آیدا رو از روی پای مولین برداشتمش.
– بیا پایین مگه نمی دونی پای مولین جون درد میکنه؟
مامان اخمی کرد.
– به این بچه چیکار داری؟ دلت از یه جا دیگه پره سر این بیچاره خالی میکنی؟
نفسمو فوت کردم.
– نه دلم از جایی پر نیست، جمتوجه شدا خیلی آیدا لوس شده …تا میره پیش باباش و بر میگرده اینجوری میکنه.
بچم انگار بغض کرده بود و دیده هاش معصوم شد.
توی بغلم گرفتمش و برای این که از دلش در بیارم لب زدم:
– بشین اینجا رو پای خودم! بعدش میریم با هم از اون بستنی فندقیا می خوریم اوکی؟
لبخندی زد که دندون های یکی در میونش دیده شد.
– مولینی هم میاد؟
سرم رو به نشونه نفی تکون داد.
– مولینی می خواد بره خونشون … خودمون دوتایی می ریم.
مولین چادرش رو مرتب کرد و کیفشم برداشت.
– گمون کنم داداشت رسید، آوای بوق ماشامگاهنش داره میاد، من برم پایین تا یه محبه رو عاصی نکرده.
با خداحافظی از خونه بیرون حرکت کرد که آیدا اضافه کرد:
– منم میرم سرهمی صورتی امو بپوشم! یادت نرفته که قول دادی ها.
از زرنگیش خنده لا جونی کردم.
– اون تل خرگوشیتم بزن خوشگل بشی.
بدو بدو توی اتاقش حرکت کرد که منم لباس هام رو عوض کردم.
از بعد طلاقم تمامش شده بود مشکی و انگار هزار سال عزا دار بودم.
موهای آیدا رو دم اسبی بستم و تل خرگوشیش رو هم براش زدم که صنقلب های تابستونیشو پوشید.
– تکالیفتو انجام دادی که الان اسنحوری حاضر و آماده میشی؟
کف دست به کمر شد و با همون بلبل زبونی همیشگیش گفت:
– اولا که فردا تعطیلیم مولین خانم جان …دوم این که تکلیف بهمون ندادن فقط گفتن با مولین بایاهاتون برید گردش.
لپش رو کشیدم.
– ترش نکنی یه وقت! برو دکمه آسانسورو بزن ببینم …بچه پرو.
با قدم های کوچولوش دکمه آسانسور رو زد که از طبقه بالا اومد و هممسیرش داخل راهی شدم.
با اون حجم اتفاقات سخیف دیشامگاه حتی انتظار نداشتم یک بار دیگه باهاش چشن تو دیده بشم ولی در کمال تعجب خودش بود که به دیواره اساسور کف دست به سینه تکیه زده بود.
می تمایل داشتم بیرون بیام که آیدا دسمو کشید داخل و طبق خودشیرینی همیشگیش سرشو بالا گراهی شد.
– سلام عمو!
ماهد با متوجه شدن آیدا نمیدونم برای چندمین بار تبسم زد و بی اعتنا به من جوابش رو داد.
– سلام قشنگه!
آیدا دست به سینه اخم کرد و بیان کرد:
– مولینم اظهار کرده اجازه ندم کسی بهم دلبره!
ماهد نگاهی به من انداخت و پوزخندی زد.
– مولینت درست میگه!
توی قلبم دعا دعا می کردم فقط زود تر به پارکینگ برسه که همین اتفاق هم افتاد و خواستم پیاده بشم که ماهد سوئیچ به کف دست شد.
– جایی میرید برسونمتون؟
کف دست آیدا رو محکم فشار دادم.
– نه ممنون از لطفتون.
خواستم دخترمد به خودم بکشم که کیف کف دستی صورتیش رو جا به جا کرد.
– ماشینتون اون دلبره شاسی بلندهس؟
لب به دندون گرفتم.
کم مونده بود از خجالت آب بشم.
ماهد از خدا تمایل داشته و محض پز دارن گفت:
– اره! دوست داری سوار بشی؟
آیدا کف دستم رو کشید.
– مامان …مولینی توروخدا! فقط تا جلو بستنی فروشی.
کف دستش رو محکم گرفتم.
– نه خودمون پیاده میریم!
ماهد جلو اومد.
– ادم قلب یک دونه بچهش رو نمی شکنه! ده دقیقه بیشتر جاده نیست، نمک گیرتون نمی کنم.
داشتم اون وسط به بازی گراهی شده میشدم.
آیدا همه چیز رو از مشاهده کرد بچگونه خودش نگاه می کرد و می خواست منم وادار به انجامش بشم.
ماهد هم من رو به نگاه اسباب بازی نگاه می کرد که می خواست بعد این همه مدت بار دیگر تکه ای از اون اسباب بازی رو خراب کنه.
کم اوردم و به حرفشون سوار ماشامگاهن شدم اما عقب جای گرفتم و آیدا هم پرو پرو رفت صنقلبی جلو با اون قد و قواره فسقلیش نشست.
ماهد مدام نگاهش می کرد.
نه از اون کف دسته نگاه های هیز …انگار توی چشم هاش غم بود.
یه حسرت که مشخص نبود چی توی ذهنش داره پرورش داده میشه.
آیینه رو به روش رو دقیقه روی صورتم تنظیمش کرد و که لحظه ای معذب شدم. اخم پر از غلظتی بین ابرو هام جا دادم که نگاهشو ازم گراهی شد و سمت همون بستنی فروشی معروفه محله روند.
رو به آیدا کرد و با صدای دلپذیری سؤال کرد:
– نگفتی حالا بستنی چی دوست داری؟
آیدا که همواره این حجم پروییش زبان زد فامیل بود کف دست به سینه شد که از گوشه نگاهش کردم.
– شکلاتی …توت فرنگی، از اونایی که آبیه اما نمی دونم اسمش چیه!
ماهد کف دستش رو نوازش وار طرف موهاش برد.
– چه خانم محترم و خوش سلیقه ای.
حسابی داشت واسه دختر من پپسی باز می کرد.
آیدا خیلی بی جنبه بود چون علیرضا بیشتر اوقات یا سر کار بود یا وقتی می اومد خسته بود جوری که به من و بچه اصلا توجهی نمی کرد، واسه همین دختر کوچولو من تا یه کوچولو محبت می متوجه شد زود دل کوچولو اونو دعوتش می کرد.
به رسیدت به بستنی فروشی، تمایل داشتم پیاده بشم که با صدای ماهد میخ کوب شدم.
– ممکنه من این پرنسس کوچولو رو مهمون کنم؟
داشت چیکار می کرد؟
به دختر من نزدیک می شد تا خودشو تو دلش جا کنه و از طرفی به من نزدیک بشه.
هر چند که حرف های دیشب متناقض تر از این حرف ها بود.
کیفم رو روی دوشم انداختم.
– ممنون اما لازم نیست.
خودم از ماشین پیاده شدم و آیدا رو هم پیادهش کردم که ماهد خودش هم اومد بیرون.
مگه این کار و حیات نداشت که الان دنبال ما بود؟
– ولی من از آیدا خانم سؤال کردم! مگه نه؟
چشم غره ای به دخترم راهی شدم که تلش رو عقب داد.
– خب مولین بزار عمو برام بستنی بگیره دیگه! تازه تو همش غر میزنی که نباید زیاد بخورم چون دندون هام خراب میشه.
دیگه داشتم کفری می شدم.
انقدر کشش مغزی عصبی نداشتم که حالا اینجا بخوام بحث کنم و ناچار قبول کردم که برای آیدا بستنی بخره و منم روی همون نیمکت که گوشه مسیررو پارک بود منتظرشون قرار گرفتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن