیدم…
-اتابک؟
-جانم نفسم؟
-پیشم میمونی نه؟
-پیشتم…پشتتم…
-قول؟
-قول…
-فردا…فردا…
محکم تر ب*غ*لم کرد…قلبم تیر کشید…. یه تصویر مثل برق از جلو نگاهم رد شد…
نفسم قطع شد…
-بهانه..
-هههه…
-بهانه نفس…نفس بکش…
صدای جیغ خودم تو گوشم منعکس شد… قلبم…آخ…
اسپری رو گراهی شد جلوی صورتم…
یه لبخند کریه…تقلا…بوی سیگار و ا*ل*ک*ل…عرق…
-آخ…
تکونای دست اتابک…نگاه مضطربش…خنده ای م*س*تانه ی شامگاهنم…
کشیه شدن موهام… خشونت کف دستایی که به صورتم میخورد….
دیدهامو روی هم فشار داد و با تمام قدرت جیغ کشیدم… التماس کردم…. ازم فاصله بگیره… قلبم…….آیییی
اتابک
-اینقدر راه نرو!
بغضم رو فرو خوردم…کف دستی تو موهای پریشونم کشیدم و نالیدم…-نمیفهمی چه خبره تو قلبم…نمیفهمی!
پوفی کرد…
-سعی کن ریلکس باشی…حرص خوردن دردی رو درمون نمیکنه!
عصبی از گوش دادن این حرفش به طرفش هجوم بردم…کف دستامو به یقه اش گره دادم و غریدم-درک نمیکنی لااقل عصبی نکن!میفهمی منو؟ اگه میفهمیدی اینقدر راحت از ریلکس بودن حرف نمیزدی… اگه میمتوجه شدی اینقدر راحت ازم نمیتمایل داشتی آروم شم… نادر تو ب*غ*ل من بود… خودش میل داشت ب*غ*لش کنم… میفهمی؟تو ب*غ*ل من یاد چی افتاد رو نمیدونم… شروع کرد به زجه زدن…ناله…بفهم ع*و*ض*ی… تو ب*غ*ل من زجر کشید ….اونوقت من..منه بی عرضه…من از سگ پست تر هیچ غلطی نتونستم بکنم…میفهمی؟بازم بگو آروم باش… بازم…
-اتابک…باشه پسر…باشه…من نمیفهممت… ولی با حرص خوردن و خشمگینت کاری نمیشه کرد…باید به حرفام گوش بدی…
کف دستاشو روی کف دستام که هنوز زندانبان یقه اش بودن گذاشت…خیره شد تو نگاهام…نگاهش رنگ همدردی داشت…یه درک متقابل… خوشحال بودم که حداقل از ترحم خبری نیست.
نفسم رو با تمام قدرت بیرون فرستادم و کف دستامو باز کرد…
هوفی کردم…
پشتم رو بهش کردم… به طرف پنجره رفتم…
زل زدم به خیابون…به خیابون خلوت جلوی خونه….
چند دقیقه به خاموشی گذشت… یه نفس عمیق کشید و بعد شروع کرد به حرف زدن-حرف بزن…باهام درد و دل کن…خودت رو سبک کن..هرطور که وس داری…بیا من و بزن…سرم داد بکش..برو یه جای خلوت نعره بزن…. فقط سعی کن سبک شی… بغضت رو قورت نده اتابک…تو باید سببک باشی تا بتونی با بهانه کنار بیای…تا بتونی جلوش محکم وایسی…میفهمی منو؟
سر تکون دادم…
-امیدوار بودم همچین ری اکشنی نداشته باشه… هرچند امید نسبتا محالی بود،ولی…. .اما بهانه تو یه ماهه گذشته نسبتا خوب عل کرده بود….هی امیدم …
هوفی کرد-بیخیال اینکه من چی فکر میکردم.مهم اینه که الان یه همچین مسئله ای وجود داره!باید سعی کنیم حلش کنیم هرچند سخته…
پیشونی داغم رو چسبوندم به شیشه ی نسبتا خنک رو به روم و خیره شدم به ماشین….
-اتابک…این رو هر کس که بویی از انسانیت برده باشه،میدونه که ورود به جهانی زنانه برای دخترا چقدر سخته…
قلبم سوخت…اشک به نگاهم دوید…
-من هر روز چقر مراجع دارم،زنای متاهلی که از روابط زناشوییشون ناراضین،با اینکه تجربه ی تلخی هم از شروع رابطه ندارن… ولی… بهانه…
فقط آه کشیدم…دلم داشت آتیش میگحرکت کرد…
-اامانا همواره موندگارن…مخصوصا یه همچین تجربه ای… توقع بی جاییه که بخوایم…
از گوش دادن حقایقی که از فکر کردن بهشون وحشت داشتم،چه برسه به متوجه شدنشون،کف دستم رو مشت کردم…تکیه ی پیشونیم رو از شیشه ای که با نفسام خیس شده بود گراهی شدم و اظهار کردم-من فقط ب*غ*لش کرده بودم…اونم به میل داشته ی خودش…
-تو ب*و*سیدیش اتابک…
موهام رو کشیدم-گردنش رو…اینو که همواره میب*و*سیدم…
یه قطره اشک رو صورتم قل خورد….-تو ب*غ*ل من یاد چی افتاد؟ وای سرم داره میترکه….
کنار دیوار چمپاتمه زدم-یه لحظه خودت رو بذار جای من….نادر دارم آتیش میگیرم…جیغ که میزد دلم میخواست خودم رو حلق آویز کنم… التماس که میکرد دوس داشتم سرم رو بکوبونم به دیوار…
موهام رو کشیدم و اضافه کردم-با نفرت زل زد تو صورتم میبیان کرد ولش کنم… جیغ میکشید میاضافه کرد …
از یادآوری حرفاش نفسم حبس شد…قلبم وحشیانه شروع به تپش کرد… تیر کشید….
نادر کنارم جای گرفت…
زل زد تو چشمام…نگاه خیسم رو ازش گراهی شدم…
-هرچی بگی حق داری رفیق…اما… صبور باش اتابک…مثل همه ی وقتایی که…
-روحش رو نابود کردن…. روحش رو کشتن… بهانه ی من به‌شدت وقته نریز خندیده…اینا برام درده…بفهم درده….
بازوم رو فشار داد…
پلک زد و مطمئن اظهار کرد-مطمئنم از پسش بر میای….مدت درمان گره…. صبر کن….صبر!
بهانه
نگین خندید…موهام رو بهم ریخت و اضافه کرد-بیا دیگه بهانه…من و سعید و فک و فامیلشون داریم میریم…تو هم بیا باهامون…به خدا خوش میگذره!
با اخم اضافه کردم-حوصله ندارم!
قیافه اش رو آویزون کرد-لوس نشو دیگه… همش سه روزه…مطمئنم اتابکم قبول میکنه…
دیدهامو بستم… کلافه پوست پشت ستم رو کشیدم و اظهار کردم-حوصله ندارم!
-این رو که صدبار اظهار کردی…یه چیز دیگه بگو…
با بغض خیره شم بهش…-من از شمال یاد خوبی ندارم!
پوفی کرد…-خب ببین حتما شمال که نمیرن…میخوان سه روزگار برن ولگردی…شمال نشد…هان!
از جیغی که کشید،در جا صاف قرار گرفتم..نگین کف دستش رو جلوی صورتش گرفت و گفت-اوپس!ساری ترسوندمت!
بعد ریز خندید-بریم لواسون…چطوره هان؟بابابزرگمون یه باغ داره …
بعد یهو اخم کرد-راهی شدیم دیگه..یادت نیس؟چهارشنبه سوری 3سال پیش…بریم اونجا؟
لبم رو تر کردم-حوصله ندارم!
دستاشو برد بالا و طوری آورد پایین اظهار کردم که مغزم رو نشونه رفته…ولی نزدیک سرم نگه داشت و اظهار کرد-غلط کردی…اصن من چرا از تو دارم نظرخواهی میکنم…میای،خوبشم میای…با اون اتابک اخمالو هم میای… وتاتونم دیوونه اید!ایش!
نگاهامو بستم تا قیافه ی هیجان زده اش رو نبینم..چقدرم حرف میزد…اووووف.
-من نمیام!
واسم زبون در آورد-نیا…میبریمت!
میبرنم….میبرنم.. زورکی … میشه ! کاری نداره…مثل اونشامگاه…. زورکی…
اشک دوید تو دیدهام…
-به زور؟
نگین بدون اینکه نگام کنه،همینطور که تو صفحه گوشیش غرق بود گفت-به زور…
باز یه تصویر از جلو نگاهم رد شد… اول از همه لبام تیر کشیدن… تند کف دستم رو رسوندم بهشون…خیلی وقت بود که خوب خوب بودن….براکتام عوض شده بود…. کش رنگی رنگی روشون رو پوشونده بود…
-بهانه جمع کن وسیله هاتو که فرا کله سحر جاده میفتیم…بذار به سعیدم بگم فک و فامیلشون رو ردیف کنه…
بغضم هر لحظه عمیق تر شد…. براکتام رو لمس کردم… درد دندونام….لبم… مزه ی خون…احساس خفگی…
سریع نفسم رو بیرون دادم… مطمئن شدم میتونم نفس بکشم…
-الو سعید…
یه صدای خشن-خرده حسابی…
جلوی نگاهام سیاهی راهی شد…
نگین تو اتاق رژه میراهی شد و قد بلند بلند چیزایی میگفت…بوی خنک و ضعیف عطرش…قاطی شد با بوی عرق و سیگار….
سرم گیج حرکت کرد….
کتفم تیر کشید…دهنم مزه ی خون میداد…بغضم…
یه چیز بیخ گلوم رو گرفته بود…عرق قرار گرفت رو تنم…… لرزیدم… قلبم داشت اذیتم میکرد… تو بدنم زیادی بود…
-بریم لواسون….ئه؟سعید!
خش خش خنده ی ظریفش…یه خنده ی وحشی،کریه…زشت…
سرم بدتر گیج راهی شد…دنیا داشت تیره تر میشد….یه درد غیرقابل تحمل… فرو حرکت کردن پنجه هایی تو گوشت تنم…اشک… هق هق…
نگین هنوز میلبخند زد…
جلوم مسیر میحرکت کرد….
نفسم تنگی کرد…
دیوار جلو عقب میشد…
یه نگاه دریده رو صورتم بود…. یه خنده ی زشت…دندونای زرد…بوی گند…
کف دستم رو رسوندم به یقه ام…
نگین هنوز تو اتاق جاده میراهی شد…میخندید…بلند کشیده حرف میزد…
مرد کشیده بلند فحش میداد…حرفای زشت میزد…صوتی زجه های خودم….
سرم رو تکون دادم… پلکامو بهم فشردم…
هوا…خنکی…آب…
از رو تخت پریدم… بی توجه به نگاه نگین… کف دستامو رو گوشام گذاشتم و به طرف کف دستشویی دویدم…. قلبم میخواست عق بزنم… بالا بیارم این خاطرات رو… این زجه هارو..
-بهانه خوبی؟
بدون جواب از اتاق بیرون دویدم… در کف دستشویی رو باز کردم و هق هق کنون خودم و پرت کردم داخلش… مشت مشت آب سر پاشیدم به صورتم…
هنوز میلبخند زد…
نالیدم-نخند….
مشتم رو کوبیدم به رو شویی… کف دستم سوخت… قطره های اشک و آب میچکیدن تو روشویی…
-بهانه؟
صدای دلواپس اتابک…پس زمینه ی صوتی ناله هام…اتابک ،اتابک زدنام….
مشتی که کوبیده میشد به در-بهانه…بهانه…
مشتایی که کوبیده شد به دهنم وقتی اسمش رو صدا کردم…
-باز کن در و… بهانه… خوبی..
-بهانه عزیزم باز کن درو…
این نادر بود…
الآن بودن… اونموقع نبودن هیشکدومشون…
-بهانه گلم…
نگینم بود…
کنار دیوار چمپاتمه زدم… سرم رو روی زانوهام گذاشتم و از ته دل زار زدم…
-خدایا… بهانه باز کن در رو…
بی توجه به التماسای اتابک فقط زار زدم…اشک ریختم… به حال و روزگارام…به فیلمی که هر لحظه برام تکرار میشد….
یاد جمله ای افتادم که یه زمانی فرنوش میگفت و من بهش میخندیدم…
خدایا…اضافه کردی مرگ حق است…من حقم را میخواهم…
زمزمه کردم-حقم رو میخوام خدا…حقم رو..
اتابک
با تمام قدرت در رو کوبیدم-بهانه…بهانه جان…
میلرزیدم…از درون میلرزیدم..دلم نامطمئن میزد….بدنم گر گحرکت کرده بود…
نادر سعی داشت آرومم کنه…ولی هیچی از حرفاش رو نیممتوجه شدم،آوای هق هقای بهانه تو سرم میچرخید…. نگین با حرص پوست لبش رو میکند و جاده میرفت…
-بهانه…
-هیس اتابک…
با خروش برگشتم سمتش-تو خفه شو…
کف دستاشو به حالت تسلیم بالا آورد-قرارمون ملایمش بود…
بی توجه بار دیگر در رو کوبیدم و گفتم-باز کن ببینمت بهانه….دارم میمیرم…
-اتابک…؟
نادر رو که بی وقفه اسمم رو صدا میزد هول دادم و محکم تر به در زدم…
در رو باز کرد…
از مشاهده کردن صورتش..قلبم برای چن ثانیه فراموش کرد تپیدن رو…
بغض چنگ انداخت به گلوم…شقیقه هام سوختن…-حیاتم…
نگاهش رو از صورتم گرفت و با عصبانیت کنارم زد-تنهام بذار…
به طرف اتاق رفت…
بی توجه به جمله اش خواستم دنبالش برم که نادر مانع شد-صبر کن…
پوفی کردم…
نگین هنوز پوست لبش رو میکشید… بهانه در رو محکم بست…
نفسم رو پر آوا بیرون دادم…
کنار در قرار گرفتم و سرم رو تو کف دست گرفتم…کلافه بودم…واقعا کلافه بودم…
-ببین اتابک…
تند و مسلسل وار تکرار کردم-باید خونسرد باشم…آهستهش به خرج بدم…موضوع رو هیجانی نکنم….
نگاه شتاب‌زدهم رو به صورتش دوختم- نمیتونم… نمیتونم ، میفهمی؟ نمی تونم !
-خیل خب…. خیل خب عصبی نشو…من میگم سعی کن…
خسته از متوجه شدن حرفای تکراری و بی اثر گفتم-نمیخوام سعی کنم!
-بچه نشو اتا…بهتر از هرکس دیگه ای میدونی با نگرانیات داری کار و خراب میکنی!بهانه باید تنها باشه…باید خوب قضیه رو برای خودش حلاجی کنه…اینکه همش کنارشی،بهش لطف نمیکنی!تو بهانه رو وابسته کردی…بذار قلب ببنده…
خشمگین نگاهش کردم….حرفاش تو کتم نمیراهی شد…من بهانه رو تنها بذارم؟تا بره تو خودش؟تا بغض کنه،خیره بشه به یه نقطه ی نا معین؟ اشک رو صورتش قل بخوره…گلوش از یه خروار حرف باد کنه؟ شامگاها کاب*و*س ببینه و بترسه؟ نادر چرا چرت و پرت میگفت؟ چرا/؟
تمام افکارم رو با حرص بیان کردم…تند و سریع…بازم مسلسل وار!
نار هوفی کرد… با انگشت شستش پیشونیش رو فشرد و بیان کرد-اینکه شبا پیشش بمونی به‌شدت خوبه…اما تو یه موقعی مثل الان…مثل اردک راه نیفت دنبالش!
فقط نگاهش کردم…مثل اردک….یهو یادم انداخت مثل اردک جاده میرم…
۱۴ سال اختلاف سنی…یه کلیه ی نداشته… یه پای کوتاه…موهای شقیقه ای که به سفیدی میزدن…سکته ی دلی… سابقه ی درخشان…
-اتابک منظور من…
با اخم گفتم-هیچی نگو…
نگین مداخله کرد-خب گوش به حرفاشو..بدتو که نمیخواد!
اینبار تیر خشمم اون رو نشونه راهی شد-چی بهش گفتی که اینطوری بهم ریخت؟قبلش که خوب بود!
نگین متعجب نگام کرد….نادر بهش اشاره زد تا تنهامون بذاره و بعد اضافه کرد-حیف که میدونم حالت بده،وگرنه جواب اینطور حرف زدنت رو میدادی….تقصیر اون چیه؟بهانه م*س*تعده هر نوع ری اکشنی هست!
این کتاب توسط کتابمنزل ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است
با عصبانیت قد بلند شدم… بی توجه به حرفش اضافه کردم-با یه کلیه میشه حیات کرد… با رعایت رژیم غذایی و حرفای دکتر میشه از غمگینی دلی جست، با یه عمل ساده میشه مشکل راه راهی شدن رو حل کرد…. با چی میتونم گذشتم رو حذف کنم؟ چطوری میتونم ذهن بهانه رو دلیت کنم؟میدونی؟
زل زد تو صورتم….اشک دوید تو چشمام…. با عجز اظهار کردم-اینی که هستم…اینی که جلوته….هیچی نمی ارزه!هیچی!قلبش به همون وابستگی ای که بهانه بهش داره خوشه!!!
آهی کشیدم…رو برردوندم تا شکستنم رو نبینه!نا امید شدنم….بریدنم رو…-بهانه دلبسته ی من نمیشه!نمیشه نادر!!تلاش بیهوده اس!
بعد بدون اینکه منتظر بمونم به طرف اتاق رفتم…من چقدر زیاده خواه بودم..چقدر…
بهانه
تقه ای به در خورد…نگاه خیسم رو از قاب عکس مولین گحرکت کردم و با پشت کف دست اشکامو پاک کردم و گفتم-بله؟
در باز شد و نادر سرش رو آورد داخل…با دیدهای بسته گفت-خاله قزی چادرت سرته؟بیام تو؟
پوفی کشیدم و عکس رو گذاشتم زیر بالشم و بیان کردم-لوس نشو!
ریز خندید…بی خیال. دیدهاشو باز کرد و وارد اتاق شد-سلام عرض شد!احوالات عالی متعالی…پارسال دوست امسال آشنا… با ما به از این باش که با خلق جهانی… ای بی وفا…رسم وفا از غم بیاموز… غم با همه….با همه…امممم….
سرش رو خاروند و لباش رو یه طرف جمع کرد-با همه چی؟تو میدونی بقیه اش رو؟
کلافه از پر حرفیاش نفس صوت داری کشیدم و بیان کردم-نه نمیدونم!
-ای بابا!
عروسک باب اسفنجیم رو از تو قفسه برداشت و اظهار کرد-این پاتریکه؟
اخم کردم و با حرص اضافه کردم-این باب اسفنجیه…باتریک اون یکیه!
اشاره ای به پاتریک کردم…. کف دستش رو به طرف باربی دراز کرد و اظهار کرد-اینه؟این به این باریک‌اندامی… چی اتابک میگفت پاتریک چاقه!
فکر کردم…خیلی وقت بود با اتابک باب اسفنجی نگاه نکرده بودم…
پوفی کردم…
-به نگاه خواهری خوشگلم هست!
زدم زیر خنده!
نادر تند اضافه کرد-خندیدی…لبخند زدی…
بعد داد زد-اتابک…اتابک بدو بیا لبخند زد!
دیدهکی به من زد و در رو باز کرد و گفت-مشاهده کردی لبخند زد…خوش رو واسه تو لوس میکنه!
همینطور که میریز خندیدم،خیره شدم به قیافه ی دمغ اتابک که با یه لبخند محو نگام میکرد…از مشاهده کردن محبت خالص ته نگاش،که با یه دلواپسی پر رنگ قاطی بود….قلبم لرزید…خجالت کشیدم…از چی رو نمیدونم…فقط میدونم که خجالت کشیدم…رو از داغی گونه هام فهمیدم…سرم رو پایین انداختم…
نادر همچنان مشغول لودگی بود…
-اتابک اینقدر میگم زن میخوام…تو همچین ج*ی*گ*ری تو خونتون داری رو نمیکنی؟
باربی رو پرت کرد تو ب*غ*ل اتابک و ادامه داد-بهانه این دوستتم با خودت بیار،شاید از من خوشش اومد…باهم آشنا شدیم و… فقط یه سوال…. تا حدی که سواد من قد میده پاتریک اسم پسره..
باربی رو از کف دست اتابک گحرکت کرد،لباسش رو زد بالا و با دقت نگاهی به بدنش انداخت و با خجالت خنده داری لبش رو گاز گراهی شد-خاک به سرم اتابک،لباس زیرم تنش نیس….
خندیدم… اتابک با خنده ای واضح نگام کرد و بی توجه به نادر که با اخ و ناله گردنش رو میمالید بیان کرد-میای با نادر اینا بریم سفر؟
اخمام تو هم راهی شدن…بازم یه لغت پر رنگ شد-زورکی…
نگاه اتابک دلواپس شد….
لب گزیدم…همینطور که با انگشتای کف دستم بازی میکردم اضافه کردم-شمال نه!
نادر خندید-لواسون…خوبه؟
یه نفس عمیق و…خیره تو نگاهای اتابک… پلک زد…پلک زدم-بریم!
نادر سرخوش بشکنی زد…
-پاتریکم ببریم؟
بلند خندیدم….از روی تخت قد بلند شدم…. بی توجه به نگاه سنگین اتابک،به طرف کمد عروسکام رفتم… پاتریک رو برداشتم و دادم کف دست نادر و اضافه کردم-این پاتریکه فرزندم!اونی که تو کف دستته باربیه!
نار ابروهاشو داد بالا و گفت-جون من؟
بعد با حالت چندش،باربی رو پرت کرد تو ب*غ*لم و اضافه کرد-عامل اصلی قرطی بار اومدن زنای اروپایی همین ضعیفه اس!نمیل داشتیم بابا! فکر کن زن من بشه…خونه ام ویرون میشه…ام الفساد!
کشیده قد بلند به لودگیای بیش از حد لوس نادر ریز خندیدم…. اتابک فقط نگام کرد… نادر یه بند حرف میزد و من فقط میخندیدم….میلبخند زدم تا نگاه منتظر اتابک رو جواب بدم…تا اذیتایی که در حقش کرده بودم رو جبران کنم…میونستم برای متوجه شدن خنده ام بی طاقته…. بی انصافی بود دریغ کنم….
لبخند زد… دستش رو رسوند ب گونه ام..با محبت صورتم رو نوازش کرد… این نوازش رو عاشق شدم… کف دستاش زبر نبودن…بودن اما نه مثل…
لبم رو گزیدم و با خودم غر زدم-فکر بد کردی میکوبونمت تو دیوار….
خیره شدم تو صورت اتا…نادر هوفی کرد…
-من و نگین بریم بار ببندیم…شمام حاضر باشید فردا ۱۰ به بعد راه میفتیم…
اتابک انگشت شستش رو رو صورتم فشار داد و بدون اینکه نادر رو نگاه کنه گفت-باشه!
نادر همینطور که از در اتاق بیرون میرفت به من اضافه کرد-حالا دوستتم بیار…شاید…خب….یه جوری…
چشمکی زد…. کلا زیادی سرخوش بود… لبخند زدم… فشار کف دست اتابک رو صورتم زیاد شد…
لپم رو کشید و با محبت گفت-همیشگی بخند…. بخند نفسم…
ریز خندیدم….بی توجه به بغضی که تو گلوم غوغا میکرد….
آوای نگین از پایین پله ها اومد-ما رفتیم بچه ها… شامگاهتون بخیر…بهانه بای بای!
نادر داد کشید-دوستتم بیار…
سرم رو تکیه دام به سینه ی اتابک…. دستش رو دور شونه ام حلقه کرد..همینطور که به صدای قلبش گوش میدادم گفتم-به نظرت خوش میگذره؟
کف دست آزادش رو تو موهام کشید و اضافه کرد-تو که باشی….حتما!
فصل یازدهم
اتابک
صوتی جیغ و داد بچه ها از حیاط میومد… نفسم رو محکم بیرون دادم و به طرف بالکن رفتم…پتو مسافرتی رو کف دست به دست کردم… خیره شده بود به رو به روش و اشک رو صورتش جریان داشت… قلبم فشرده شد… نفس عمیقی کشیدم و هوای خنک سر شامگاه رو به ریه هام کشیدم… پتو رو باز کردم و رو دوشش انداختم…
-سرما نخوریا!
نگاهش رو از نقطه گراهی شد.با چشت دست اشکاش رو پاک کرد و گفت-اتابک؟
تبسم زدم… کنارش روی زمین نشستم و گفتم-جانم؟
-قلبم گحرکت کرده…
سعی کردم آروم باشم…ریلکس و خونسرد…-چرا نیومدی پایین؟ پیش بچه ها؟دارن وسطی بازی میکنن…
بغض کرد… با صدای گرفته اظهار کرد-حس میکنم وصله ی ناجورم…
دستم مشت شد…
-من به‌شدت با همه فرق دارم…ندارم اتا؟
لب تر کردم…هنوز در تلاش بودم برای خونسرد جلوه کردن-هیچ فرقی با بقیه نداری…هیچی…تو هم مثل اونایی…
-اونا….اونا تجربه های من رو…
فرو راهی شدن ناخنامو تو گوش کف دستم حس میکردم…قلبم بد میزد…
-وقتی ازشون دوری میکنی…وقتی کز میکنی یه گوشه…اونا حس میکنن تو سرت یه خبراییه…اما وقتی بری تو جمعشون،بگی بخندی،باهاشون وسطی بازی کنی…میشی مثل همونا…
-کنار جمع حس خوبی ندارم…
-تنهایی بهت حس خوبی میده؟
سرش رو تکون داد… سرش رو تکیه داد به شونه ام-کنار تو حالم خوبه…
نگاهامو بستم…بستم تا راحتتر بتنم شیرین حرفش رو مزه مزه کنم…
-دوس داری تنها باشیم؟
-اوهوم…
-خودمون دوتا؟نظرت چیه وسایلمون رو جمع کنیم بریم باغ خودمون؟هوم؟
سرش رو از شونه ام جدا کرد-واقعا میگی؟
-آره…
-نادر و نگین قلبخور میشن…
پلک زدم…-اونا خوشحالی تورو میخوان.
-فوتبال دستی بازی کنیم!
-فوتبال کف دستی،پلی استیشن…
کول دیسک رو از جیب شلوارم در آوردم-چند تا فیلم توپ و رمانتیک…نظرت چیه؟
خندید و سر تکون داد…
موهاش رو پشت گوشش فرستادم… روی دیدهاشو ب*و*سیدم و بیان کردم-شام رو بمونیم یا بریم؟
زبونش رو به لبش کشید-نه بمونیم…من گشنمه…
لبخند زدم.با اینکه بعید میدونستم درست و حسابی غذا بخوره اما…
-اتابک…بهانه… شام!
وایسادم…وایساد…کف دستش رو تو دستم گحرکت کردم…انگتاش رو فرستاد بین انگشتام…دستش رو فشردم..
-اینطوری دوس داری کف دستت رو بگیرم!
مات ریز خندید-اینطوری مطمئنم ،کف دستم عرق هم بکنه از دستت لیز نمیخوره!
فشار شمتوجه شد تری به کف دستش آوردم-ولش نمیکنم..دلواپس نباش
بهانه کنار نگین و چند تا دختر دیگه جای گرفته بود و به حرفاشون میریز خندید… خیره بودم رو صورتش… مشخص بود خنده هاش از ته قلب نیستن…اما همین که سعی میکرد بخنده جای شکر داشت…هر از گاهیم گازی به پیتزاش میزد…
با فرود اومن دست نادر روی شونه ام نگاهم رو از بهانه گرفتم و خیره شدم تو صورتش… چشماش برق عجیبی داشت… خندون اظهار کرد-بدو بریم بیرون باید حرف بزنیم…
مبهوت نگاهش کردم…بازوم رو کشید و مجبورم کرد از روی مبل بلند شم… جمع اینقدر شلوغ بود که کسی متوجه غیبتمون نشه…
تو حیاط نادر سرخوش بیان کرد-گحرکت کردنش!
فقط نگاهش کردم…-شبنم رو…
بلند کشیده لبخند زد-آره…وای اتابک!جرمش حالا سنگین تره…آدم ربایی…همدستی در ت*ج*ا*و*ز به عنف…تلاش برای خروج غیر قانونی از کشور…
حس کردم یه بار سنگین از روی شونه هام برداشته شد…قلبم حالا آزادانه تر میزد…
-شامگاهنم یه روانیه…اونشامگاه بهم اظهار کرد بلیط گراهی شده برای رفتن از ایران….اما…اما نمیدونم چرا با اون پرواز نراهی شد…
نادر خندید-اون پرواز به تاخیر افتاده بود…درست بعد از به هوش اومدن تو و اون حراهی شد….بلافاصله ممنوع الخروجش کردن…
-الآن داری به من میگی؟
-اتا تو اینقدر حالت بد بود که توجهی به این حرفا نداشتی…گفتم همه رو بهت…
آب دهنم رو قورت دادم… قلبم میمیل داشت داد بزنم بگم ممنون خدا جون…ممنونم…
-اعدامش قطعیه…
از گوش دادن کلمه ی اعدام…یه لحظه قلبم لرزید…اما…وقتی یاد جنایتی که در حق بهانه کرد افتادم…فکم منقبض شد…. اعدام کم بود براش… روح بهانه رو کشته بود… روحش باید کشته میشد…
-کجاس؟
نادر سرخوشانه میخندید… رسما داشت میر*ق*صید…با خرسندی اظهار کرد-امروزگار آوردنش تهران… سعیدی مسئول پرونده الآن بهم خبر داد…
ریز خندیدم…
ناباورانه خندیدم…فکر میکردم رفته…دیگه کف دستمون بهش نمیرسه اما الآن…در این لحظه… فقط میتونستم بگم خدایا شکرت… شکرت خداجون….
-به بهانه بگم؟
نادر تند بیان کرد-نه…الآن نگو…مطمئنا باز یادش میفته و بهم میریزه… بذار وقتی برگشتین تهران…
پلک زدم… قلبم نمیتمایل داشت هیچی شیرینی این سفر رو ازمون بگیره…مطمئنا بهانه از گوش دادن این خبر خوشحال میشد،ولی چیزی که واضح بود،این بود که حوادث نحس براش نبش قبر میشدن…هرچند بعید میدونستم بهانه دفنشون کرده باشه…
-نادر…
-چیه رفیق…
-قلبم میخواد داد بزنم و خدارو شکر کنم….
ریز خندید…-داد بزن… داد زدنم داره!
کف دستاش رو از هم باز کرد… محکم ب*غ*لش کردم…خندیدم… بعد از چند وقت عمیق و حقیقی… از ته قلب… با تمام وجود….
-انگاری جدی جدی قرار نیست همیشگی بد بیارم…
نادر ضربه ای به کتفم زد و گفت-حیات تاس خوب آوردن نیست….تای بد رو خوب بازی کردنه….
ازم جدا شد و خندون اضافه کرد-رو این جمله خیلی فکر…بسیار!!فکر کن…همین فکرا به آدم ملایمش میده…فکرای مثبت و خوب….هروقت ذهنت منفی بافی رو ریخت دور….اونروزگار زمونه باب میلته…
لبخند زد…
-خندیدن همیشه سخت نیس…با کوچیکترین ها میشه سرخوشی کرد…فراموش نکن اتابک
بهانه
یه نگاه به خونه انداختم…پر از گرد و خاک و غبار!!
هوفی کردم… اتابکم نفس عمیقی کشید-بهانه اینجا نمیشه خوابید!
آب دهنم رو قورت دادم…یکی نبود بگه مرض داشتی ه*و*س کنی از اونجا بیای؟این خونه ی کثیف رو …هییییی.
رو کردم به اتابک و اظهار کردم-فکر کنم باید برگردیم تهران!
خندید…یه قدم نزدیک اومد و اظهار کرد-هوا خوبه…میریم تو حیاط…فردا هم تا تو بیدار شی من تمیز میکنم اینجارو…
شونه هامو بالا دادم و گفتم-از گرد و غبار متنفرم…
موهام رو بهم ریخت و بیان کرد-میدونم…بریم چادر علم کنیم؟
شونه هامو بالا دادم…
اتابک سریع چادر مسافرتی رو برداشت و به طرف حیاط حرکت کرد…. از متوجه شدن درختای تنومند و بلند باغ،یه لحظه به وجد اومدم،ولی از فکر اینکه شب رو بینشون بخوابیم تنم لرزید… آوای جیرجیرکا میومد…
آب دهنم رو قورت دادم و گفتم-جک و جونوری نباشه…
پارچه ی برزنتی سبز ارتشی رو باز کرد و اضافه کرد-نه بابا…جک و جونور چیه…
یه طرف پارچه رو گحرکت کردم و اظهار کردم-من میترسم…
نگام کرد و بیان کرد-ترس نداره….تازه من بیدارم!تا یه موجود خبیث،خواست وارد شه از حریم چادر دفاع میکنم سلطانم!
قد بلند خندیدم…کمتر از 12ساعت همنشینی با نادر و فک و فامیلش خوب توش تاثیر گذاشته بود…
با ملایمت کف دست کشید رو صورتم و بیان کرد-میخندی خوشگل میشیا مموش!
حس کردم گونه هام داغ شدن… با اینحال سعی کردم خنده ام رو حفظ کنم…خیره تو دیدهاش بیان کردم-دلبر بودم سرورم!
لبخند زد…ضربه ای روی بینیم زد و اظهار کرد-شیطون!
چادر رو ول کردم.لبه ی دامن نداشتم رو گحرکت کردم و تعظیم کردم…صوتی غش غش خنده اش بلند شد-عاشقتم بهانه!
آویزون گردنش شدم و محکم لپش رو گاز گرفتم-منم!
سکوت کرد و تو سکوت نگام کرد…دیگه از غش غش ریز خندیدن خبری نبود… نگاهش پر از خنده بود و حرفای ناظهار کرده… قلبم بد میزد…چقدر دوست داشتم حرف بزنم…واضح بگم چه خبره تو قلبم… ولی…زبونم نمیچرخید… منم خیره شدم تو چشماش… دیدهایی که همیشه همرام بودن…دنبالم بودن…قلبم ضعف رفته بود برای براقیتشون،نگاهش مهربونشون…
بغض کردم… با بغض گفتم-دلم میخواد ازت متنفر باشم…اما…
کف دستامو به سینه اش فشرم و وادارش کردم حلقه ی کف دستش رو از دور کمرم باز کنه…
عقب کشیدم و روی زمین نشستم…. سرم رو تکیه دادم به زانوهام و نالیدم-چرا نمیتونم ازت متنفر باشم؟چرا کنارت اینهمه آرومم؟ چرا نمیترسم ازت؟ مگه تو فررق داری با همجنسات؟ تو هم…تو هم..
میوحشت کردم بگم و بهش بر بخوره…اما ترجیح دادم قلبخور بشه ولی دل من خال نزنه…کپک نزنه…آتیش نگیره… قبل از اینکه از اینهمه از خود گذشتگیم خجالت بکشم ادامه دادم-تو هم پاک نیستی…تو هم زیادی …
لب گزیدم…دختر بازی؟ک*ث*ا*ف*ت کاری؟چی؟؟؟؟باز داشتم لغت کم میاوردم…
-زیادی کثیف بودی…اما من…من احمق…من ابله…دوست داشتم و دارم…با اینکه میدونم چی بودی،با اینکه میدونم اینی که هستم به خاطر حماقتای توئه ولی…اما بازم…
جلوم زانو زد… دستامو از روی صورتم برداشت و با مهربونی بیان کرد-حرف بزن….هرچی تو قلبت سنگینی میکنه رو به زبون بیار…
خیره شدم تو نگاهاش…با بغض اضافه کردم-اینکه…اینکه تو رو دوست دارم…اذیتم میکنه!
اتابک
نفسم رو محکم فوت کردم…از این حرفش روح و روانم توهم تاب خورد….قلبم بدجور زد…حس کردم جاش تنگه…میخواد از حصار سینه ام آزاد شه…طاقت اینهمه بغض و آزردهی نگاه بهانه رو نداره…
طبق عادت چند بار ابروهامو بالا دادم تا حواسم رو جمع کنم و در حالی که سعی میکردم،حرفش رو ربط بدم به روحیه ی خرابش و آوام نلرزه اضافه کردم-من… من ازت توقع ندارم دوسم داشته باشی… اینقدر خودم دوست دارم که کفاف بده…ولی…. اگه حس میکنی…
قلبم سوخت… هوفی کردم-اگه حس میکنی چراکه پیش منی،زیرا تو خونه ی منی،زیرا هر روزگار من رو میبینی،مجبوری دوسم داشته باشی…حس میکنی نسبت به علاقه ی من مسئاما….فکر میکنی باید با دلبسته شدنم تلافی کنی….
سرم رو انداختم پایین تا نگام به نگاهش نیفته و ادامه دادم-برو پیش روشنک…بی صبرانه منتظره تورو پیش خودش نگه داره… یا… یا اگه حضور من آزار دهنده ست…طوی میرم و میام که منو نبینی…که مجبور نباشی دلبسته شدنم رو با عاشق شدن جواب بدی و اذیت شی…اصلا…هر کاری بخوای میکنم تا اذیت نباشی..
سرم رو گحرکت کردم بالا…
خیره شدم تو صورتش تا اثر حرفامو ببینم….
صورتش قرمز شده بود و اخماش بدجور تو هم بودن…
کف دستای مشت شده اش…خبر از این میدادن که بازم گند زدم…
دستش رو بالا آورد… با تمام قدرت به صورتم زد…نگاهامو بستم…صورتم سوخت…یه کم..خفیف…
آوای دادش رو متوجه شدم-ازت متنفرم اتابک..از توی…نامرد…
به نفس نفس افتاد…
-دیدی؟دیدی تو هم منو نمیخوای…دیدی همه ی حرفات الکی بودن؟…من به خاطر تو اینقدر ذلیل شدم حالا من و پاس میدی به روشنک؟ ازت بدم میاد…. از خودم بدم میاد…بگو حضور من مانع معاشقه هاتونه…. بگو تو نمیذاری به یللی تللیام برسم… تو که باشی مسئولم…باید دور بسیار چیزا خط بکشم…تو میخوای منو بفرستی تا راحتتر به خوشگذرونیا و ک*ث*ا*ف*ت کاریات برسی… ازت متنفرم… از همه ی مردا متنفرم…
از سر جاش کشیده شد… فرصت اینکه حرفاشو کنکاش کنم نداشتم…منم کشیده شدم…
محکم گراهی شدمش..
برگشت سمتم… زل زدم تو دیدهاش و اظهار کردم-بهانه…بهانه جان…
اشک بی محابا رو صورتش میچرخید-میدونستم کنارم میزنی….
سرش رو به سینه ام چسبوندم و گفتم-من راحتیتو میخوام…تو پیش من راحتی.
مشت ضعیفش رو به شکمم کوبید-آره…
سرم رو چسبوندم به موهاشو یه نفس عمیق کشیدم-همین بسه…به خدا همین برام بسه…تو راحت باشی من دیگه هیچی نمیخوام…
سرش رو از سینه ام جدا کرد…با مظلومانه ترین لحن گفت-ولی من تورو میخوام…مال خودم…کنار خودم…نمیخوام تورو با هیشکی تقسیم کنم….من همه ی توجهت رو برا خودم میخوام…دوس ندارم پیش من باشی حواست پیش یکی دیگه….
حس کردم باید حرف بزنم… باید همه چیز رو میگفتم… مو به مو…جز به جز… داشتم خفه میشدم زیر بار اینهمه نبیان کرده ها…
تو ب*غ*لم فشردمش و اظهار کردم-بذار چادر رو بزنیم برات همه چیز رو میگم…هرچند… توجیه نیستن…. فقط…توضیحن!
دوتا نفس عمیق… یه تبسم بی جون…هووووووف…
-آقاجون و مولین عاشق هم بودن….یه ازدواج سنتی که به یه عشق شمشاهده کرد ختم شد… اینقدر همدیگه رو عاشق شدن که بچه دار نشدن نتونست از هم جداشون کنه…بی بی ،مادر آقاجون اصرار داشت که مجدداً ازدواج کنه اما آقاجون زیر بار حرفای بی بی نرفت و با مولین تصمیم گرفتن یه بچه از پرورشگاه بیارن…همین تصمیمشون باعث شد ،بی بی طردشون کنه…ولی…
زل زدم تو صورتش…خیره بود به کف دستاش…-عشق قوی تر از این حرفاست….هیچی نتونست اونارو از تصمیمشون برگردونه…
یه دختر دو ساله رو به فرزند خوندگی گراهی شدن و اسمش رو گذاشتن یاد! شد همه ی زیستنشون، گرما داد به خونه شون… دوسش داشتن….شیرین بود و دلبسته شدنی… و صد البته خوش قدم…چون یاد تازه 5ساله شده بود که بابک به جهان اومد…
صورتش در هم شد… ادامه دادم-بابک شش سالش بود که من به جهان اومدم و سه سال بعدشم روشنک…
از یادآوری روزگارای گذشته لبخند قرار گرفت رو صورتم… یاد و رهبریاش… دعوا با بابک سر مداد رنگیاش…. کتک زدن روشنک …
همه چیز خوب بود… درست پیش میراهی شد…خوشامگاهخت بودیم… خیلی همه چیز عالی بود که… هیچوقت نمتوجه شدم کی به خاطره اظهار کرد بچه ی این خونواده نیست…
تازه هشت سالم شده بود که…یادگار آشفته و درب و داغون اومد خونه….داد و قال….گریه… هق هق… نمیمتوجه شدم چه خبره؟ فقط غصه میخوردم از اینکه داره غصه میخوره و…
آهی کشیدم-عوض شد…دیگه آروم و مهربون و صبور نبود…من و روشنک رو که اصلا آدم حساب نمیکرد،با بابکم همواره در حال جنگ بود… مولین غصه میخورد…آقاجون حرص…یاد یاغی شده بود… غرغرو… حتی چند بار میمیل داشت خودکشی کنه…. روزگارای بسیار بدی بودن…از اینکه میمشاهده کردم خواهر عزیزم اونطور زجر میکشه،غصه میخوردم ولی …. گذشت…دیگه نمیذاشت بهش بگیم آبجی… عصبی بازیاش باعث میشد همه راحت جلوش کوتاه بیان…دوس داشتیم… قلبمون نمیخواست اذیت شه…
بهانه با بغض نگام کرد…-مولینمم مثل من بد عنق بوده؟
سعی کردم بخندم-دلبسته شدنی بود…مهربون و صبور….اون راهی شداراشم…کسی بهش خرده نمیگیره.حق داشت….
بهانه آه کشید…آروم ادامه دادم-همه چیز با ورود دکتر سیامک ممتاز شروع شد….یه تحصیل کرده ی فرنگ راهی شده و حسابی با پرستیژ و جنتلمن….آقاجون تو کار خرید و فروش زمین و ساختمان و ملک بود…میمیل داشت یه تعداد زمین تو رشت بخره… تو یه مزایده….این دکتر ممتازم بدجور دیدهم دنبال اون زمینا بود…ولی…تو مزایده آقاجون زمینارو میخره و دکتر ممتاز….
لب تر کردم..کف دستاش رو مشت کرده بود…
-برای رسیدن به زمینا…سر جاده خاطره قرار گحرکت کرد…. یاد هم از همه جا بی خبر… تو دام محبتش افتاد…ممتاز…اینقدر رو یادگار نفوذ داشت و طوری ذهن یادگار رو شستشو داد که حرفای آقاجون و مامان هیچ اثری روش نذاشت….بابک التماسش میکرد بیخیال این مردک بشه ولی یادگار پاشو کرد تو یه کفش یا سیامک یا هیشکی….
پوفی کردم…از یاآوری اون روزا مغزم به تلاطم افتاده بود…
-ممتاز آدم پلیدی بود….بیشتر از اینکه قصدش رسیدن به زمین باشه…میتمایل داشت از خونواده ی ما انتقام بگیره… چون آقاجون بهش اضافه کرده بود زمینارو بهت میدم کف دست از سر یاد بردار…اما قبول نکرد…
شب عروسیشون رو هیچوقت یادم نمیره….شبیه همه چی بود جز جشن…. همه دلگیر..غصه دار….همه انگشت حیرت به دهن گحرکت کرده بودن که آقاجون چطور حاضر شده دخترش رو به عقد کسی در بیاره که 20سال از خودش بزرگتره…هنوز موندم چطور تونست سر همه رو کلاه بذاره…. بعد از عروسی مشخص شد نه دکترا داره…نه خارج حرکت کرده اس…نه هیچکدوم از این چیزایی که تظاهر میکنه… نون خور حاج یدالله اعتماد، دشمن خونی آقا جونه….ولی حیف که همه ی اینا بسیار دیر رو شد… سیامک تمام دارایی هایی که به اسم یادگار بودن رو از دستش در آورد و حرکت کرد!به همین راحتی….بعد از حرکت کردنش تازه متوجه شدن چه آدم حقه بازی بوده…. گویا به حاج یدالله هم نارو زده بود و کل پولارو بالا کشید و از ایران رفت… اون دارایی و سرمایه مهم نبودن….مهم یاد بود که شکست…خرد شد…
خونواده مون از اونی که بود متشنج تر شد وقتی متوجه شدن خاطره بارداره…. بابک و مامان اصرار داشت بچه رو سقط کنه اما خاطره راضی نبود…. آقاجونم همینطور…
من و روشنکم در حدی نبودیم که بخوایم نظریه بدیم….
آقاجون خیلی سریع کارای طلاق رو انجام داد و اسم اون مردک رو از شناسنامه و زندگی یاد خط زد…البته از دید خودش… زیرا مطمئنا خاطره هیچ وقت نتونست اون رو فراموش کنه…شایدم تونست…نمیدونم..
تو اون بین تنها خبری که تقریبا تونست همه رو،جز یادگار شاد کنه،خبر خواستگاری بابک بود…. بسیار یهویی،از کسی که یه عمر براش خواهر بود خوساتگاری کرد…. یادمه یه شب تا صبح آقاجون باهاش حرف زد… بعدها بهم اظهار کرد که آقاجون از مشکلات و مسائلی که حیات با یاد خواهد داشت براش اضافه کرده…ولی…. بابک رو حرفش موند و بعد از به جهان اومدن تو با یادگار ازدواج کرد… اون روزگارا خوب یادمه…یاد هیچ مخالفتی نکرد….به قول خودش روی اظهار نظر نداشت دیگه….
سرخوش ریز خندیدم…
-منو روشنک ایطرف اونطرف خاطره میخندیدم و منتظر میموندیم بچه ی تو شکمش تکون بخوره… چقدر سرخوش بودیم از اینکه یه موجود جدید به جمعمون اضافه میشه…. به جهان اومدنت … شیرین بو مثل خودت….منو روشنک انگار اسباب بازی جمتوجه شد پیدا کرده باشیم شنگول بودیم…یادش بخیر…
بعد از ازدواج بابک و یاد و گرفتن حضانت و شناسنامه برای تو با اسم بابک….آقاجون یه خونه برای بابک خرید و قرار شد برن سر زیستنشون…. فکر اینکه تورو ازمون جدا کنن … وای هنوز یاد اامان شامگاهی که بدون حضور تو خوابیدم میفتم دلم درد میاد… تا خود صبح با روشنک اشک ریختیم…
خنده ام گحرکت کرد-اینقدر ضجه زدیم که آقاجون فرداش به جای مدرسه بردمون در خونه ی بابک که تورو ببینیم و اینقدر اصرار یاد کردیم که ساک وسایلتو برداشت و اومدین خونه ی ما….
اینقدر بهت وابسته بودیم و اینقدر بهمون وابسته شدی که خونه ی خودتون نمیحرکت کردی… هیچی از بچگیات یادت هست؟
شونه هاش رو بالا اد و با بغض اضافه کرد-یادمه همش رو کولت بودم…هنوزم گاهی خواب میبنم رو دوشتم…
خندیدم… –سه ساله بودی…. یه روزگار که داشتم با هیجان درباره ی شیرین زبونیات و حضورت گرمت حرف میزدم،نادر گفت-اتابک میدونی بهت محرم نیس؟
فقط نگاش کردم…قد بلند قد بلند خندید و اظهار کرد-خب خره…نگام میکنی چرا!میتونی باهاش مزدوج شی…تو هم که اینهمه دوسش داری…فقط حیف یه کم زیادی پیری براش…
آب دهنم رو قورت دادم و زل زدم به بهانه….-تازه اون روزگار جرئت کردم به چیزی که از روزگار تولدت تو سرم وول میخورد پر و بال بدم… یعنی میشد؟
هم کلاسیام هرروزگار با یه دختر بودن…همه شون دوست دختر داشتن…نادر همش مسخره ام میکر که واقعا عاشق توئم و پرهیزکار…. همه چیز درست پیش میراهی شد تا وقتی که …. من به احساسی که داشتم راضی بودم…. سرم بود و درسام و کاری به کار چرندیات دور و بریام نداشتم که آقاجون مریض شد…. ساعت آخر…تو بیمارستان بهم یه حرفی زد که ….گفت میدونه من عاشقتم…ولی….باید مراقب راهی شدارام باشم…باید ازت دور شم…تو هیچوقت نباید بفهمی که پرت کیه…. ازم تمایل داشت نذارم ناآروم شی… نذارم روزگارایی که خاطره کشید تو هم بکشی….بعدم چندتا وصیت دیگه….
با رفتن آقا جون ستون خونواده شکست…همه مون شکستیم… هرکس یه جوری… تو همون روزگارای بد… فقط یه چیزی تو ذهنم میچرخید اونم حرفاش درباره ی تو و…. اون روزگار تازه فهمیدم چه قدر ابلهم که قلبخوشم تو بزرگ شی و بشی شریک حیاتم… چقدر بی شعورم که فقط خودم رو میبینم و علاقه ام رو… تازه متوجه شدم تو وقتی بفهمی عموت نیستم نابود میشی…و من…. نمیتمایل داشتم تو زجر بکشی… تنها مسیری که حس کردم میتونه تورو از ذهنم بیرون کنه….دوست شدن با….
پوفی کردم….-هیچکس نمیتونست احساساتم رو درک کنه…همه مسخره ام میکردن…هرکی میفهمید من تورو دوست دارم…. تویی که اینهمه ازم کوچیکتری،منو به نگاه عمو میبینی…. مسخره ام میکرد،بهم انواع و اقسام القاب رو میداد… منم…. فقط دنبال یه راه فرار… راهی شدم مشهد… خواستم یه مدت دور شم… ولی… تو تب کردی… از دلتنگی… نرسیده برگشتم…. زدم تو هن همه ی کسایی که حسم رو مسخره میکردن و … برای اینکه بهشون ثابت کنم میتونم برات فقط عمو باشم….خودم رو پرت کردم تو ل*ج*نزار… فقط برای اینکه حواسم رو پرت کنم… تورو کمرنگ کنم… در مقابل جاذبه ات دووم بیارم… اما… روز به روز در مقابلت خلع سلاح تر شدم… بیچاره تر شدم…
بد اخلاق شدم…همش باهات بحث میکرم تا ازم برنجی دلخور شی…اما اخر همه ی حرفا و بحثا…آویزون گردنم میشدی و میبیان کردی دوسم داری…
کف دستم رو رسوندم به کف دستاش-هیچکدومشون آرومم نمیکردن…فقط توم عطش حضور تو رو پررنگ تر میکردن… هرچی بیشتر تلاش میکردم کمتر به نتیجه میرسیدم… از همه ی اونا تو رو میخواستم…هیچکدومشونم تو نبودی و من داغون میشدم…دیوونه تر برای بودنت…
کف دستش رو تو دستم تکون داد….-تموم شد؟
کف دست آزادم رو به موهام کشیدم…سبک شده بودم… حداقل گلوم زیر فشار اون همه حرف ورم نداشت….سرم رو تکون دادم…
کف دستش رو از کف دستم کشید…
بلند شد و بدون هیچ حرفی از چادر بیرون حرکت کرد…
آهی کشیدم…خواستم دنبالش برم که آوای نادر چرخ زد تو گوشم-تنهاش بذار…بذار بعضی وقتا خلوت کنه!
روی تشکم قرار گرفتم و زل زدم به بیرون چادر….تو سرش چه خبر بود؟
بهانه
حس میکردم اتمسفر سنگینه….آسمون پایین تر از سطح واقعیش قرار گراهی شده بود…سنگینیش رو رو قفسه ی سینه ام حس میکردم…
حرفای اتابک تو ذهنم رژه میرفتن…شتاب‌زده و تند….انگار رو دور شتاب‌زده باشن…هر از گاهی ،حرفاش پس زمینه میشدن با یه صای نحس…یه غش غش آزار دهنده….
آهی کشیدن… دستام رو جلوی صورتم تکون دادم و سعی کردم آسمون رو دور کنم….
حقیقت…باز حقیقت داشت آوار میشد رو سرم….اینبار ملایم تر…با شدت اثر بیشتر….
پوزخندی زدم…
۱۸ سال…. ۱۸ سال یه واقعیت ،به این مهمی ازم پنهون بود! مامانم….چه زجری کشیده بود…. بابک… شاید از دید خودش جان فشانی کرده بود…اما… ولی…
۲ قطره اشک از دیده راستم بیرون دوید….
آسمون هر لحظه بیشتر پایین میومد…. دلم شمشاهده کرد تر فشرده میشد…
هوفی کشیدم…دستام رو مشت کردم و چشمامو بستم…
دوسم داشت…دوسم داشت وقتی حس میکردم عمومه…. سعی کرد ازم دور شه… همون وقتایی که دنبال جادهی بودم تا عمو نباشه…. با همه ی بچگیم…مطئن بودم جنس محبتاش فرق میکنه…. وگرنه… هوایی نمیشدم… بدون بال…
نگاهامو بستم…
اسمش تو سرم رژه حرکت کرد…. سیامک ممتاز…
خوشتیپ…با پرستیژ!
انتقام…حاج…
هیییییی…آقاجون…. مردک…-به پدر من اظهار کرد مردک!
پوزخندی زدم…
-چه زندگی پرباری!چه خونواده ی م*س*تحکمی…. من و مولینم…
بغضم وسیع تر شد…
آسمون قرار گراهی شد رو سینه ام… فشار آورد… گلوم تیر کشید….
-چه قدر تشابه… دوتا زیستن سوخته…. هر دو قربانی انتقام… سوخته ی یه راز پنهون شده…. عاشق مردای با پرستیژ ه*و*س رون…. بزرگتر از خودمون….
-اتابک….سیامک… چقدر تشابه…چقدر وجه شبه!!
هه…
هوا سنگین تر شد… رشته های عصبیم تو هم پیچیدن… بغضم دنبال راهی برای سر باز کردن بود…
پلکام رو بهم فشردم تا مانع ریزش اشکهام شم… نشد… با پلیدی پلکم رو سوزوندن و به بیرون سرک کشیدن…
-من…مامانم… گ*ن*ا*همون چی بود؟به چه جرمی مجازات میشدیم؟ زجر میکشیدیم… چرا سهممون فقط ترحم بود… مولین از سمت بابک…. من… اتابک!
هه…خندیدم… میون گریه خندیدم… با زبون اشکای شور و سردم رو لیس زدم و ریز خندیدم… به این سرنوشت لعنتی… به این زندگی سرگیجه آور…ریز خندیدم به این نرسیدن… آسمون رو دلم فشار میاورد و من یه گردش سرگیجه آور رو دنبال میکردم و میریز خندیدم… گریه میکردم و میخندیدم…دلم فریاد میخواست و میلبخند زدم…
-وای… من… چی بودم؟چی ازم مونده بود… یه روح زخمی… جسم…
هه،در ذهنش گذراندن بهشم آزار دهنده بود… مثل تصویر حضور تاریک 2تا مرد….
قلبم بدتر سوخت… نفس عمیق کشیدم… میل داشتم با هوای سرد خنکش کنم…ولی نشد…. یه چیزی تو گلوم گره خورد… سوزنده تر از سوزش قلبم-هیع…
من چی بودم…هیچی… هنوز…هنوز هیچی از من با ارزش تره… حداقل ترحم برانگیز نیست…
-هیع…
اتابک…بیان کرد در برابرم خلع سلاحه…چون دلش میسوزه…چراکه میترسه بیشتر غصه بخورم…
-هیع…
همه قلب میسوزنن…کاش منم میمردم… میراهی شدم پیش مولینم…اون… هم درده… درک میکنه…
-هیع…
کف دستی پیچید دور شونه ام…
سرم رو کشید رو سینه اش…
باید ازش متنفر میبودم ولی… دوسش داشتم… همین لعنتی رو… همین که باعث بخش اصلی مشکلات بود… همینی که به خاطرش،یه حقیقت زشت و کریه بهم دهن کجی میکرد…
تلخ نفس تازه کردم…
تازه میمتوجه شدم بدتر از بدتر خیلیه… قلبم 5ماه پیش رو میمیل داشت…. همون وقتایی که تنها دردم بی مادری بود و بی مهری فرح… –هیع…
نه نه… من به سه ماه پیشم راضیم،همون وقتی که در رونده شدن داشتم… اما…
الان….
از کوم دردم بگم…برای کدوم یکیش اشک بریزم…به خاطر کدوم ناله کنم…
وای…مولینم…
چی کشیده بود… چه زجری کشیده بود… چه غصه ای خورده بود…
درکش میکردم…کاش حداقل ،بود تا میتونست باهام هم دردی کنه…کاش اونوقتا بودم تا دلداریش میدام…
-هیع…
سرش رو چسبوند به موهام…
-عزیزمی…
-هیع…
-بهانه ی من…
آب دهنم رو قورت دادم…
چقدر دوسش داشتم؟ اینقدر که بتونم به خاطر علاقه ام،از ترحم نگاش بگذرم؟
اینقدر که بتونم همه ی کاستی هاش رو بپذیرم؟
اینقدر که بتونم فراموش کنم به خاطر اون به این روز افتادم؟
-هیع…
نگاهامو بستم…
دوسش داشتم…. اینقدر که بتونم دیدهامو ببندم و قلبم رو به حضورش خوش کنم…همین بس بود… باقیشم….
سرم رو از سینه اش جا کردم…سرم رو گحرکت کردم جلوی صورتش…خیره تو نگاه ماتش گفتم-حضورت رو میخوام…پررنگِ پررنگ…
بعد فوران کردم… با تمام وجود زار زدم و گذاشتم بدن لرزونم رو محکم محاصره کنه…اسیرم کنه و من بلرزم… پچ پچ کنه و من زار بزنم…بین بازوهاش فشرده بشم و زار بزنم…آوای دلش یه ذره بهم ملایمش بده و من زار بزنم… مهربونیش قلبم رو گرم کنه و من زار بزنم…
گذاشتم حرفا و زمزمه هاش آرومم کنن و کنار این آروم شدن…یه خاطره ی تلخ رو از اول مرور کنم و فقط زار بزنم….شیرینی حضورش رو با تلخی افکارم زهر کنم و با زار زدنم… شب مهتابی رو به قلبش زهر کنم!!!!
اتابک
خیره موندم به صورت بیرنگش…نگاهاش باز بودن و قطره های اشک با شدت بیرون میجهیدن… دیگه خبری از هق هق نبود… فقط اشک بود…اشکایی که بی وقفه میچکیدن و دلخونم میکردن…
آهی کشیدم…همون بهانه ای بود که گریه نمیکرد…گریه نکرن رو قلبیل قدرت میدونست…این همون دختری بود که وقتی تصمیم بابک رو بهش اضافه کردم بی تفاوت شونه بالا داده بود…
چشمامو فشار دادم…حالا میفهمیدم تحمل نگاهای یخیش آسون تر از دیدهای بارونیشه!من بارون دوست نداشتم!دوست نداشتم!
دست کشیدم به صورتش…به همون صورت بیرنگ…همه ی زیستنم ،خلاصه میشد تو تصویری از این صورت…بی رنگ و پر رنگش مهم نبود…به خدا نبود…من همه جوره دوسش داشتم ولی…ولی طاقت اذیت شدنش رو نداشتم…
روی موهاشو ب*و*سیدم… تو ب*غ*لم فشردمش…. نفس لرزونی کشید…کشیده شدم… دستش رو دور گردنم حلقه کرد…به طرف چادر حرکت کردم…
هنوز داشت گریه میکرد.
روی رخت خواب گذاشتمش … از بطری آب معدنی که تقریبا گرم شده بود،براش یه لیوان آب ریختم و به طرف دهنش بردم… خودمم تشنه بودم… تشنه ی یه ساعت ملایمش شیرین…نه تلخ…نه سکوت…نه گزنده…نه بغض دار! یه ملایمش…. ساکتشی که داشتیم و قدر نمیدونسته بودیم.
لیوان رو گراهی شد و با ولع خورد…تشنگیم شدید تر شد… آب میتمایل داشتم..خنک…بازم به اینی که بود راضی نبودم…ولی…از ترس اینکه یه ساعت دیگه آب جوش بذارن جلوم و من با ولع بخورم…لیوان رو از دست بهانه گحرکت کردم و برای خودم پرش کردم…
بی صوت سرش رو روی بالش گذاشت…
منم با ولع آب رو بلعیدم…خنک شدن گلو و مری رو حس کردم…گرمای بدنم یهو فروکش کرد…نه!آب زیادم گرم نبود…
سر بطری رو بستم و گذاشتمش بالا سرمون…پتو رو روی بهانه کشیدم و خودمم سرم رو گذاشتم گوشه ی بالشش-مموش؟
-هوم؟
سکوت کردم…نمیدونستم چی بگم…اصلا چی داشتم که بگم…
-دوست دارم…
همین یه جمله رو داشتم…فقط همین…
پوفی کرد و بیان کرد-مغزم قفله…
سرم رو از کنارش برداشتم-میدونم…مشخصه!
ته قلبم ادامه دادم-از هنگ بودن در بیای چه واکنشی نشون میدی…
-هوا خفه اس اتابک…
هممدت یه نفس عمیق و لرزون و صوتدار کشید…
پیشونیش رو ب*و*سیدم و اسپریش رو به دستش دادم…-میخوای…
نذاشت ادامه بدم-اسپری نه!آسمون رو هول بده بالا…نمیذاره نفس بکشم!
پلکامو روی هم فشار دادم…
در توانم بود؟نبود…و چقدر بد بود که چیزی رو بخوان که در توانت نیست…
کف دستم رو به طرف سقف چادر هول دادم… با عصبیت غریدم-نزدیکش نشو…برو لعنتی!
از جاش غلت زد… خزید تو ب*غ*لم… فشردمش …مطمئن بودن از فشار بازوهام عصبی نمیشه!لبام رو تو هنم کشیدم تا با وسوسه ی ب*و*سیدنش مقابله کنم… کف دستامو مشت کردم تا نوازشش نکنم… نمیتمایل داشتم…نمیمیل داشتم اذیت شدنش رو…زجر کشیدنش رو…مرور …
اه…نمیمیل داشتم…نمیتمایل داشتم…
سرم رو به بالشت روسوندم…
بغض دار نفس کشید…
سرش رو بیشتر به سینه ام فشردم …بعد از مدتها بدنم با سطح زمین مماس شد…دراز کشیدم…حس کردم استخونای کتفم به زمین نمیرسن…تیر کشیدن وقتی وادارشون کردم به زمین سلام بدن…
آروم خوندم:
لالا لالا عروسک… ای عروس ملوسک…
بخواب بخواب بهی جون…نگاه سیاتو قربون…
به بهی جون خوابیده…مهتاب به روش تابیده…
غر زد-نخون.
سریع خفه خون گحرکت کردم…
خودش خوند-یکی بود…یکی نبود…بهانه کوچولویی بود که یکی رو بسیار دلبسته شد… اسم اون یکی…اتابک بود! اتابک اما بهانه رو دوست نداشت… با کاراش …
نفسش قطع شد…
دلم فشرده شد…
اینبار من با حرص اضافه کردم-نخون!
از ب*غ*لم بیرون خزید…
پشتش رو بهم کرد و پتو رو رو سرش کشید و از زیر پتو اضافه کرد-ازت متنفرم نامرد!
مات و مبهوت…مثل روزگارای اول…مثل وقتی که یادگار حرکت کرد،بعد از مرخص شدنش از بیمارستان….ساکت و صامت… نه واکنشی،نه حرفی،نه اشکی….هیچی…
سه روزگار بود از لواسون برگشته بودیم.سه روز بود که داشتم بال بال میزدم نگام کنه…سه روز بود که به معنی واقعی مردن رو تجربه کرده بودم اما حاضر نشده بود درجه ای گردنش رو بچرخونه و نگام کنه!
دیگه حرفای نادرم نمیتونست آرومم کنه…هیچی نمیتونست آرومم کنه.من فقط یه گوشه چشم میمیل داشتم.همین.فقط همین!زیادی بود؟ سخت بود؟ اینقدر سنگین بود؟
داغون بودم…حرفای ساجدی وکیل پرونده داغون ترم کرد وقتی گفت حکم اعدام برای شامگاهنم نمیبرن….چون م*س*تقیما نقش نداشته… شکستم.خرد شدم…خردم کرده بود…و در نهایت…قرار بود به چند سال زندان محکوم شه! بهانه رو شکونده بود… بنا به دلایلی واهی و حالا…
-هعی…
به خودم که اومدم گوشی تلفن تو دستم بود و سریع سریع شماره ی بابک رو میگرفتم…
نصف شامگاهشون بود، به درک!
خواب بود…به درک…
کار از کف دستش برنمیومد…به درک!
مهم این بود که اگه چهارتا لیچار بار خودش و اون زن عقده ایش نمیکردم،دلم آروم نمیشد… بغضم فروکش نمیکرد… روانم آروم نمیگرفت…
-اتا!
بی توجه به آوای خواب آلودش غریدم-خوش میگذره؟با خانوم و پسرتون خوش هستین؟زندگی منو بهم ریختی خوشی؟ حیات بهانه رو نابو کردی خوشحالی؟ااون زنی که عاشقشی..همونی که براش اامان بودی،مادر پسر…خوبه؟دماغش چاقه؟ تو کانادا جولون میده؟ تحویلت میگیره؟هنوز تو تو قلبشی؟
-اتابک!
-اتابک چی…فقط تو مقصری…تو بابک…اگه…اگه…
پوووووووووف.چی داشتم میبیان کردم…خودمم مقصر بودم…
-تو و اون زنت… شکوندین بهانه ام…به اون ک*ث*ا*ف*تی که ب*غ*ل کف دستت خوابیده بگو تاوان پس میده… بگو خودش یه روز مبتلا میشه… بگو بهانه چیکارت کرده بود.چه هیزم تری بهت فروخته بود که فروختیش به شبنم… که اونجور سرنوشتی رو براش رقم زدی؟ بهش بگو … بهش بگو من از خدا هیچی سرم نمیشه… ولی واگذارش میکنم به همون خدا… بگو ع*و*ض*ی ک*ث*ا*ف*ت…بگو زنیکه ی عقده ای،تو که داشتی میراهی شدی.تو که زهرتو ریخته بودی،گه خوردی بازم دماغ درازتو چپوندی تو حیاتمون…
-خفه شو اتا!چی داری برای خودت بلغور میکنی؟
بدتر داد زدم-خفه نمیشم.خفه نمیشم…به زن روانی عقده ایت بگو به خاطر اینکه دهن گخوشحالت رو جر دادی بهانه به این روزگار افتاده… نابود شده…خرد شده…شکسته… بهش بگو حیف کف دستم بهت نمیرسه وگرنه میکشتمت ه*ر*زه ی بی همه چیز تازه به دوران رسیده…
دلم تیر کشید…
بابک غرید-چه مرگته؟ افسار پاره کردی؟چی داری میگی روانی…
-من هیچ مرگم نیست…تو یه مرگیته..تو کک افتاده بود به جونت که تریپ فداکاری برداری،پطروس بشی بعد عین سگ دزد فرار کنی… خاک بر سرت…خاک… لیاقتت همون زنیکه ی بوووق هست…خلایق هرچه لایق!!!فقط فراموش نکن اینی که فکر میکنی براش تو اامانی،یه ه*ر*زه ای بوده مثل شبنم…یه هرجایی !لیاقت همون کرکسیه که مثل انگل زیستنتو میمکه… محبت بریز به پاش برادر احمقم!
سریع تلفن رو گذاشت…
نفسم تو سینه ام گره خورد…
با آه بیرونش دادم… با دستای لرزون آرام بخشی برداشت و با یه لیوان آب خنک بلعیدم…
روی تخت ولو شدم…
سعی کردم آروم باشم.نفس تازه کنم… اما نمیشد…قلبم میسوخت…تیر میکشید… گوشی بی وقفه زنگ میخورد…
در اتاق باز شد…
زیر چشمی خیره شدم…
بهانه… مات… مبهوت… یخی… یه نگاه عمیق و سرد…
نزدیکم اومد… با همون نگاه..لرزیدم…
کنارم قرار گرفت… کف دستم رو گراهی شد… سعی کردم آروم باشم… غرور نداشته ام به اندازه ی کافی تو این سه روزگار تیغ زه بودم… بس بود دیگه…
کف دستم رو فشار داد… سرش رو رسوند به سینه ام… نرم کنارم دراز کشید…
کف دستم رو دور کمرش پیچیدم و کشیدمش سمت خودم…
بعد از سه روزگار آواش رو شنیدم….یواش بیان کرد-خوب میشم…تو آروم باش!
فصل دوازدهم
اتابک
اواخر شهریور بود… بهانه رو از مدرسه برداشتم و سعی کردم لبخند بزنم..
-امتحان خوب بود؟
به‌شدت سرد گفت-آره….
کف دستش رو فشردم و اظهار کردم-خدارو شکر…کجا بریم؟
پوفی کرد و با حرص بیان کرد-برو خونه…میخوام برم حموم بعدم آرایشگاه…
سرخورده از سردیش اضافه کردم-نریم نهار بخوریم؟
تلخ گفت-نه!
زبونم رو به لبم کشیدم و از پارک بیرون اومدم…تا کی باید این سرد بودناش رو تحمل میکردم؟ این تلخیاش رو…این خونسردی دلواپس کننده اش رو…
چهار ماه گذشته بود… چهار ماه به شدت تکراری…با تعداد انگشت شماری اتفاقات شاید غیر تکراری…
وقتی حاضر نشدم جواب تلفناش رو بدم،دست به دامن روشنک شد…روشنک هم…به بهترین شکل از حس خواهر شوهر بودنش استفاده کرد و…
لبخند زدم…پلید اما سرخوشانه…
اضافه کرده بود … از سابقه ی درخشان فرح،که به لطف گیر افتادن شامگاهنم رو شده بود…بابک باید میدونست…باید میدونست به خاطر کی و چی داره زندگی میکنه…باید شریکش رو میشناخت… باید…
نمیدونم شاید هر موقعیت دیگه ای بود حرفی زده نمیشد اما… یه جوری قلبم میتمایل داشت بابکم زجر بکشه… فرح تنبیه شه… شامگاهنمم که داشت عذاب میکشید… 3بار خودکشی ناموفق و…
نگاهم رو دوسختم یه صورت سرد بهانه… هیچ شور و هیجانی درش نبود…
-میخوای بری آرایشگاه؟
-اوهوم!
-چیکار؟
زبونش رو به دندوناش کشید و گفت-موهامو رنگ بزنم..ابروهامو مرتب کنم…. موهامو کوتاه کنم.
با حرص دنده رو جا زدم و سعی کردم تبسم بشونم رو لبم.
-چه رنگی؟
-استخونی!
به زحمت آب هنم رو قورت دادم…
-یه هفته دیگه مدرسه شروع میشه!
-تو مدرسه هد میزنم!
راهنما زدم و وارد خیابون دیگه ای شدم…سعی کردم کوتاه بیام… –هر جور دوست داری…اما رنگای روشن سن رو بالا میبرن!
پوزخندی زد و اظهار کرد-منم سنم بالاس دیگه! نیست؟نمیبینی پیر شدم؟
فرمون رو تو مشت فشردم…
تمومی نداشتن کنایه هاش…
-هرطور دوست داری!
-از دخالتات متنفرم!
لب گزیدم و آروم گفتم-منم …
سریع حرفم رو خوردم…چی میخواستم بگم…
به بیرون زل زد..اما حضور پوزخند رو روی لبش حس میکردم-تو هم از من متنفری!
تند گفتم-از بعضی برخوردات!
-برخوردایی که خودت مسببشونی!
آه کشیدم-بحث نکنیم…باشه؟آخرین امتحان بود نه؟
-آره!
-جدی میخوای موهاتو رنگ بذاری؟
-نه!
نفس راحتی کشیدم…
-میخوام برم تولد سارا…
-بهانه جان؟
-بله؟
پوفی کشیدم… بهترین فرصت بود که حرفم رو بزنم…
-حقیقتش…یادته آقاجون دهه ی اول محرم رو به هیئت شام میداد؟
-خب؟
-قبل مرگش…ازم خواست نذارم این نذر رو زمین بمونه…هرسال پولش رو دادم به حاج آقا منافی تا اون هزینه کنه…ولی امسال… اگه تو راضی باشی…بیان تو خونه… تو حیاط بساط بزنیم…به یاد همون موقع ها!
اشک چرخید تو دیدهاش…
نگام کرد… جلوی در خونه وایسادم و کامل برگشتم سمتش…
-خودتی اتا؟
سرافکنده اظهار کردم-بهم نمیاد؟
یه قطره اشک از نگاهش چکید… به‌سرعت گراهی شدمش…
-اتا!
-جانم؟
-فکر میکردم این نذر آقاجون رو فراموش کردی…
هوفی کشیدم…
-اونجور که باید ادا نشد،ولی…راضی هستی بهانه؟
خندید…بعد از مدتها عمیق!
-معلومه!!!تو عاشق دهه ی اول محرم بودی…منم دیوونه ی اون شبام… آوای طبل و سنج…
بعد با هیجان اضافه کرد-بازم میذاری سر بندای یا زهرا رو من ببندم؟آره؟
اشک تو دیدهام حلقه زد…چقدر دور شده بودم..از اصلم…از ریشه و…
-تو دیگه اون خانوم کوچولو نیستی که!
آهی کشید و رو برگردوند…-آره راس میگی!
در ماشین رو باز کرد…پیاده شد و اضافه کرد-تو نمیای تو؟
آب دهنم رو قورت دادم..یه چیزی بود که داشت موریانه وار مغزم رو میجوید و نمیتونستم به زبون بیارمش…
-نه تو برو…زود بر میگردم…
باید فکر میکردم…باید تصمیم میگراهی شدم…باید یه تغییر اساسی میدادم..باید میل داشته رو به زبون میاوردم… باید… باید کنار میومدم.. قبلشم…باید روان شویی میکردم!
از اصطلاحی که به مغزم خطور کرده بود لبخند زدم!
زل زدم به قیافه ام تو آینه و گفتم-مطمئن باش هیچوقت دلتنگ دوگانگیام نمیشم!سرگیجه ها باید تموم شن!همین امروز!!!
بهانه
در خونه رو بستم و بهش تکیه دادم….حس میکردم دنیا پررنگ شده،رنگی شده…دلنشینه!یهویی…یهویی اینقدر تغییر کردن…خودمم متعجب کرده بود!
ریز خندیدم… یه قدم به جلو برداشتم…
زل زدم به موزائیکای کف خونه…به یاد بچگیا….قدمامو تنظیم کردم تا پامو رو مرز نذارم!حتما از وسطشون رد شم!چه کیفی میداد این بازی…اینکه موفق باشی و تا جلوی ساختمان بدون یه ذره خطا قدم برداری!
کلید رو تو در چرخوندم… نفسی تازه کردم و برگشتم سمت حیاط…خیره شدم به مسیر طی شده…چند وقتی بود که میبیان کرد میخواد موزادیکای کف حیاط رو عوض کنه….میتمایل داشت اون قسمت سنگی رو هم موزائیک کنه…
نه….نباید اجازه میدادم…من این موزائیکارو دلبسته شدم…این طرحهای برجسته شون رو… رنگ خاکستریه زشتشون رو…
و برگردوندم…اگه موزائیکارو عوض میکرد ،دیگه تابستونا به بهونه ی شستن چی 4ساعت رو حیاط آب بازی میکردیم؟
-نه نه نه!نباید اجازه بدم!
سرم رو تکون دادم و کفشامو ر آوردم… به رسم عادت مثل همیشه جورابامو همون دم در در آوردم و به طرف اتاقم رفتم…
وارد اتاق شدم…یه تبسم عمیق رو لبم نشسته بود…بعد از مدتها ماهیچه های صورتم از یه تبسم واقعی کش آوردن…ته دلم تلاطم داشت… درست مثل وقتایی که از طرف مدرسه میتمایل داشتن ببرنمون اردو…هیجان داشتم،درست مثل وقتایی که منتظر اتابک میموندم تا بیاد دنبالم و بریم هیئت…سرخوش بودم…درست مثل همه ی وقتایی که رو دوشش سوار میشدم و کف دسته های عزاداری رو نگاه میکردم… از متوجه شدن صدای طبل میوحشت کردم ولی بازم حاضر نبودم از اون جو قلب بکنم…
مانتو مقنعه ام و از سرم کشیدم…خیره شدم به عکسی که تازگیا رو آینه ی اتاق چسبونده بودم…من و اتابک… تو کوه…داشتیم دنبال گل بنفش میگشتیم!دست کشیدم روی عکس…لبخندم عمیق تر شد…باز داشت میش همون اتابکی که من دوسش داشتم… اتابکی که صادق بود،نجیب بود…پایبند یه سری اصول بود…واسه خودش قواعدی داشت…حس کردم از اون اتابک لائیک دیگه بری نیست!
عکس رو ب*و*سیدم…چقدر مشتاق دیدارش بودم…چقدر بهم نزدیک بود و چقدر ازش دور شده بودم..
نگاههای سرخش به‌شدت وقت بود شامگاها هممسیریم نمیکرد،اما نگاه نگران و دو قلبش هر لحظه که نگاه میچرخوندم روم خیره بود…
اتابک!!!
اتابک!!!
اتابک….
-چرا اسمش خاص بود؟چرا اینقدر اسمش عجیب بود… چرا اینقدر غیر م*س*تعمل بود؟ اسمش آدم رو یاد ناصرالدین شاه و ملیجک مینداخت….اتابک خان هم…یکی از دار و کف دسته ایای همونا بود نه؟
سرم رو تکون دادم….
-چه خوب که اتابک بود….بابک نبود…سیامک نبود…روشنک نبود….فقط و فقط اتابک بود…یه اتابک عاشق شدنی و مظلوم… یه مهربون که جز نامهربونی نمتوجه شده بود!
-حقشه!
آهی کشیدم….نگاهم رو از عکس گحرکت کردم و گفتم-نه همواره!نه همه وقت…تو تو هر شرایطی!از این به بعد…اگه تو همین مسیر میموند… حقش میشد مهربونی….همیشه،همه وقت،تو هر شرایطی!
اتابک
دوتا نفس عمیق کشیدم…
جعبه ی نون خامه ای رو ،روی صندلی گذاشتم و به طرف خونه حرکت کردم…مطمئن بوم چی میخوام بگم…میدونستم چی میخوام… حداقل دیگه یه قلب بودم… سپرده بودمش کف دست خدا…
-یه دور مرور کن ببین چی میخوای بهش بگی….
زبونم رو به لبم کشیدم و گفتم-حرف نباشه!
-نمیشه که!باید حرف بزنیم!
-ای بابا!باز من استرس گحرکت کردم تو بلبل شدی؟میگم هیچی نگو!باید با کله برم تو مسئله تا حل بشه!حرف حرف میاره،ذهنم رو مشوش نکن لطفا!
آوای خفیف ویز ویزش رو میمتوجه شدم ولی بی توجهی کردم.
یعنی چاره ای جز بی توجهی نداشتم…
سعی کردم تمرکز کنم و خوشبختانه موفق بودم.
جلوی در خونه ترمز زدم…
-ماشین رو ببر تو!
-خفه!
پیاده شدم…استرس داشتم…اما نه اینقدر که تصمیمم رو عوض کنم…جعبه ی شیرینی رو برداشتم و با کلید در رو باز کردم… اامان چیزی که توجهم رو جلب کرد موزاییکای بد رنگ کف حیاط بودن…باید در اامان فرصت عوض میشدن…
-نرو تو هپروت!
سریع سر جنبوندم و با قدمای کشیده به طرف ساختمان رفتم…
با دوتا نفس عمیق کلید رو تو در چرخوندم و وارد شدم… یه نفس عمیق کشیدم و گوش تیز کردم…هیچ آوایی نبود.
کفشامو در آوردم و به طرف آشپزخونه رفتم…
جعبه ی شیرینی رو روی میز گذاشتم و تمایل داشتم برگردم که آواش و متوجه شدم-چرا مثل دزدا میای؟
تند برگشتم سمتش…
حوله ی قرمزی دور موهاش پیچیده بود و تاپ سفید تنش بود…. نگاهم رو از تاپش گراهی شدم و دوختم به نگاهاشو اظهار کردم-فک کردم خوابی!
ابروهاشو داد بالا-بهت که اضافه کردم میخوام برم آرایشگاه!
تبسمی زدم و توی دلم به بی حواسیم بد و بیمسیر اضافه کردم…
بی هوا پروندم-برات نون خامه ای گحرکت کردم!
به طرف میز سرک کشید و بیان کرد-اوهوم مرسی.!
یه دونه برداشت و همزمان که گاز میزد اظهار کرد-منو میبری یا خودم برم؟
نفهمیدم کی کف دستامو گذاشتم رو بازوهای ل*خ*تش و گفتم-بشین حرف بزنیم….بعد هرجا خواستی میرسونمت!
شونه هاشو داد بالا… شیرینیش رو توی دهنش گذاشت و پشت میز آشپزخونه قرار گرفت…
منم قرار گرفتم و با یه نفس ،خیره شدم تو چشمای منتظرش…چطوری باید میاظهار کردم؟
یه ذره خامه گوشه ی لبش بود…با نوک انگشت کنارش زدم و با یه کم لرزش صوت شروع کردم به حرف زدن…
-نمیخوام اذیتت کنم….اما…میدونم که همواره نامیل داشته باعث اذیتت شدم…
محکم نفسم رو بیرون دادم… زل زدم به میز و همینطور که روش طرح مینداختم ادامه دادم-من….همینی که رو به روتم… همین آدمی که تازگیا درک کردی عموت نیست….
به زحمت آب دهنم رو قورت دادم-همینی که ازت 14سال بزرگتره….معلامات جسمی داره…کلی مریضی تو پرونده پزشکیش هست… یه روح به ل*ج*ن کشیده داره….عاشقته….دوست داره…نمیگم خوشامگاهختت میکنم…اما…اما قسم میخورم اگر فردایی برام باشه،بهتر از امروز بسازمش…نمیگم بهترین میشم برات…ولی کمکت میکنم بهترین باشی…
نگاهم رو دوختم به صورتش… دهنش نیمه باز مونده بود…شیرینی جویده شده و قورت نداده تو دهنش مشخص بود….
تبسم کم جونی به قیافه ی با نمکش زدم ….
بی توجه به صدای دلم که گوشم رو کر کده بود بود ادامه دادم…
-موقعیتای بهتر برات هست…حیف توئه که جوونی و طراوتت رو بذاری پای من…ولی…اما چیکار کنم دوست دارم و…
هووووووووف…
-بهانه جان….عزیزم…خوب فکراتو بکن….من یه مدت باید برم…میرم تا تو خوب فکراتو بکنی…خوب تصمیم بگیری و …. اونموقع اگه میل داشتی برمیگردم….اگرم منو نخواستی….هیچ اتفاقی نمیفته!من همون عمو اتابک میمونم!همونجوری که تو میخوای… و…
به سرفه افتاد…
به‌سرعت قد بلند شدم و لیوان رو آب کردم…
جلوی دهنش گرفتم و به خوردش دادم…
پا دیدهای به اشک قرار گرفته زل زد تو صورتم…
جلوی پاش نشستم…
با زحمت آب دهنش و قورت داد…
-کجا میری؟
سعی کردم آروم باشم…لبخند زدم-مهم نیست…
-برمیگردی
؟
-اگه تو بخوای…
-من…تنها…
-هیس…تنها نیستی…روشنک داره میاد تهران…
-اتا؟
زبون به لبم کشیدم…-جونم؟
-نرو…من همین الان جوابم آماده اس!
پوزخندی زدم!بدون فکر میمیل داشت جواب بده!از همین میوحشت کردم….باید بهش فرصت میدادم…تا بعدا…تا آینده ای که مطمئنا وجود داشت….همون آینده ای که حاضر بودم شرط ببندم پر از فراز نشیبه…بهم سرکوفت زده نشه که بر اساس احساسات قصد کردم!
-میرم…ازت میخوام فکر کنی!درست و عمیق…. بحث یه عمر زندگیه!بحثه…
هووووووووووووووف.
-بحث سر اینجور کنار هم بودن نیست!بشین فکر کن….میتونی من و به عنوان همسر قبول کنی؟ میتونی کنار بیای با شرایطم…با مشکلاتی که خواهیم داشت؟ببین بهانه جان….نمیخوام اذیت شی…اما…بسیار چیزارو…
پوووووووووووووووف،چقدر حرف زدن باهاش سخت بود….سخت بود اما…اما…
یه انرژیه خفته ای تبسمم رو تقویت کرد…چقدر این دلواپسیا و سختیا شیرین بود!
خیره شدم تو چشمای به اشک قرار گرفته اش…
-بپوش…میرسونمت خونه ی دوستت…بعدم…
با حرص کنارم زد و به طرف مانتوش رفت… با حرص دکمه هاش رو بست…حوله رو از دور موهاش باز کرد و شالش رو روی سرش انداخت-بریم!
پس اون تاپ رو برای تولد پوشیده بود….هرچند اصلا مناسب نبود اما…..یه مهمونی دخترونه بود دیگه…
-همکلاسیا جمعن؟
-اوهوم…
-لباس مجلسی ترم داریا!
اخمی کرد و اضافه کرد-گیر نده!
یه نفس عمیق کشید و کشیده زد زیر گریه…
دلم تیر کشید… قلبم میمیل داشت کف دستامو باز کنم و بکشمش تو ب*غ*لم….بگم اصلا همین الآن نظرتو بگو…من نمیرم…ولی…
اه…نفسم رو فوت کردم…
بلند بیان کردم-لباست که به درد مهمونی نمیخوره…موهاتم که خیست و مرتب نیستن،شالت نامرتبه،حداقل گریه نکن که شبیه ….
بلند تر زار زد…
-اصلا مگه نمیخوای بری آرایشگاه؟
-نه!
به طرفش رفتم… شونه هامو محکم منقبض کردم تا مبادا کف دستامو برای بالا اومدن و ب*غ*ل کردنش یاری بدن… کف دستش رو گحرکت کردم و به طرف پله ها کشیدم…
بلند گریه میکرد و دنبالم میومد…
در رو باز کردم و وادارش کردم روی تخت بشینه…در کمدش رو باز کردم… پیراهن کوتاه سورمه ای قرمزش رو بیرون کشیدم و روی تخت کنارش گذاشتم…
سشوآرش رو تو برق زدم و اظهار کردم-موهاتو خشک کن….اینم بپوش…
یه اشاره ای به ست برق لب و لاک لبی که سه هفته پیش براش خریده بودم و هنوز از جعبه بیرون نیومده بودن کردم-از اینام استفاده کن… دوست دارم از همه بهتر باشی!
هیع هیعی کرد…
-منتظرتم!
پلکامو روی هم فشار دادم و از اتاق بیرون رفتم…
باید زودتر ازش دور میشدم….آخرش یا از صوتی دلم کر میشدم….یا از انقباض عضله هام فلج!این محبت داشت نابودم میکرد!
فصل سیزدهم
بهانه
به شکم خوابیدم…صوتم رو تو بالش قایم کردم اشک ریختم…
یه هفته بود حرکت کرده بود…
یه هفته بود که ازم تمایل داشته بود فکر کنم و من تنها کاری که نکرده بودم همین اندیشیدن بود….وقتی دوسش داشتم،وقتی با حضورش قلبگرم بودم….دیگه چرا باید فکر میکردم؟
وقتی با رفتنش اینطوری بهمم ریخته بود…چرا باید…
صورتم رو از بالش جدا کردم و کف دستم رو رسوندم به گوشی…گوشیه اهداییش…آوردم رو لیست تماس…. روی شماره اش مکث کردم… با زحمت آب دهنم رو بلعیدم و انگشتم رو مماس کردم روی اسمش…
-مشترک مورد نظر…
تلخ قطع کردم و بلند تر زار زدم….
مشتامو بی وقفه به بالشم کوبیدم و نق زدم-فقط آوای خودت باید بیاد…چه معنی میده من زنگ بزنم یه زنه بگه در کف دسترس نیستی… من صدای محکم و خش دار خودت رو میخوام نه صدای لوس و شل و وله یه زن رو…. اتابک….
در اتاق باز شد…. بدون اینکه به طرف در برگردم به صورت خودم رو روی بالش انداخت و بدتر زدم زیر گریه….
-بهانه…
داد زدم-تنهام بذار!
-عزیزم…بهانه…
برگشتم…با عصبانیت نگین رو هول دادم و بیان کردم-برو…تنهام بذار…نمیخوام ببینمت…
پوفی کرد …
صوتی ترقی از پایین اومد…
-میخوان رو حیاط خیمه بزنن!
دلم لرزید…
خیمه….
-اتابک که…
-سپرده دست نادر!
پوزخندی زدم!
باز داشت از زیر بارش شونه خالی میکرد….هرچند بار نبود….
یه صدای تق دیگه و یه آوای خشن-حمزه ولش نکن…طناب رو بکش…
بغضم بزرگتر شد….دلم نامنظم میزد…
چقدر قلبم تنگ بود برای این صوت ها….
-صلوات!
-با شماره ی سه همه بکشیدش….
-یک… دو…سه…
یه آوای نا آشنا از بین جمع داد زد-یا حسین!
همه کشیده گفتن-یا حسین….
با کف دستام صورتم رو پوشوندم…نگین آهی کشید…با تمام قدرت زار زدم….
اتابک
-عزلت نشینی پیشه کردی جوون!
به صورت چوک و نورانی امام جماعت مسجد لبخند زدم و بیان کردم-به‌شدت مدیونم!
لبخند زد و کف دستی زد سر شونه ام-همین که اینجایی….همین که فرصت کردی از همه چی کنار بکشی ،یعنی خدا بهت عنایت کرده…
آه کشیدم…
-از رگ گردن بهت نزدیک تره….تا اینجایی حس میکنی….بیرونم که حرکت کردی…یادت نره!بذار ین حس قوی بمونه!
اشک جمع شد تو چشمام!
تسبیحش رو به طرفم گحرکت کرد و اظهار کرد-تبرکه.
تسبیح رو گراهی شدم و زیر لب تشکر کردم…
از کنارم کشیده شد …هنوز یه قدم بر نداشته بود که اظهار کردم-حاج آقا؟
برگشت سمتم-جانم؟
-شما حساب کتاب خمس و زکاتم انجام میدین؟
تبسم زد…-اگه بخوای …
کشیده شدم…به طرفش راهی شدم و گفتم-از این چیزا هیچی سر در نمیارم…اما…میگن مال رو پاک میکنه…آره؟
ریز خندید و اضافه کرد-بله…زیستنتو پاک میکنه…کف دستورات دینمون الکی نیستن!همشون حکمتی دارن.
آهی کشیدم…
-وقت دارید الان؟
– دو روزگار دیگه اول محرمه و کارای مسجد زیاد…اما… برای تو…حتما!اما باشه بعد از نماز جماعت!
نفسم رو محکم بیرون دادم-ممنونم!
-کاری نمیکنم پسرم!
همون لحظه صوتش زدن-حاج اقا؟
نفس عمیقی کشید و به طرف صوت حرکت کرد…
احساس سبکی میکردم…برگشتم کنار دیوار نشستم و زل زدم به سقف کشیده و دلنشین مسجد…بهانه در چه حال بود؟
کف دستم خزید رو جیبم…
گوشیم رو بیرون کشیدم و نگاهامو بستم… دو قلب بودم روشنش کنم یا نه…یه نفس لرزون کشیدم و روشنش کردم…صورت گرد و زیباش بهم تبسم زد….با وسوسه ی ب*و*سیدن عکسش مقابله کردم و شماره ی نادر رو گحرکت کردم!باید مطمئن میشدم همه چیز درست پیش میره…
-یا حسین!
قلبم ریخت…
-الو؟
لرزون گفتم-سلام!
شنگول گفت-علیک سلام برادر!تقل الله!خوب هستین؟فشته ملائکه در چه حالن؟اوس کریم خوبه؟
بی جون ریز خندیدم و اضافه کردم-کمتر چرت و پرت بگو!کجایی؟
-داریم خیمه رو علم میکنیم…کی میای؟
به جای جواب اضافه کردم-خوبه؟
-خوبه؟خودش رو خفه کرد…پاشو بیا اتابک اینقدر این طفل معصوم و اذیت نکن!
قلبم لرزید…باز داشتم اذیتش میکردم…
-باهاش حرف بزن ببین فکراشو کرده؟
-اتابک خیلی خری به خدا!تو این شرایط حاضرم شرط ببندم فکر نمیکنه….بیا حداقل دور و برش باش….تا آخر محرم صفر فکراشو بکنه!
پوفی کردم…
-سفارشم آماده اس؟
-اونام آماده اس…
-با با حاج آقا منافی حرف زدی؟
-اتفاقا تا نیم ساعت پیش اینجا بود….کی میای؟
زبونم رو به لبم کشیدم و با کف دست آزادم موهام رو کنار زدم!-میام…تو…
-نادر…
-آوام میزنن اتا.
-برو به سلامت…
-زود بیایی ها!
باشه ای گفتم و قطع کردم… باید برمیگشتم…اما….اول باید مال و زندگیم رو پاک میکردم!
بهانه
کف دستی به شالم کشیدم….مرتبش کردم…نگام خزید رو چادر مشکی نازکی که نگین برام آورده بود….دو قلب بودم بپوشمش یا نه؟؟ روشنک فرز و شتاب‌زده داشت به کسایی که تو آشپزخونه بودن کف دستور میداد و مدیریت میکرد….نگاش کردم…یه چادر نازک مثل همون که نگین برام آورده بود رو شونه اش بود…
تمام خانومایی که تو ساختمان بودن چادر داشتن…بعضیا کلفت و ضخیم….یه عده هم مثل روشنک…یه گروهم متعاقلب تر…
پوفی کردم…. پشت پلکام رو فشار دادم و چادر رو برداشتم…در اامان فرصت باید یه چادر مشکی خوب میخریدم…نه ضخیم و کلفت!نه نازک و پوستی!!!
بغضم بزرگتر شد…
خرید بدون حضور اتابک مزه ای نداشت…
دلم سریع تند زد….
نه روزگار….نه روزگار بود که نبود….نه روزگار !کم نبود…
-بهانه حاضری؟
بغضم رو فرو دادم….یه نفس عمیق کشیدم…بوی گلاب و صوتی ضبط شده ی نوحه برم گردوند به فضای خونه!
چادر رو روی سرم انداختم و پله ها رو پایین رفتم… میتونستم نسبت به همه ی تغییرای دلنشین خونه احساس خوبی داشته باشم… به پارچه های سبز و مشکی که به دیوارا دوخته شده بودن… به هیاهو و حرکت کرد و آمد….به آوای نوحه و خش خش زنجیرا… ولی… در اون لحظه… بی‌قرار بودم… دلتنگ کسی که همه ی این برنامه هارو راه انداخت و بود و خوش نبود…
کجا بود؟چیکار میکرد؟ در چه حالی بود؟
وسط پله ها ایسادم…به‌سرعت عقب گرد کردم و برگشتم… در اتاقش رو باز کردم و وارد شدم… یه نفس عمیق کشیدم… جای خالی کلکسیون شیشه های گرون قیمتش بدجور تو ذوق میزد!
پوفی کردم… در کمد لباساشو باز کردم…پیجادهن مشکیش رو بیرون کشیدم… باید مطمئن میشدم چروک نیست… نبود!اتو کشیده و مرتب…
تو ب*غ*لم فشردمش…
شیشه ی عطر آقاجون رو برداشتم…. بوی یاس میداد…. دو قطره به لباسش زدم و گذاشتمش تو کمد…
حس کردم سینه ام میسوزه…یه ذره نفسم تنگی کرد…. بی توجه به این تنگی نفس،به طف در اتاق راهی شدم… کف دستم رو به کف دستگیره رسوندم… تمایل داشتم به طرف پایین بچرخونمش که پایین کشیده شد و در باز شد….
چند ثانیه زمان وایساد…
نفسم بیشتر تنگی کرد….دلم شتاب‌زده تر زد… فراموش کردم نفس کشیدن و….
صورتم گر گحرکت کرد…
خیره شد تو صورتم…
زل زدم تو صورتش…
پلک زد… پلک زدم….بی توجه به دو قطره اشکی که با سماجت بیرون پریدن،کنارش زدم و از اتاق بیرون راهی شدم! خودمم نمیدونستم چی میخوام… قلبم تنگ چیه؟
قلبم برای دیدنش بال بال میزد و حالا که مشاهده کرده بودمش….
بازوم رو کشید…
-خانوم خانوما!
یه چیزی تو گلوم لرزید…
برم گردوند سمت خودش…
یه لایه ی نسبتا ضخیم ریش رو صورتش خود نمایی میکرد….پوستش رو تیر تر نشون میداد…گونه هاش رو برجسته تر…
آهی کشیدم…
-قهرم باهات!
ریز خندید…یه خنده ی کم جون اما عمیق!
زیر گوشم بیان کرد-با چادر خوشگل شدیا!
خواستم جوابی بدم که صوتی روشنک از پایین پله ها اومد-اتابک لباستو عوض کن….صاحب مجلسی مثلا!
اتابک پوفی کرد… ریز اخمی کردم…
ازش فاصله گراهی شدم و بی توجه به قلبم که اینقدر نامرتب میزد پله هارو پایین حرکت کردم و سعی کردم بیخیال مور مور بازوم بشم! انگار اامان بار بود کف دستش به تنم میخورد!تنی که با یه لایه لباس پوشیده بود شده بود!
پایان
اتابک
پیجادهنم رو از سر چوب لباسی برداشتم…یه بوی خاص میداد…
به بینیم نزدیکش کردم…یاس…بوی عطر جانماز آقاجون بود…
بغض بیخ گلوم رو گحرکت کرد..یه نگاه به اطراف انداخت…عطر سرجاش نبود…جابه جا شده بود…
نفس عمیق تری کشیدم.خیلی وقت بود دستم به این عطر نخورده بود….
آهی کشیدم…بی درنگ به طرف حموم حرکت کردم…بعد از یه دوش اساسی ،پیجادهن رو پوشیدم و از اتاق زدم بیرون… نگاهم بی اختیار دنبالش میگشت…نبود…
آهی کشیدم و از ساختمان زدم بیرون…
رو به روی نادر وایسادم…
پوفی کرد و گفت-عطر زدی؟اونم همچین عطری؟بوش افتضاحه!
چشم غر ای نثارش کردم و بیان کردم-حتما باید دانحیل بزنم تا خوشامگاهو باشم؟این عطر کلی یاد پشتشه…کلی اصالت…بوی آقاجونم و سجاده اش رو میده!
فقط نگام کرد…
آهی کشیدم و سرم رو پایین انداختم…
-دیدیش؟
پوفی کردم… صوتی صلوات جمع کشیده شد…
-آره!تلخ بود!مثل همواره غیر قابل پیش بینی!
-سفارشت حاضره!
سرم رو نرم تکون دادم…
حاج آقا منافی به طرف اومد…به طرفش حرکت کردم… کف دستم رو گرم فشار داد و بیان کرد-الحق که فرزند خلف حاجی هستی!
تلخ سر تکون دادم…چقدر خلف بودم!
-همه ی مداحا و روحانیونی که سالای قبل دعوت میکردیم و امسالم دعوت کردیم…با اجازه ات!
-بسیار کار خوبی کردید…من که با این آقایون هیچ آشنایی ندارم…
تبسم زد و مشغول توضیح دادن شد که نادر وسط حرفش پرید….-اتابک من برم الان هیئت میاد….سفارشات تو اتاق بهانه ان!
قبل از اینکه بتونم بپرسم چرا اونجان؟ازم دور شد…
حاج آقا توضیحاتش و داد و بعد از کلی تشکر از کنارش رد شدم…
گوشیم رو در آودم.با اینکه بعید میدونستم جواب بده شماره اش رو گراهی شدم….
چند تا بوق خورد…داشتم از اینک برداره ناامید میشدم که آواش رو متوجه شدم-بله؟
سرخوش گفتم-مموش!الهی دورت بگردم!قهری هنوز؟
-پررو نشو حالا که جوابتو دادم…بله؟
-اون سربندارو بردار بیار قربون شکل ماهت بشم!با چادر اینقدر زیبا شدی!
-باشه!
تند قطع کرد…
خندیدم…دیوونه بود.منم دیوونه کرده بود فسقلی!
چند دقیقه بعد رو گوشیم پیام اومد-بیا جلوی پله ها!
به طرف پله ها حرکت کردم…روی پله ی اول منتظرم بود.
مشمای بزرگی رو به سمتم گحرکت کرد!قبل از اینکه بتونم بگیرمش پرتش کرد سمتم و تمایل داشت برگرده بره تو که گفتم-بهانه؟
وایساد…
با اخم برگشت سمتم-بله؟
-اخم نکن مموش!
بدتر اخم کرد و اضافه کرد-امری دارید؟
مشمارو کف دست به دست کردم و اضافه کردم-من اظهار کردم بشین فکر کن به یه نتیجه برس!نبیان کردم قهر کن!
-مگه هرچی تو بگی رو باید عملی کرد؟
ابروهامو دادم بالا-نباید؟
چشماشو گرد کرد و با عصبانیت گفت-بله؟
تلاش کردم بلند نخندم!
-نزن منو حالا!
چادرش رو انداخت رو سرش و برگشت…
دوباره آواش کردم…
-بهانه جان؟
وایساد اما برنگشت…
یه دونه سربند از مشما بیرون کشیدم و بیان کردم-میبندیش برام؟
برگشت سمتم…
خیره شد تو نگاهام…وقت برای چند ثانیه وایساد…
دوتا پله اومد پایین….یه پله حرکت کردم بالا!هم قد شدیم… هم تراز.
تو نگاهاش اشک برق زد…
صدای طبل اومد…
هیاهو و هیجان…
کف دستم لرزید….سربند از بین انگشتام بیرون کشیده شد….
سنج زدن….
-ثارالله…ثارالله…ای تاب و تب من…واجب تر کربلاته،از نون شب من…
ثارالله،ثارالله،طائر آواره ام، میشه بگی که ارباب کبوتر مناره ام!
با پر پرواز قلب…به سوی تو پریدم…
چی میشه من ببینم…به کربلا رسیدم…
یه وقت نگی که دور شو….برو که رات نمیدم….برو که رات نمیدم…
-برو که رات نمیدم…
دستاش بالا اومدن… یه قطره اشک از گوشه ی چشمش پایین چکید…
-اللهم رزقنا زیارت کربلا،با مدد ثارالله…با سربند یا زهرا…
پیشونیش رو چسبوند به پیشونیم و پشت سرم گره زد…قلبم وحشیانه میزد….
صدای هیئت میومد…
صوتی طبل…زجیر…سینه…
هق هق بهانه… داغی پیشونیش رو سربند…
با پر پرواز قلب،به سوی تو پریدم…
آروم خوند-چی میشه من ببینم،به کربلا رسیدم…
-یه وقت نگی که دور شو…برو که رات نمیدم…
برو که رات نمیدم…
دود اسفند…بوی گلاب…
هنوز آوای سنج میومد…طبل…سینه….همخونی…
پیشونیم رو کنار کشیدم…سرش رو عقب برد…
دلم آروم گراهی شد…
نفسم رو بیرون فرستادم…
آروم بودم و مطمئن..
دستی به سر بند کشیدم…نگاهی به شور هیئت انداختم….
برگشتم پشت سرم…
بهانه خیره بود به جمعیت…
لبخند زدم…
لبخند زد…
چشمامو با اطمینان بستم…
وقتی باز کردم تبسمش بین اشک گم بود…
بار دیگر سر بندم رو لمس کردم…
زیر لب اضافه کردم:
خدایا!
تورا به زلال اشک های قلب های شکسته ی این محرم قسم،باران آهستهشت را،بر سر و روی عاشقان دلسوخته و دلتنگت بباران و از ما بستان،تمام سرگیجه های تنهاییمان را!!!
تقدیم به او که بودنش،شوق ماندن را در وجودم زنده میکند!

پایان
نام رمان : سرگیجه های تنهایی من
نویسنده : سید آوید محتشم

The post رمان سرگیجه های تنهایی من پارت آخر appeared first on رمان دونی.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان آلودگی - رمان سیتی | فروشگاه دانلود رمان

مشاهده و دانلود ←