-همه..همش همین بود. من بیتقصیر نیستم ولی اگه… اگه اون نبود شاید اصلاً هیچکدوم از…
-بسه به اندازه کافی حرفاتو گوش دادم…دیگه بِبُر صداتو.
-اون… اون بسته
-حلش میکنم اما…
انگشت اشارهاش را محکم جلوی صورتش تکان داد.
-با اامان اشتباهی که بکنی اون مدارکو نه تنها برا بابات، نه تنها برا زن و بچت بلکه برا هر کس و ناکسی که بشناستت، هر کسی که فقط اسمی ازت به گوشش خورده باشه میفرستم!
مرد شتابزده تند سرش را بالا و پایین کرد.
-هیچ کاری نمیکنم ق..قول میدم.
نیم نگاهی به عماد انداخت و همجاده آقلبر از انبار بیرون زد.
بیشتر از انکه خشمگین باشد بهت زده بود.
درد آن دختر چه بود…؟!
-قربان میشه یه سوال بپرسم؟
دزدگیر ماشین را زد و پشت فرمان جای گرفت.
-بپرس
-منظورتون از مدارک دقیقاً چی بود؟ ما که چیز خاصی دستمون نیست آره درسته تونستیم آمارشو از کسایی که پیشش کار میکردن داریم اما تقریباًً میشه گفت مدرکی نداریم!
نفس عمیقی کشید.
-هیچوقت حرف مردمو دست کم نگیر، وقتی چند نفر یه چیزی تایید کنن دیگه کسی دنباله مدرک نمیگرده.
-بسته چی؟!
-بسته چی؟!
-تا جایی که میدونم بستهای در کار نیست یعنی چیزی برای کسی نفرستادیم.
-چه انتظاری داشتی؟ قرار نیست بخاطر این بیشرف یه پیرمرد مریضو آزار بدم که!
آقلبر دیگر نتوانست ساکت بماند و کشیده قد بلند لبخند زد.
-نمیدونم چی باید بگم واقعاً دیگه نمیدونم… حرف ندارید.
تبسمی زد و ماشین را روشن کرد و سریع جاده افتاد.
نوبتی هم که باشد نوبت فسقلی حرف گوش نکن و لجبازش رسیده بود…!
وقتش رسیده بود که یک تربیت درست و اساسی برایش اعمال کند، چیزی که دخترک را به تنظیمات کارخانهاش برگرداند و او را متوجه جایگهشان در زندگی یکدیگر بکند!
چیزی که از آن مطمعن بود این بود که دیگر طاقت اینکه افرا در همچین موقعیت هایی گیر کند را نداشت.
دیگر طاقت غمگینی و گریه های پرالتماسش را نداشت و اینبار برای اینکه خیالش از این بابت راحت شود، هر کاری میتوانست انجام میداد و حتی اگر مجبور میشد، دل خود را در سینه لِه میکرد ولی چنان درسی به افرایش میداد که تا عمر دارد نتواند آن را فراموش کند…!
_♡____
افرا:
با بسته شدن در نگاهانم کامل باز شدند.
نور ضعیف چراغ سالن به داخل اتاق تابیده شد و استرسم را بیشتر کرد.
قرار گرفتم و کف دستی به گردن عرق کردهام کشیدم.
پس بالأخره رسید!
از معدود وقت هایی بود که با رسیدنش به جای شوق و دلتنگی، اضطراب یقهام را میگراهی شد.
کشیده شدم و از اتاق بیرون زدم. برخورد کف پاهایم با زمین سرد، انقباض تنم را بیشتر میکرد.
پشت به من از حرکت ایستاده و در حال نوشیدن آب بود.
-اروند
مکث کرد ولی برنگشت.
-نخوابیدی!
-منتظر تو بودم.
-…
-کجا بودی؟ با… با اون مرد چیکار کردی؟ حالش خوبه؟ بهوش اومد دیگه مگه نه؟!
با تاخیر به طرفم چرخید.
با متوجه شدن ته ریش درآمده و لباس هایش که مثل همواره مرتب و اتو کشیده نبودند، لب گزیدم.
بهشدت کم پیش میآمد تا این حد آشفته شود و همهی این ها جز من و اشتباهاتم و تصمیمات غلطم، تقصیر چه کسی بود…؟!
جز من تقصیر چه چیزی یا چه کسی میتوانست باشد…؟!
-باتوئم خب یه چیزی بگو.
ابرو بالا انداخت.
-ممنون عزیزم منم خوبم. اصلاً لازم نیست یه بارم مضطرب شوهر خودت باشی به هر حال اِنقدر موضوعات مهمتری برات وجود داره که من توش گمم خداروشکر!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن