رمان زوج فرد از صدیقه بهروان فر یک رمان در ژانرهای رمان اجتماعی|رمان درام|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۳۹۷ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
لبخند لرزانی زد و قدمی به سمت او برداشت. دستش را به سمت او گرفت. زیباروی عماد، به نظرش دلرباتر از همیشگی میوارد شد. گذر این ماهها، روی او تاثیر زیادی نگذاشته بود. نازلی انگشتان او را میان کف دستانش فشرد و از کنارش گذشت.
– بذار یه نگاه به خونه بندازم. قلبم واسه همهجاش یه ذره شده.
دلش تیر میکشید و چشمانش میسوخت. باور این حجم از وقاحت عماد، برایش غیر ممکن بود. نگاهش خیره به عماد و حرکاتش بود. کف دستش مدام پشت گردنش کشیده میشد. دانههای درشت عرق از شقیقههایش جاده گرفته بود. چشمانش از نگاه مستقیم به او، فراری بود.
– مبارکت باشه!
آرام اظهار کرد اما حواس عماد آنقدر به او بود که راحت بشنود. لبخند احمقانهای زد و سر تکان داد. نگاهی به پشت سر رها در مسیرروی اتاقها انداخت. نازلی هنوز مشغول وارسی خونه بود. به رها نزدیک شد و زمزمهوار بیان کرد:
– به خدا نمیدونستم قراره بیاد.
– اگه میدونستی، چیزی عوض میشد؟
عماد خاموشی کرد و نگاه دزدید. رها با نیشخندی اظهار کرد:
– تقصیر تو نیست، من زیادی این زندگی رو جدی گرفتم. اونم وقتی که مطمئن بودم دلت همه جا هست، جز اینجا…
– اشتباه میکنی….
– وای رها جون، بهشدت ممنون که مواظب خونه و حیاتم بودی. فکرشم نمیکردم اینقدر خوب مونده باشه. آخه عماد یه کم دست و پا چلفتیه! گفتم الان که بیام با یه خونهی بی وسیله روبرو میشم.
خودش گفت و خودش خندید. عماد هم انرژی خندیدن نداشت. تنها به نیشخندی بسنده کرد. نازلی کیف کوچکش را از دست عماد گحرکت کرد و گفت:
– بسیار خوب بهتره بریم دیگه، عاقلبه جان منتظره. دیدی که کلی سفارش کرد که دیر نکنیم.
چیزی در وجود رها شکست. شاید آوای قلبش بود که اینگونه بیرحمانه زیر پای عماد و عاقلبه برای بار هزارم، هزار تکه میشد. اشک دیدهش خشک شده بود. آرتین را روی کف دستانش کشیده کرد.
– من آرتین رو حاضر کردم. فقط حواستون به شیرش باشه.
عماد که دست دراز کرد تا پسرش را بگیرد، نازلی با انزجار نگاهی به چهرهی پسرکش انداخت. لبانش را کج کرد و چهره در هم کشید.
– نمیبریمش.
– یعنی چی نازلی جان؟ مگه میشه بچه رو تنها گذاشت؟
– تنها که نیست، فکر نکنم رها خانم علاقهای به متوجه شدن عادله و رسول داشته باشه، ما هم زیاد نمیمونیم. یکی دو ساعت دیگه برمیگردیم.
بعد به طرف رها برگشت و ادامه داد:
– شرمنده رها جون، چون میدونم دیدن عادله چقدر برات سخته اینو میگم. فکر میکنم اینجا بیشتر بهت خوش بگذره. با اجازه.
و با اشارهای به عماد به طرف خروجی ساختمان حرکت کرد. عماد مانده بود و نگاه پر حرف و پر گلایهی رهایی که تمام امیدش برای دیدار با احسان به این مهمانی بود.
– نمیبریش؟
– نمیدونم چی بگم رها. همه چی به هم پیچیده. نباید اینجوری میشد اما…
عماد کمی نگاهش کرد و بالاخره با اظهار کردن شرمنده، راه راهی شده ی نازلی را در پیش گرفت.
آنقدر وسیله نداشت که برای جمع کردنشان، مدت زیادی نیاز باشد.
***
_ کجا داری میری؟ نمیبینی بیرون چه محشریه؟
رها بازویش را کشید.
_ ولم کن عماد، احسان و آدرینا ما رو کنار هم ببینن، بد میشه.
_ میفهمی چی داری میگی؟ این که من کنارزنم قرار گرفتم، چرا باید بد باشه؟
_ اونجاش بده که مادر آدرینا الان تو خونهت منتظرته و برادر من چند ماهه دنبال کارای طلاق منه. کنار هم بودن ما میتونه کلی سوتفاهم درست کنه.
_ همینم مونده واسه دو تا بچه خودم رو توجیه کنم.
_ آره میدونم، عماد خان هیچ وقت، هیچی رو واسه هیچکس توضیح نمیده، چون محاله اشتباه کنه.
_ میشه حرف دلت رو رک و راست بزنی؟ من زبون کنایه رو نمیفهمم.
رها رو برگرداند و کف دست به سینه زد.
_ولش کن. حالا دیگه هیچی مهم نیست.
_ وقتی داری با من حرف میزنی، نگام کن. حرفات رو هم نصفه و نیمه نذار، یا شروع نکن یا کامل بگو. بدم میاد از جمله های بی سر و ته…
_ داری اذیتم میکنی.
_ اینکه می خوام بار دیگر داشته باشمت، اذیتت میکنه؟
_ مگه تا حالا من رو داشتی که میخوای دوباره داشته باشی؟
-یک ماهه دیگه یه سال از ازدواجمون میگذره، نمیخوای این رو که منکر بشی؟
_ نه بابا، تاریخ عقدمون رو هم یادته؟بهشدت جالبه فکر میکردم اینقدر هوش و حواست پیش نازلی و بچه هاشه که حتی منم فراموش کردی؟!
عماد پوفی کشید. به جلو خم شد و دو دستش را روی صورتش گذاشت.
_ من چند ماه تو خونهی تو بودم ولی فقط تو خونهت بودم، باهات زندگی نکردم.
_ تو هم هیچ وقت گلهای نکردی، عوض شدی رها، انگار دیگه نمیشناسمت.
_ وقتی یه سال، با یه بچه مریض، تو خونه تنها میمونی و همدمت میشه در و دیوار اون خونه و کسی که قراره همجادهت باشه مدام جلوی نگاهت قربون صدقهی یکی دیگه میره، کم کم پوست میندازی و میشی یه آدم که حتی خودت هم نمی شناسیش.
_ تو تمایل داشتی و من نبودم؟
_ انتظار داشتی از آدمی که شامگاه عروسیم ولم میکنه و سر از ناکجا آباد در میاره، توجه گدایی کنم؟
***
– رها!
کف دستش روی قفل بیحرکت ماند. نزدیک به دو ماه از آخرین دیدارشان میگذشت. همین روزگارها مهر طلاق شناسنامهشان را سیاه میکرد و خط بطلانی میکشید به ازدواجی که بیشتر به یک قرارداد کاری میماند تا ازدواج. نفس عمیقی کشید. باید به خودش مسلط میشد. باید به دل بیصاحبش حالی میکرد مردی که به خاطرش، ضربانش سر به فلک میگذارد، دیگر صاحب دارد.
– سلام آقای محرابی.
عماد کف دستی به گردنش گشید. سری به تاسف تکاند و با نیشخندی بیان کرد.
– اِ، آقای محرابی؟!
نگاهش را که بالا کشید، یک دنیا بیقراری توی دیدهانش صف کشیده بود.
– به این زودی غریبه شدم؟ اسمت هنوز تو شناسنامهی منه خانم راستین، خبر که داری؟
– هفتهی دیگه وقت دادگاه آخرمونه آقای محرابی، خبر که دارین؟
– هه، جاده افتادی رها بانو، تا چند ماه قبل که فقط بله و چشم بلد بودی.
– آره راه افتادم، آدما بهم ثابت کردن هیچ کس از خودم مهمتر نیست. تا امروز هم اشتباه کردم که به خاطر بقیه، از آرامش و آسایش خودم گذشتم.
– خیلی جالبه برام، جوری برخورد میکنی انگار من به زور مجبورت کردم باهام ازدواج کنی!
– نه، مشکل اینه که از طرف تو هیچ اجباری نبود ولی اون قدر اهرم فشار داشتم که کار دیگهای جز این به نظرم نمیرسید.
عماد دستانش را از جیبش بیرون کشید. لب پایینش را مدام زیر دندان میبرد و رهایش میکرد. انگار حرفی برای اظهار کردن داشت که نمیاطلاع داشت چطور بیانش کند. زبانش که از عهدهی بیان احساسش، برنیامد، دیگر اعضای بدنش کف دست به کار شدند. کف دستانش دور تن او حلقه شد. عطر خاص موهای کوتاه او که زیر بینیاش پیچید، نتوانست لبخند نزند. بسته شدن چشمانش و پایین رفتن سرش غیرارادی بود. زیر گوش رها چند بار نفس عمیق کشید. حیات درست زیر تار به تار موهای او در جریان بود.
– ولم کن عماد. این کارا چه معنیای میده؟
– بمون رها، بذار یه دقیقه منم آروم بشم.
بیان کرد و بار دیگر چند نفس عمیق کشید. رها مسخ شده سر جایش از حرکت ایستاده بود.
تمام حال خوبش با قرار گحرکت کردن لبان عماد روی لبانش، پرید. اینکه به سرعت از او فاصله گراهی شد و دستش محکم و با شدت روی گونهی عماد جای گرفت، یک عکسالعمل غیرارادی بود.
– دیگه هیچ وقت به من نزدیک نشو.
اظهار کردن این جمله با یک دنیا خشم هم غیر ارادی بود. نفرت خوابیده توی دیدهانش هم همینطور، حتی به عقب چرخیدن و دور شدنش از او به حالت فرار هم ناخودآگاه بود. با تبسم دستش را روی گونهاش گذاشت. جای انگشتان رها کمی، فقط کمی می سوخت. بعد کف دستش را به لبانش چسباند و آرام زمزمه کرد:
_ این چه کاری بود آخه، ناظهار کردی دستت درد میگیره دختر خوب؟!
***
_ سلام آقا احسان، چه عجب ما صدای شما رو گوش دادیم؟ کف دست زن من رو گرفتی و راهی شدی حاجی حاجی مکه دیگه؟ نه تماسی، نه خبری. اینجوری داری مثلا برادریت رو ثابت می کنی؟
_ سلام دایی…
همین، در جواب آنهمه جلز و ولز کردن های او، احسان همین دو کلمه را بیان کرد. آن هم با صوتیی ملایم که سخت به گوش میرسید. لحظهای خاموشی کرد. قلبش خالی نشده بود.
_ رها کجاست احسان؟ چرا یه هفته است جواب من رو نمیده؟ بهش بگو اون روی من رو بالا نیاره. بگو پاشه بیاد مثل دو تا آدم عاقل و بالغ باهم صحبت کنیم. این موش و گربه بازی ها چیه دیگه؟
_ رها امروز عمل داره دایی…
_ چی؟!
_ اضافه کردم رها امروزگار قراره عمل بشه. نمی تمایل داشتم بهتون خبر بدم. اگه زنگ نمی زدین، ابداً نمی اظهار کردم بهتون، اما الان دلم میخواد بیای دایی. می خوام اینجا باشی. نه نیاز به پولت دارم و نه رضایتت. اونقدر اینجا روم حساب میکنن که بدونن وقتی میگم خواهرم داره از شوهرش جدا میشه، نباید ازم رضایت شوهرخواهرم رو بخوان، اما می خوام بیای. بیای و بلایی که تو و خواهرت سر خواهرم آوردین رو با دیدهای خودت ببینی. شاید اینجوری درک کردی دوریت از رها بهترین کاریه که میتونی براش بکنی!
_ چی شده؟ آپاندیس شه؟
_ هه، آره، آپاندیسش زده به مغزش. یه ساعت پیش موهاش رو تراشیدم. خودم، با کف دستای خودم موهایی که از ده سالگی، با عاشقی بلندشون کرده بود، تراشیدم. دایی من گریه کردم، اما رها خم به ابرو نیاورد تا غمگینم نکنه. دایی چرا ما آدما تا میبینیم زورمون به یکی می رسه، هی بیشتر و بیشتر اذیتش می کنیم؟ رها چه بدی به تو و خواهرت کرده بود که غیر از آزار دادنش، ازتون هیچی ندید؟
_ رها کجاست احسان؟ درست جوابمو بده.
_ بیا داییعماد. اگه میخوای یه بار دیگه زنت رو ببینی، بیا بیمارستان خودمون. یه ربع دیگه رها میره اتاق عمل…
رمان زوج فرد
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن