از همان فاصله نگاهش گره خورد در نگاه عماد …
سیبک گلوی عماد بالا و پایین غلتید … چیزی در قلبش تکان خورده بود .
آیدا از جا برخاست و تمام قد از حرکت ایستاد . با آن نگاه رک و نترس … که شامگاهیه یک شمشیر آخته بود !
احساس ناامیدی غلیظی عماد را گیج کرد . این نگاه … و این حالت سنگی چهره … هیچ علامتی از آشتی پذیری نداشت ! خراب کرده بود و می اطلاع داشت … این خرابی را نمی تواند آباد کند .
اما تمام جراتش را جمع کرد … راه افتاد به سمت او . در تمام مدت نگاهشان لحظه ای از هم جدا نشد … .
نگاه آیدا تیز و ستیزه جویانه بود و نگاه عماد … بی حس و ناخوانا .
عماد به او رسید و درست در دو قدمی اش توقف کرد . دید که زیر پلک آیدا پرید … لب هایش بهم چفت شد ! حالتی گحرکت کرده بود که انگار می تمایل داشت به عماد حمله کند … .
بعد دهان باز کرد چیزی بگوید … .
دست عماد به نشانه ی خاموشی بالا رفت .
– بریم یه جای خلوت !
دهان آیدا یک بار باز و بسته شد . اما عماد حتی صبر نکرد که مخالفت او را بشنود . به سرعت چرخید و راهی شد به طرف آسانسور . درهای آسانسور هنوز باز بودند . عماد وارد اتاقک آسانسور شد و در انتظار آیدا … .
آیدا هم پشت سرش حرکت کرد .
عماد دکمه ی طبقه ی بیست و سوم را فشرد و بعد انگشتانش را درهم قفل کرد … با نگاهی رو به پایین … .
به آیدا نگاه نمی کرد . اضطراب داشت ! اضطراب … چه حس غریبی ! آخرین بار کِی این حس را تجربه کرده بود ؟ … وقتی سال دوم دبیرستان کارنامه اش را خراب کرده بود و باید آن را به پدرش نشان می داد ؟ … یا وقتی گلدان محبوب مادرش را شکانده بود و تکه های شکسته اش را زیر میز پنهان می کرد تا از نگاه او پنهان کند ؟ ...
اضطراب را وقتی می توانست حس کند که کاری را خراب کرده بود ! … و خراب کرده بود ! این بار خراب کرده بود ! … و کِی می توانست این رابطه را درست کند ؟ …
البته اگر می شد نامش را رابطه
#سال_بد ❄️
#پارت_564
به طبقه ی بیست و سوم رسیدند و وارد آن پنتِ لعنتی شدند . همان پنت با مبلمانِ خنثی و میز بار و تراس شیشه ای … .
آیدا از حرکت ایستاد و خیره شد به اطرافش . به یاد آورد دفعه ی قبل با چه حالی به اینجا وارد شد و حالا …
حالا دیگر احساس یک قربانی را نداشت … که هر چه برایش ارزشمند بود قربانی کرده بود ! … که دیگر اب از سرش گذشته بود ! …
عماد نفس عمیقی کشید و میل داشت چیزی بگوید :
– آیدا …
دست آیدا به نشانه ی خاموشی بالا راهی شد … این خشم بود ؟ … اما چیزی بالاتر ! چیزی شامگاهیه گلایه … شبیه ناامیدی مطلق بود ! …
عماد نمی تمایل داشت آیدا ناامید شود ! می دانست ناامیدی با روح انسان چه می کند ! او این حال را تجربه کرده بود … و نمی میل داشت آیدا هم تجربه کند .
– بهت اظهار کرده بودم به شهاب کاری نداشته باش ! ازت خواهش کردم …
عماد پلک هایش را روی هم فشرد . چه باید می بیان کرد ؟ … چقدر خسته بود … و چقدر به این زن احتیاج داشت ! … آخ اگر کمی … فقط کمی با او مهربان تر بود …
– تو به من قول داده بودی … ! … گفتی رهاش کردی … کاری به کارش نداری !
صوتی آیدا لرزید … و قلب عماد هم …
– می خواست منو بکشه !
این دفاعی که از خود داشت … تنها چیزی که می توانست بگوید ….
نگاه آیدا روی زخم گردن او نشست … و بعد روی زخمِ هلالی شکلِ پیشانی اش . هولناک بود فکر کاری که شهاب انجام داده بود … ولی خشم آیدا، گلایه اش … بسیار عمیق تر از این حرف ها بود ! …
با تمام بغض فریاد کشید :
– به دَرَک !
و بعد … قطره اشک داغش که روی صورتش چکید … و سپس اشک های دیگر … .
– ای کاش می کشت ! … ای کاش …
✅🔤🔤
#سال_بد ❄️
#پارت_565
چیزی در درون عماد در هم شکست ! … بی اختیار ریز خندید … و آیدا هق زد … .
عماد چند قدم به عقب پس حرکت کرد و خود را روی کاناپه رها کرد . تپش درد را در شقیقه هایش احساس می کرد … و نیاز مبرمی به دود داشت .
عماد سیگار روشن کرد … و آیدا باز اضافه کرد :
– دستش … کف دستش فلج شده ! دنده هاش ترک برداشته ! … اینقدر بهش مسکن و ساکتبخش می زنن که منو نمی شناسه !
گریه می کرد … و صوتیش راهی شده حرکت کرده بالاتر می شد … .
– لعنتی ! … لعنتی عوضی ! تو به من قول دادی … چطور تونستی ؟ …
آیدا هق زد … و عماد شروع کرد به تَرَک برداشتن … .
– من روی ححرکت کرد حساب کرده بودم ! من فکر می کردم به من راست می گی ! نامرد ! عوضیِ نامرد !
عماد کامی عمیق از سیگارش گحرکت کرد و مونوکسید کربن و آمونیاک و حس ناامیدی و خُرد شدگی اش را درون ریه اش حبس کرد … . و چشم دوخت به آیدا …
آیدا که مثل ابر بهار گریه می کرد . تمام ساکتشی که از دیروزگار برای خود کف دست و پا کرده بود … حالا دیگر نداشت ! غروری هم نداشت ! … امیدی هم نداشت ! …
دور خود چرخی زد و اشک ریخت .
عماد چشم دوخت به او و آرزو کرد … کاش می توانست پا به پای آیدا گریه کند ! ولی او هرگز اشکی نداشت … رنجش بالاتر از این حرف ها بود ! … رنجش آنقدر زیاد بود که میتمایل داشت برود و مقابل پاهای قلببرکش زانو بزند … و ببوسد تک تک گلهای سفیدِ دامنش را ! … می خواست … ولی …
#سال_بد ❄️
#پارت_566
آیدا که مقابلش توقف کرد … کاملاً نزدیکش … عماد باز نگاه از گلهای دامنش نگراهی شد . دیده های آیدا را دوست داشت و اشک هایش را نه ! …
– تو میتمایل داشتی حیات ما رو نابود کنی و کردی ! دیگه بس کن ! … اگه ذره ای وجدان داری … دیگه اذیتمون نکن !
دست عماد بی اختیار پیش حرکت کرد و انگشتانش دور مچ آیدا حلقه شد .
– شاید بشه کاری کرد که …
آیدا با خشونت کف دستش را عقب کشید :
– نمیشه ! … هیچ کاری نمیشه کرد ! … از این بدتر نکن فقط ! … ما به اندازه ی کافی بدبخت شدیم !
کف دست عماد در هوا معلق ماند … و آیدا از او دور شد … .
همجاده خود بوی عطرش را هم برد … عطر سبک و قلبنشینی که انگار از گلهای دامنش برمی خاست … .
آوای بسته شدن در را شنید و پس از آن … دیگر هیچ !
ساکت … بی حرکت … همانطور جای گرفت روی کاناپه . سیگار ذره ذره در کف دستش خاکستر شد و نمتوجه شد … تا آتش به فیلتر رسید و انگشتانش را داغ کرد . آن وقت ته سیگار را روی فرش انداخت … .
از جا برخاست و با عجله به دنبال موبایلش در جیب های لباسش گشت . به مجتبی زنگ زد … .
– امر بفرمایید آقا !
– آیدا اومد پایین ! … آیدا رو پیدا کن نذار با اون حال تنهایی جایی بره !
– بله آقا، همین الان دیدمش داره …
تماس را قطع کرد … .
موبایل را انداخت روی کاناپه و خودش هم باز جای گرفت . سرش را میان کف دست هایش گرفت . درد نبض می زد در شقیقه هایش . ولی خوب اندیشید … خوب فکر کرد … .
***
#سال_بد ❄️
#پارت_567
***
تایم ملاقات بود و اتاق شهاب پر شده بود از ملاقات کننده هایی که با گل و آبمیوه و هزار قربان صدقه به متوجه شدنش راهی شده بودند .
عمه الهام و عمه آشا و سوده و شادی دور تختش را گحرکت کرده بودند و یک لحظه رهایش نمی کردند . سوده هر چند لحظه یک بار با گوشه ی کف دستمال کاغذی نمِ چشم هایش را می گحرکت کرد … اصلاً نمی توانست گریه ی شادی اش را کنترل کند . با خودم فکر می کردم اگر بداند چه اتفاقی برای کف دست شهاب افتاده …
– قرار نیست پلک بزنی، شهاب دود بشه بره هوا … نمشاهده کرد بمتوجه شد ! … یه نظر به من و فافا هم بنداز !
نفسی کشیدم و نگاه خیره ام را از شهاب گرفتم . با هستی و فافا کمی دورتر توقف کرده بودیم . گفتم :
– دست خودم نیست ! دل تنگیم کم نمیشه ! باورم نمیشه داشتم از کف دست می دادمش !
فافا اظهار کرد :
– وای بلا به دور !
و جایی میان انگشت شصت و اشاره اش را گاز گحرکت کرد . به این کارش لبخند زدم و هم مدت دندان هایم را روی هم فشردم . گلویم از فشار بغضو آزردهی ورم کرده بود . وقتی به دیشب فکر می کردم … و به متوجه شدارم با عماد شاهید …
من رفته بودم با او حرف بزنم … کاملاً مسالمت آمیز ! حتی اگر لازم میشد عذر خواهی کنم … اگر این چیزی بود که او را آهسته می کرد … .
نمی خبر داشتم آن انفجارِ بغض و خشم و گلایه از کجا آمد . نمی فهمیدم در آینده قرار بود به چه صورتی تاوانش را پس بدهم ! … تجربه ثابت کرده بود عماد شاهید هیچ گذشتی ندارد و به هر عملی پاسخ می دهد . من چیزی به جز شهاب نداشتم و از جانِ شهاب می هراسیدم ! …
شهاب انگار می توانست حس کند دارم به او فکر می کنم … که به من خیره شد و تبسم زد … .
– در مورد دستش هنوز چیزی بهش نگ
#سال_بد ❄️
#پارت_568
هستی سؤال کرد !
بزاق دهانم را قورت دادم و پاسخ دادم :
– هنوز نگفتیم ! با عمو رضا توافق کردیم که اول شهاب رو در جریان بذاریم … که وقتی به مادرش اضافه کردیم، واکنش بدی نشون نده ! اینطوری شاید برای سوده قابل تحمل تر بشه …
– خب چرا نگفتین ؟!
– مگه این سوده یه لحظه دور میشه از شهاب که بهش چیزی بگم ؟! همواره یا خودش اینجاست یا شادی … یا هر دوشون !
هستی پووفی کشید و شالِ سورمه ای رنگش را روی موهایش کشید .
– چیکارت کنیم ؟ … یه جوری از سرت بازشون می کنیم دیگه !
پوزخند تنبلی زدم و گفتم :
– آره ! ببینم می تونی یا نه !
شلوغی و سر و آوا در سرم پیچیده بود و عذابم می داد . حوصله ی حضور در جمع را نداشتم . دستی پشت پلکم کشیدم و گفتم :
– من میرم کف دستشویی !
هستی یک مقلبی به سوده زل زده بود، انگار در سرش هزار نقشه می کشید … سری آهسته جنباند و پاسخ داد :
– خدا پشت و پناهت !
فافا ریز ریز ریز خندید . اما من لحظه ای مکث کردم . تعجب می کردم از اینکه هیچ چیزی به ذهنم نمی رسید تا در پاسخش بگویم . از همان جواب های چندش و زیادی خودمانی که همیشه بینمان رد و بقلب می شد و آخر هم به غش غشِ خنده یمان می رسید !
تعجب می کردم که نه پاسخی برای اظهار کردن داشتم … نه حال خندیدن .
پووفی کشیدم و از کنارش عبور کردم و از اتاق بیرون راهی شدم .
***
چند مشت آب سرد توی صورتم ریختم و بعد کمر صاف کردم … در آینه ی کثیف و پر از لک به چهره ی خودم نگاهی انداختم .
چقدر رنگ پریده و بیمار به نظر می رسیدم . انگار جانم ذره ذره داشت بدنم را ترک می کرد ! … گاهی حس می کردم این آیدا را نمی شناسم … این آیدای غریبه و نزار را ! … کِی قرار بود حیات به من برگردد ؟ … آن دختر شاد و سرخوشی که موهایش را آبی کرده بود و زیورآلاتِ رزین درست می کرد و تنها دغدغه ی حیات اش اختلافاتش با سوده بود، کِی به من باز می گشت ؟ …
🔤🔤🔤
#سال_بد ❄️
#پارت_569
آهی کشیدم و شیر آب را بستم . شالم را روی موهایم مرتب کردم و از کف دستشویی خارج شدم .
می تمایل داشتم برگردم به اتاق شهاب … که صوتیی پشت سرم گوش دادم :
– آیدا خانم ! … عجب تصادفی ! سلام عرض شد !
چرخیدم به پشت سرم … و با مشاهده کردن صابر با حیرت پاسخ دادم :
– آقا صابر ! … حالتون چطوره ؟! انتظار دیدنتون رو نداشتم !
سعی کردم لبخند بزنم . متوجه شدنِ دوست پسر روشنک در بیمارستان کمی برایم سوال برانگیز شده بود . قبلاً گفته بود او در این شهر تنهاست و خانواده ای ندارد . پس فکر نمی کردم برای ملاقات کسی وارد شده باشد !
سوالم را از نگاهم خواند … که گفت :
– من اینجا کار داشتم … در واقع برای انجام آزمایش خون اومدم بیمارستان ! خدا بد نده … شما اینجا چیکار می کنید ؟!
قبل از اینکه پاسخی به او بدهم … به یاد آوردم یک بار هستی به من اضافه کرد شاید صابر جاسوس و خبر چینِ عماد باشد ! … روشنک گفته بود دوست پسرش در مورد من کنجکاو است و سوال می پرسد ! …
با فکر اینکه او از نزدیکان عماد است و برای جاسوسی به بیمارستان آمده … مردمک هایم یخ بست ! به سردی گفتم :
– خدا هیچوقت بد نمیده ! این کارِ بنده های ناخلفیه که خودشونو جای خدا جا زدن !
آهانی اضافه کرد … ولی پیدا بود از حرفم سر در نیاورده ! نفس عمیقی کشیدم و باز با لحنی رسمی ادامه دادم :
– ببخشید من باید برم ! به روشنک جان سلام برسونید !
با احترام سری تکان داد :
– بزرگواریتون رو می رسونم !
***
انگار هستی واقعاً موفق شده و سوده و سرخوشی را از اتاق بیرون برده بود .
شهاب در اتاقش تنها بود … وقتی دوباره به او ملحق شدم . نیمه دراز کش روی تختخوابش … با آن نگاهِ منتظر و مهربان … و آن کف دست نازنین …
سعی می کردم به کف دستش نگاه نکنم … می وحشت کردم به گریه بیفتم :
– حالت چطوره ؟
– من خوبم ! بیا اینجا نزدیکم بشین ! بسیار وقته دو تایی کنار هم خلوت نکردیم !
🔤🔤🔤
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن