دختری که در آینه میمتوجه شدم، دیگر روح زیبا و معصومی نداشت و زیبایی چهرهاش جای پاکی روحش را گرفته بود ولی من راضی بودم!
حاضر بودم تا ابد این زیستن رباتی را تحمل کنم. حاضر بودم قلبتنگی هایم را خفه کنم و بر طبل بیعاری بزنم ولی در عوض از کسانی که مورد اعتمادم هسسریع، بازی نخورم.
بازیچه نشوم. احمق و بچه فرض نشوم. جای من تصمیم گیری نشود.
آن خدای بالای سرم شاهد بود که جز اینها هیچ چیز دیگری از حیاتام نمیخواستم.
آرام از اتاق بیرون حرکت کردم.
همه جا تاریک بود و جز رقص نورهایی که هر چند لحظه یک بار روی صورت افراد میجای گرفت، تصویر هیچکس مشخص نبود و همه مانند سایه بودند.
خوشحال از تاریکی جامی از سینی پیشخدمت برداشتم و گوشهای جای گرفتم.
این گوشه گیری ها با من خو گرفته بودند.
در گذشته بخاطر خجالتم و امروزگار بخاطر متوجه شده نشدن، برای باز نشدن دفترهای قدیمی از انسان ها کنارهگیری میکردم.
بیحواس نوشیدنیام را سر کشیدم و مزهی تلخش تا ته گلویم را سوزاند و اشک در دیدهانم حلقه زد.
متعجب به جام خیره شدم و تند کنار گذاشتمش.
-تانیا خدا لعنتت نکنه که هربار یه جوری از خودت درمیای. همین کارارو میکنی که اروند میگه با هرکی میگردی بگرد ولی با تانیا نگرد…خاک تو سرت!
-عشقم؟ میخوای مجبورم کنی؟ میگم دوست ندارم.
با اومدن آوای آشنایی از پشت سرم شوکه سر چرخاندم و بالاخره با زوج خوشبخت و زیادی در چشممان روبهرو شدم.
نگاهم قفل صورت هستی و آرادی شد که از همیشه خوشتیپتر و فوقالعادهتر به نظر میرسیدند.
طوری کنار هم از حرکت ایستاده بودند، طوری به یکدیگر دیگه نگاه میکردند که میشد عشق را از تکتک حالتشان خواند!
نزدیک به سه سال بود که نمتوجه شده بودمشان و هستی آنقدر زیبا و نفسگیر شده بود که به آراد حق میدادم که دستش را آنطور مالکانه و محکم دور کمر باریک همسرش بپیچد.
گویی نگاهم زیادی سنگین بود که توجهشان را جلب کرد و هر دو با ناباوری خیره صورتم شدند.
نگاهم را برنداشتم و اامان نفر آراد بود که به خودش آمد.
-افرا؟ افراجان نمیدونستیم توهم اینجایی، اصلاً شما کجا اینجا کجا؟!
خونسرد قد بلند شدم و مقابلشان ایستادم.
تا چشمان آراد به سر و وضعم خورد، چنان اخمهایش درهم شد که برای یک لحظه حس کردم باید به او جواب پس دهم!
اما هستی با هزاران هزار حس نگاهم میکرد.
شرمندگی، غم، دلخوری، عاشقی، عاشق شدن، انتظار، حرص، حسرت، خواندن حرف نگاهش کار حضرت فیل بود ولی هیچنگفت و فقط با تتهپته اسمم را صدا زد؛
-اف..افرا؟!
-ببخشید میخواستم گوشیمو بردارم.
در مقابل چشمان متعجب هستی و نگاه برآشفته آراد موبایلم را که هنگام ورود به شارژ زده و روی میز کناری آنها گذاشته بودم برداشتم و خونسرد از کنارشان رد شدم.
لحظهی آخر آراد صدایم زد؛
-داداشم میدونه اینجایی افراجان؟
از گوشهی دیده نگاهش کردم و خیره به قرنیهی نگاهانش پچ زدم؛
-به تو مربوط نیست آراد جان!
نماندم تا نگاه ناباور و شوکهاش را ببینم و به طرف میزی که مملو از انواع و اقسام نوشیدنیها بود جاده افتادم.
با آن که هیچ دلم نمیخواست اما یک جام دیگر برداشتم و سعی کردم خودم را قانع کنم اشکی که در نگاهانم حلقه زده، بخاطر مچاله شدن قلبم نه بلکه بخاطر تلخی محتویات لیوانم است!
بسیار نگذشت که صندلی کناریام عقب کشیده شد و حضور پررنگ هستی را کنارم حس کردم.
مانند همواره عطرش قبل از خودش اعلام حضور کرد.
-افرا…
-اگه میخوای اینجا بشینی بهم نگو افرا!
خاموشی که کرد، نگاهم را به چهرهاش دادم.
هستی از همان دورهی نوجوانی مانند عروسکها بود و حال زنی که مقابلم نشسته بود، یک همه چیز تمام واقعی بود!
میکاپ ملایم و موهای کشیده و فرفریاش، لباس پوشیده اما بسیار شیکش او را یک زن بینقص نشان میداد و آراد زیادی خوش شانس نبود؟!
البته که بود، حداقل از برادر بیچارهاش خوش شانستر بود!
-نمیدونم باید چی بگم.
-پس چیزی نگو!
نتوانست تحمل کند و با گریه کف دستم را گراهی شد.
-خیلی دلم برات تنگ شده بود بیمعراهی شد.
…
-همواره خودم و آماده میکردم. میخواستم روزگاری که دیدمت هرچی فحش بلدم بارت کنم اما الآن انگار زبونم قفل کرده!
-خوبه پس خاموشی کن.
-نمیخوام خاموشی کنم لعنت بهت نمیخوام. این بار اگه سکوت کنم چند سال دیگه باید منتظر بمونم هان؟ چقدر باید روزگارشماری کنم؟ چقدر باید آرزو کنم که کاش یه جا اتفاقی ببینمت؟!
موهای طلایی و فِرش را آهسته لمس کردم.
-بیخودی منتظر میمونی هستی جان. اون کودنی که دنبالش میگردید، سالهاس مُرده. کاش به جای این ادا و اطوارها یه قبر براش می کنمتوجه شد و هرچیزی که مربوط به اون بود و چال میکرمتوجه شد، باور کن اینجوری همه خیلی راحتتر بودن!
حرصی غرید؛
-این تو نیستی. حتی اگه بمیرمم باور نمیکنم میشنوی؟ افرا خانوم هرکی و بتونی گول بزنی من یکیرو نمیتونی. من دل تورو میشناسم!
بیشتر به نوشیدن ادامه دادم.
سرم سنگین و داغ شده بود.
-اووف دیگه خیلی داری حوصلهمو سر میبری. پاشو…پاشو برو بشین پیش شوهرت.
-بیشعور نفهم چرا اینجوری میکنی آخه با من؟ مگه من گناهم چی بود؟ مگه چیکار کردم جز این که نخواستم آزرده شی؟ چیکار کردم؟ همهی این دو سه سال هروقت که فکرت اومد تو سرم زجر کشیدم. خودمو خوردم. هزار بار با خودم مرور کردم منی که جز خوبیت هیچوقت هیچ نیت دیگهای نداشتم، چرا اِنقدر راحت کنار گذاشته شدم؟ هربار به هیچ نتیجهای نرسیدم و چطوری میتونی اِنقدر راحت نگاهم کنی و بگی حوصلهتو سر میبَرم؟ همش همین بود؟ ارزش رفاقتمون برات همینقدر بود؟!
اشکیکه تمام صورتش را خیس کرده بود، نفرتم را نسبت به خودم بیشتر میکرد و من هیچوقت برای اطرافیانم چیزی جز عذاب نبودم.
-با تو دارم حرف میزنم چرا هیچی نمیگی؟ ازم دلخوری؟ عصبیی؟ دلت شکسته باشه، هرکاری دوست داری بکن تا دق و قلبیت خالیشه ولی دیگه بس کن. دیگه کف دست از این خاموشی مسخره و اعصاب خورد کن بردار. اگه حتی یه کم برات ارزش دارم تورو خدا خفه خون گحرکت کردنرو کنار بذار…!
نیشخند زدم و به حلقه تک نگین داخل انگشتش اشاره کردم.
-به نظر نمیاد این مدت خیلیم بهت سخت گذشته باشه حداقل مطمئنم روزهای راحتتریرو نسبت به من تجربه کردی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن