دستم را جلوی صورتم گحرکت کردم و زار زدم . آنقدر حس بدبختی می کردم که حتی نمی توانستم از خودم دفاع کنم .
بابا اکبر به سمت در رفت اما پشیمان شد و برگشت . کنار تختخواب نشست و کف دست هایم را از روی صورتم پس زد .
– بسیار خب آیدا … بس کن ! دیگه گریه نکن !
موهایم را که روی گونه های خیسم چسبیده بود پس زد و صورتم را بین کف دست هایش گرفت و چند باری چشم های خیس و پیشانی ام را بوسید .
– گریه نکن آیدا ! درست میشه ! … من درست می کنم ! اینقدر گریه نکن باز حالت بد میشه !
دیده های اشک آلودم را با التماس به او دوختم و اضافه کردم :
– منو بخشیدی ؟
– یه روزگاری می بخشمت ! … یه روزگاری که کمتر ازت عصبی باشم !
لب ورچیده اضافه کردم :
– من به غیر از تو هیشکی رو دوست ندارم !
بابا اضافه کرد :
– منم همینطور !
نفس عمیقی کشید و لحظه ای سرش را پایین انداخت … و بعد از روی من برخاست و باز قصد راهی شدن کرد .
– من میرم دو ساعتی مسافرکشی کنم … بادی به کله ام بخوره ! تو هم استراحت کن ! اینقدر هم گریه نکن !
کف کف دستم را روی گونه های خیسم کشیدم و سری تکان دادم . بابا اکبر از اتاق بیرون راهی شد .
ضعف در تمام تنم موج میزد و سرم گیج می حرکت کرد . با این حال دستم را به لبه ی تشک گراهی شدم و از جا برخاستم . میلی به غذا خوردن نداشتم . سینیِ ناهار را برداشتم و همانطور دست نخورده به آشپزخانه برگرداندم .
همان طور چند قدمی در سالن راه رفتم . سکوت منزل داشت دیوانه ام می کرد !
بعد صدای زنگ آپارتمان کشیده شد …
سرم به سمت در چرخید و ضربان دلم به صورت دردناکی بالا راهی شد . می میل داشتم برگردم و توی اتاقم بخزم و با هیچ کسی هم صحبت نشوم . اما حسی من را به جانب در کشانید .
روی نوک پنجه هایم کشیده شدم و از دیدهی در به بیرون نگاهی انداختم . با متوجه شدن شهاب … دلم انگار از بلندی سقوط کرد ! …
خونم سوخت و نفسم سوخت … و تمام تنم سوخت ! … حالا وقت رویارویی با این مرد بود ؟ … مردی که هنوز مثل اول عاشقش بودم اما حیف … دیگر هیچ امیدی در دلم نمی تپید !
عقلم می اظهار کرد در را باز نکنم، ولی دلم … وای از دلم … !
انگشتانم می لرزید وقتی کف دستگیره را پایین کشیدم و در باز شد … .
نگاهم گره خورد در دیده های سرخ و ویرانش … دلم به ملایمی شروع کرد به تَرَک خوردن … .
نفسم در گلو پرپر می زد … .
– سلام !
آوای ضعیف و لرزانم … و او اظهار کرد :
– دروغه … مگه نه ؟!
اشک به نگاه هایم هجوم برد و تصویر صورتش را محو کرد . شهاب کف کف دست سالمش را روی سطح در گذاشت و قدمی وارد شد .
– من اون چیزی که دیگران دیدن رو قبول نمی کنم ! … اون چیزی رو که تو بگی قبول می کنم ! فقط یک کلمه بگو بهم …
قدمی به عقب برداشتم … .
– به حرف مادرت گوش کن !
مات شد در دیده هایم … انتظار این حرف را نداشت ؟! … باز یک قدم دیگر وارد شد و اینبار وقت حرف زدن آوایش از بغض می لرزید .
سالِـــــ❄️ـــــ بَـــــــــد, [۰۵/۱۲/۲۰۲۴ ۰۶:۱۲ ب.ظ]
#سال_بد ❄️
#پارت_689
– اون آشغالِ کثافت اومده خواستگاریت ؟! … تو گذاشتی که بیاد میل داشتگاریت ؟!
تلخ و عجیب لبخند زد … ادامه داد :
– می دونم چرا این کارا رو می کنی ماه جان … میخوای لج منو در بیاری ! … تو خیلی بی رحمی ! همواره بی رحم بودی ! … اما تهش به من نارو نمی زنی ! مگه نه ؟!
داشتم آب می شدم از غصه … . چرا این بدبختی تمام نمیشد … .
– تو خودت اظهار کردی شهاب ! … بیان کردی بوی عطرش رو میدم !
– من که گفتم گه خوردم ! … آیدا ! لعنت بهت ! هنوز به خاطرش از من کینه داری ؟!
آوایش بالا حرکت کرد و کف دستش که روی سطح آینه کوبیده شد … . شانه هایم بالا پرید … .
– شهاب … !
باز به من نزدیک شد و اینبار پر التماس … اظهار کرد :
– تمومش کنیم آیدا ! باشه ؟! … باز با هم خوب باشیم ! باز مال هم باشیم !
بغضم در هم شکست و سیلاب اشک هایم آزاد شد . شهاب آنقدر کور بود که نمی مشاهده کرد دیگر هیچ چیزی درست نمی شود ؟! … داشتم خفه می شدم و جان می دادم … ولی گفتم :
– منو بغل کرد شهاب !
مات شد … .
– دروغ میگی !
هق زدم و نالیدم :
– به خدا بغلم کرد ! شهاب … حتی نزدیک بود منو ببوسه !
دیوانه شده بودم انگار ! تمام آن تصویرهای نحس در ذهنم پلی شد . آن روزگارهایی که برای نجات جان شهاب به هر دری می زدم … چقدر جان کندم که همه چیز را درست کنم ولی نشد ! … همه چیز هر روز خراب تر شد … و حالا می خواستم آن را کاملاً با خاک یکسان کنم . هر کسی از جایی رسید و تیشه به عشق ما زد … حالا می تمایل داشتم من آخرین ضربه را با دست های خودم بزنم !
– یک بار حرکت کردم هتل … چند بار رفتم خونه اش ! می دونم خونه اش چه شکلیه … بهت بگم ؟! …
شهاب ناباور و بی نفس اضافه کرد :
– دروغ میگی !
– تا الان دروغ می گفتم الان دارم راست میگم ! خونه اش یه ویلای سفیده توی خیابونِ یاس شرقی ! مگه نیست ؟! … باهاش توی سالن قرار گرفتم … براش گل بردم !
– دروغ میگی آیدا !
– اون گلدونِ پایه طلا رو متوجه شدی توی خونه اش شهاب ؟! … یا تابلو فرشی که به دیوار نصب بود ! … میخوای بهت بگم بشقابای غذا خوریش چه نقشی داشتن؟!
شهاب داد زد :
– خفه شو آیدا اینقدر منو نچزون !
با تمام وجود ویران شده بودم اما با بی رحمی توی نگاه هایش چشم دوختم و ادامه دادم :
– باهاش شام خوردم شهاب ! … بعدش منو گحرکت کرد توی بغلش ! منم کف دستم رو حلقه کردم دور گردنش ! صورتم رو چسبوندم به سینه ! … موهام رو بو کرد ! لبام رو …
داد کشید :
– آیدا !
و من را با تمام قدرت به عقب هل داد . وسط سالن پرت شدم و از ته قلبم هق زدم . این پایان محبت پر شورِ من و شهاب بود ؟ … باور نمی کردم !
شهاب دیوانه شده بود … دور خود می چرخید . از دیده هایش خون می بارید … بعد خندید .
– می دونم چرا این حرفا رو میگی آیدا ! می دونم !
مثل دیوانه ها باز لبخند زد :
– میخوای منو دیوونه کنی که کف دست روت قد بلند کنم … که بیشتر ازم بدت بیاد آره ؟! … که بگی حق داشتی ولم کنی بری با یکی دیگه !
باز ریز خندید و اینبار دست راستش را نشانم داد .
– اما من کف دست ندارم آیدا … ببین ! دوست پسرِ جمتوجه شدت کف دستم رو قلم کرده ! ببین !
وحشت زده از حالش … گریه ام بند وارد شد . سر جا نیمخیز شدم که شهاب بهیکباره برگشت و سرش را با تمام قدرت به دیوار کوبید … .
جیغ بلندی کشیدم … و شهاب باز سرش را به دیوار کوبید .
– ببین آیدا ! خودم رو می زنم ! اما کف دست رو تو بلند نمی کنم !
و باز کوبید …
– من کف دستی ندارم که روی تو قد بلند کنم !
وحشت زده و بیچاره خودم را به او رساندم و تلاش کردم مانعش شوم . دستم را بین سرش و دیوار گرفتم و هق زدم .
– نکن ! تو رو خدا نکن !
شهاب به جنون رسیده بود و من هم … . دیگر روح را در تنم حس نمی کردم ! قطره ی خونی که از پیشانی اش شره کرد روی شقیقه اش … و بعد روی کف دست من جای گرفت . زار زدم :
– شهاب تو رو خدا نکن ! تو رو خدا !
وقتی او راهی شد … من کاملاً ویران شده بودم !
همان جا کف زمین دراز کشیدم، کف دست خونی ام را به سینه فشردم و پلک های سوزانم را روی هم گذاشتم .
ای کاش می شد بمیرم ! …
***
خنکای کف دست بابا اکبر را روی پیشانی ام حس کردم و گوشه ی پلکم لرزید . آوایش را نزدیک خودم شنیدم :
– داروهاشم دادم بهش الهام ! هنوز تبش خنک نشده ! …
دستش را از روی پیشانی ام برداشت و کمی فاصله گراهی شد :
– چی بگم والا ؟! … دکتر میگه باید آروم باشه و استراحت کنه ! این دختر آرامش نداره ! … می ترسم زبونم لال تشنج کنه از تب !
به سختی دیده باز کردم و به او نگاه بی حالی انداختم . بابا اکبر بدون اینکه متوجه بیداری من شود، از اتاق خارج شد :
– الان پاشویه اش می کنم ! … بهتر نشد باز می برمش دکتر !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن