از ترس یک لحظه پلک هایم را روی هم فشردم . به سختی جلوی خودم را گحرکت کرده بودم تا جیغ نزنم … . مردک آنقدر خصمانه و خونخوار نگاهم میکرد …. پاک خودم را باخته بودم ! …
هستی بدتر از من بود … ولی با صدای لرزان اعتراض کرد :
– چته آقا ؟ … ماشینت خراب شده خب خسارت می گیری ! … این کارا چیه دیگه ؟!
مطمئن بودم از ترس رنگ رخم پریده … ولی باز گفتم :
– خسارت چی ؟ … اون زده به ماشین من !
مرد آتشی تر از قبل … این بار کف دستش را به شیشه کوبید :
– چقدر تو پر رویی زن ! … بیا پایین تا نشونت بدم شاهکارت رو ! … چرا نمیای پایین ؟!
روشنک با صوتیی لرزان گفت :
– آقا من زنگ می زنم پلیس ! این دیوونه چرا اینجوری میکنه ؟
و حنا ادامه داد :
– پلیس طول می کشه تا برسه ! …
دور و اطرافمان ترافیکی بر پا شده بود . ماشین ها کند و به سختی از دو طرفمان عبور می کردند . بعضی ها حتی می خواستند مکثی بکنند و از ماجرا سر در بیاورند … .
موبایلم را بین انگشتانم می فشردم … باید زنگ می زدم به عماد ؟ … روشنک پلیس خبر کرده بود و چهار مسیر مجهز به چندین دوربین بود ! … آن مردک هم کف دست برنمی داشت … هر لحظه وقیح تر می شد … .
– از این ماشین دلبرای چند میلیاردی میندازین زیر پاتون … فکر می کنید راننده شدین ؟ … دِ ریدین به حیات من با این رانندگی ! … یه سر پایین نمیای حتی ببینی چیکار کردی ! … بیا دیگه ! … بیا نترس … من لولو خو خوره نیستم !
دستگیره ی در را کشید و تلاش کرد در را باز کند … . هستی با صوتیی لرزان اظهار کرد :
– به جانِ خودم این چکش برگشت خورده که اینقدر خشمگینه !
نفس تندی کشیدم … دیگر نمی توانستم آن وضعیت را تحمل کنم … .
گفتم :
– بچه ها شما پیاده نشید ! … می دونم چیکارش کنم !
قفل مرکزی را باز کردم و با تمام جرات و جسارتم از ماشین پیاده شدم . مرد به حالتی خونخوارانه نگاهم می کرد … بیان کرد :
– بلاخره تشریف فرما شدین ؟
تنم می لرزید اما از او رو گرفتم … همانطور که می رفتم تا ببینم چه شده … شماره ی عماد را گحرکت کردم و گوشی را دم گوشم گذاشتم … .
گوشی داشت بوق می خورد … و من نگاه می کردم به ماشین ها . ماشین من چندان خسارتی ندیده بود … ولی جلوبندی دویست و هفتِ او کاملاً نابود شده به نظر می رسید … .
– الو آیدا جان …
– عماد جان سلام ! من نبش چهار جادهِ کوثر تصادف کردم . میشه بیای کمکم ؟
نشنیدم عماد چه پاسخی داد … صوتی بلندِ اعتراض مرد باز در گوش هایم پیچید :
– یه وقت یه نگاه نکنی سمت من … یه معذرت نخوای ! … این مسخره بازیا چیه ؟ … یعنی خیلی شجاعی ؟ آره ؟!
عماد پرسید :
– با تو داره اینطوری حرف میزنه ؟!
برگشتم و چشم دوختم به مرد … سعی می کردم خونسرد باشم :
– من پیاده شدم از ماشین چراکه از کسی ترسی ندارم ! … الان هم با شما صحبت نمی کنم ! خیلی بی شخصیت تر از اون چیزی هستید که من بخوام باهاتون حرف بزنم ! … صبر می کنیم پلیس …
– پلیس ملیس نکن واسه من ! … زنیکه ی پرروی زبون دراز !
آنطور که براق شد در سینه ی من … نفسم بند رسید . جدی جدی هراسیده بودم ! تماسم با عماد هم انگار قطع شده بود . دوستانم هم بر خلاف چیزی که اظهار کرده بودم … برای دفاع از من پیاده شده بودند . حنا و هستی بیشتر بحث می کردند با آن مرد بددهن … و روشنک کف دست های یخِ من را گحرکت کرده بود . بیان کردم :
– روشن زنگ زدی پلیس ؟ … پس چرا نمیاد ؟!
هستی برگشت سمت من … با لحن سریعی اظهار کرد :
– بچه ها سوار شید بریم ! … این پسره هم هر چی می خواد واق واق کنه !
مرد با نفرت داد می زد :
– من سگم ؟ … اگه من سگم پس شما چی هستین ؟ … بگم چی هستین ؟ … البته از سر و وضعتون پیداست ! …
خونم به جوش رسید از این حرفش … اینبار من به طرفش گام برداشتم :
– حرف دهنت رو بفهم آدم ناحسابی !
هستی کف دستم را گرفت و من را عقب کشید :
– آیدا ! … آیدا ! …
لحنش یک دفعه صد و هشتاد درجه تغییر کرده بود … . برگشتم ببینم می خواست چه بگوید … که یکدفعه چشمم به مجتبی افتاد . مات مانده بودم که از کجا سر و کله اش پیدا شده بود ؟ … هنوز پنج دقیقه هم از تماسم با عماد نمی گذشت … .
مجتبی به سرعت برق و باد خودش را به مهلکه رسانید و مقابل من و دوستانم حایل شد … .
– خانم شما سوار ماشین بشید برید … جواب این مرتیکه با ما !
از پشت شانه های لاغر او، یکی دیگر را هم متوجه شدم … می دانستم اسمش ساسان است ! … او درست مقابل مرد هتاک ایستاده بود … .
– گردنت کلفته … آره ؟ … گردنت رو می شکنم !
نمی اطلاع داشتم چرا انتظار این آدم ها را نداشتم … شوکه شده بودم … . در ثانیه ای آن جو سنگین و ترسناک تغییر کرده و به سمت آن مرد برگشته بود … . کف دست هایم می لرزید :
– عماد … عماد کجاست ؟
– توی مسیرن خانم … دارن میان ! ما نزدیک تر بودیم … زودتر رسیدیم !
عجیب بود که حالا نگرانِ مرد هتاک بودم ؟ … ساسان کاملاً نزدیک او ایستاده بود و آنقدر بدنِ درشت و آماده ای داشت … که می اطلاع داشتم می تواند آن مرد را در دیده بهم زدنی نقش زمین کند .
ترس بود … یا ترومایی که از اتفاقات گذشته در من بوجود آمده بود … حس نفس تنگی داشتم … . میل داشتم به طرف آن مرد بروم … بیان کردم :
– اصلاً نیازی به این کارا نیست … الان پلیس میاد قضیه رو حل می کنه !
سر مرد برگشت به طرف من … ولی ساسان چانه اش را گراهی شد و صورت او را باز به سمت خودش برگرداند :
– اصلاً روتو اون طرف نچرخون نخراشیده ! … نگاهِ خانم ممکنه آزار ببینه اگه توی صورت تو بیفته !
ضربان دلم شتابزده شد و نفسم به شماره افتاد . او را وقتی مشت روی کاپوت ماشینم می کوبید، متوجه شده بودند ؟ … یا آوایش را وقت توهین کردن متوجه شده بودند ؟ … مجتبی باز هم من را صدا کرد :
– خانم ؟!
به سرعت از آنها رو چرخاندم و برگشتم سمت دخترها . آن ها هم یک جورایی بهت زده به نظر می رسیدند . حنانه اظهار کرد :
– اه … من اینا رو قبلاً متوجه شدم ! شامگاه عروسیت دم تالار …
– پلیس چرا نیومد ؟ … مجدداً زنگ بزنید پلیس !
لحن بی اختیار پرخاشگرم …
چنگ زدم به موهایم و روشنک به سرعت بیان کرد :
– الان بار دیگر زنگ می زنم !
سرم را تکان دادم . لرز گراهی شده بودم . هوا سرد بود و عرقی که به دفعتاً روی تنم قرار گرفت، من را سردتر کرده بود . مجتبی باز گفت :
– اصلاً میخواید من ماشین بگیرم شما و دوستاتون برگردین منزل ؟ … ماشینتون رو میارم خودم …
عاصی و تند و تیز پاسخش را دادم :
– نه نمی خوام !
سکوت کرد … و من با صدایی که سعی می کردم به گوش دوستانم نرسد، ادامه دادم :
– اصلاً شما با چه اجازه ای دخالت کردین ؟
چیزی ناضافه کرد . فقط سرش را پایین انداخت و یک قدم به عقب رفت . فکر کردم راهی شدارش با من تغییر کرده … از وقتی که نامزد بهترین دوستش بودم تا حالا …
بیش از آن نتوانستم چیزی بگویم … .
پلیس بلاخره رسید …
و کمتر از دو دقیقه ی بعد … عماد هم !
دور و برمان شلوغ بود و آنهمه بوق و سر و صدا مغزم را خراش می داد . حالت تهوع گرفته بودم . عماد کنار من توقفی کرد :
– شما برگردین توی ماشین !
بازویم را یک لحظه ی کوتاه لمس کرد و از کنارم گذشت . حنا و هستی و روشنک به سرعت برگشسریع توی ماشین اما من سر جا میخکوب شده بودم .
نگاه می کردم به او که با ملایمشی پر تکبر دو طرفِ کت مشکی اش را کنار زده و کف دست هایش را به کمربندش زده بود و با پلیس حرف می زد . آن مرد هتاک هنوز هم بود و ساسان درست چسبیده به او ایستاده بود … .
نگران و وحشت کرده به آنها نزدیک شدم و سعی کردم با گحرکت کردن کف دست عماد، توجه او را جلب کنم .
– عماد جان … گوش بده یه لحظه ! تقصیر من بود … ! من داشتم با سرعت رانندگی می کردم … بدم ترمز گحرکت کردم …
عماد برگشت به سمت من و از پس شیشه های تیره ی عینکش نگاهم کرد :
– اه … شما هنوز نراهی شدی تو ماشین ؟!
نگاهش کردم که ملایم به نظر می رسید . موهای مشکیِ مرتبش زیر نور سردِ عصرگاهی کمی روشن تر از حالت همیشگی دیده می شد و آن لبخندی که زد … من را بیشتر ترساند .
مرد هتاک اضافه کرد :
– بیا جناب سروان … تحویل بگیر ! خودشم داره میگه !
سر عماد باز برگشت به سمت او و من عصبی پلک هایم را روی هم فشردم . چرا این مرد محض خاطر خدا خفه نمیشد ؟! …
عماد تکرار کرد :
– خودش ؟! … خودش دیگه کیه ؟!
– همین زنه است که ماشین منو به فنا داده !
هنوز لحنش طلبکارانه بود و من واقعاً متاسف بودم از اینکه نمی دانست دارد با خودش چه می کند !
عماد کف دستش را از بین انگشتان من بیرون کشید و با نوک انگشت اشاره ، عینک دودی اش را روی بینی اش جابجا کرد .
با ناامیدی اندیشیدم این شامگاهیه یک نشانه است !
و بود !
ضربه ی بی رحمانه ای که ساسان با پیشانی اش بر دماغ آن مرد فرود آورد … اول فریادش را به هوا قد بلند کرد و بعد نقش زمین شد !
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن