-افرا…
-میدونی هستی همیشگی بهت حسادت میکردم. چه مدتی که مجرد بودیم چه حالا، زیستنت همیشه برای من رویا بوده و هست. بخاطر از کف دست دادن رفاقتمون دلخوری میفهمم اما کاش حداقل پیش منی که همه چی و همه کَسمو از کف دست دادم، پیش منی که حتی خودمو باختم اینجوری نگی آخه میدونی کف دست خودم نیست که به نظرم بسیار مسخره میاد… واقعاً کف دست خودم نیست!
کف دستم که روی میز بود را گرفت و هق زد؛
-خیلی متاسفم جز این هیچی ندارم بگم. برای همه چیزهایی که تجربه کردی متاسفم عزیزم.
مدتی در خاموشی خیره هم شدیم و معذرتخواهی از ته دلش نامیل داشته زهر زبانم را گرفت.
صدای قد بلند موزیک و دیواری که مقابلمون وجود داشت، باعث شده بود که کسی متوجه گریهی هستی و بحثمان نشود و تا تمایل داشتم چیزی بگویم سر و کلهی آراد پیدا شد.
-عزیزم چیه؟ چرا گریه میکنی؟!
-هیچی چیز مهمی نیست تنهامون میذاری لطفاً؟ داشتیم حرف میزدیم.
-یعنی چی مهم نیست؟ جویا شدم برای چی داری گریه میکنی؟
-آراد لطفاً!
گویا خونسرد نوشیدنی خوردن من و گریههای هستی بدجوری اعصاب آراد کامکار را به هم ریخت که حرصی رو به من اضافه کرد:
-من و ببین افراجان تو بسیار برای ما عزیزی برای هممون. تو زن داداشمی، عاشقیشی و همیشه رو سرمون جا داری اما من به هیچکس اجازه نمیدم اینطوری اشک زنم و دربیاره متوجهی؟ حالا هرکی میخواد باشهِ باشه!
-آراد بس کن چی داری میگی؟ ما داریم دوستانه بین خودمون حرف میزنیم تو دخالت نکن.
-دوستانه؟ کدوم دوست اینجوری اشک دوست حاملهشو در میاره؟ کدوم دوست؟!
با وجود گیجی که پیدا کرده بودم نگاهم تیز شکم هستی را نشانه گحرکت کرد و بررسیدگی کوچکش برای من مثل یک خار پر از حسرت بود…!
-کشیده شو میریم خونه
-آراد
-بیان کردم پاشو… زود باش.
-میگم میخوام با دوستم حرف بزنم.
-چه رفاقت قربونت برم؟ چه رفاقت؟ چرا حرف طرفتو نمیفهمی؟ کناره گیری هاشو نمیبینی؟ تو برای افرا خانوم تموم شدی اِنقدر خودتو کوچیک نکن!
تمام مدت تبسم میزدم و بیشتر پذیرای آن تلخی میشدم.
حس بیخیالی که پیدا کرده بودم را دلبسته شدم. باعث میشد که مثل هستی گریه نکنم. باعث میشد که مثل گذشته چهرهی مفلوک و بیچارهای از خودم را به دیگران نشان ندهم.
هستی که با گریه و اجبار برای برداشتن وسایلش رفت، آراد جام را به سرعت از کف دستم بیرون کشید.
-قد بلند شو تورو هم میرسونم خونه.
-با..باتو نیومدم که… که بخوام با تو ب..برگردم!
-افرا بلند شو حالت خوب نیست نمیتونم اینجا ولت کنم.
-ب..برو پی کارت!
عصبانی دیدهانش را باز و بسته کرد و حرصی بازویم را به چنگ گرفت.
-بهت اضافه کردم پاشو تو حالت خودت نیستی مطمئن باش اگه با این وضع اینجا بمونی، آخر خودت پشیمون میشی!
دستی به زیر بینیام کشیدم و با نگاهانی که دو دو میزد نگاهش کردم.
-اگه پشیمون شدم نمیام… نمیام پیش ت..تو گریه کنم خیالت راحت!
-داری اعصابمو خورد میکنی، راه بیفت بهت میگم!
حرصی عقب عقب رفتم.
درست نمیتوانستم روی پاهایم بایستم اما آخرین چیزی که در همچین شبی میخواستم همجاده شدن با آراد و هستی بود.
-نمیخواد دلواپس من ب..باشی، هیچ اتفاقی برام نمیفته د..دوستم هست اون پیشمه.
با تمسخر به کناری اشاره کرد.
-احیاناً منظور از دوست اون داغون حال بهم بزن نیست که؟ هست؟!
برای آن که نیفتم به میز تکیه دادم و مسیر کف دستش را دنبال کردم.
با متوجه شدن حالت افتضاح تانیا مردمک دیدهانم گرد شد و چند بار پلک زدم تا ببینم درست مشاهده کردهام یا نه…!
-درست داری میبینی دوست عزیزت یکیرو میخواد خودشو جمع کنه. امشامگاه سالم برسه جای تعجب داره.
متوجه حرف هایش بودم اما سرسنگین و لحن کشدار صحبت کردنم باعث میشد که نتوانم کف دست به سرش کنم.
حرصی بازویم را عقب کشیدم و با آوای جیغ مانندی اضافه کردم:
-اَه و..ولم کن دیگه کَ..کَری مگه؟ به تو چه ربطی داره ب..بمونم بمیرم یا بلایی سرم بیاد؟ برو رد ک..کارت من میخوام اینجا بمونم.
صورتش از چندش جمع شد و با لحن فوقالعاده بدی اضافه کرد:
-تو… تو از کِی انقدر حال بهم زن شدی افرا؟ کوش اون دختری که همه محو معصومیت و قلب طلاییش بودن؟ چطوری؟ فقط بهم بگو چطوری تونستی خودتو تا این حد خراب کنی؟ حالت از خودت بد نمیشه؟!
نیش دلش مستقیم دلم را نشانه گرفت و با تاخیر پلک زدم.
-نه تا وقتی آدمای حال بهم زنی م..مثل تو رو میبینم ف..فرصت نمیشه که از خودم متنفر بشم!
-چی داری میگی برای خودت؟!
بیتعادل جلو رفتم و کف دستانم را بند یقهی لباس مردانهاش کردم.
-تو… تو خوب میدونی منظورم چ..چیه اما اگه میخوای خودتو بزنی به اون جاده اشکال ن..نداره، بزن پایتم!
نگاهکی به نگاه هاج و واج ماندهاش زدم و چرخیدم.
تا تمایل داشت دنبالم بیاید سریع خودم را میان جمعیتی که مثلاً درحال رقصیدن بودند انداختم و عقب عقب رفتم.
دنبالم آمد ولی از آنجایی که این قسمت از همهجا تاریکتر بود و دیده چشم را نمیمتوجه شد نتوانست پیدایم کند.
از میان جمعیت گذشتم و با نفس نفس کنار اسپیکرهای بزرگ از حرکت ایستادم.
نور کمی که آنجا بود باعث شد بتوانم آراد را ببینم.
دلواپس بین افراد میچرخید ولی تعداد بالای مهمان ها و سیاهی که در همه جا جریان داشت، عاجزش کرده بودند.
نفس راحتی کشیدم.
این مرد چه فکری با خود کرده بود؟!
نیمه هوشیار بودنم که جای خود داشت، من اگر میمُردم هم دیگر هممسیر کسانی که روزی ترکم کردند نمیشدم…!
به دیوار تکیه دادم.
هردو پلکم به اندازه وزنههای یک تنی شده بودند و به سختی نگاهانم را باز نگه داشتم.
-چرا تنها موندی عزیزم؟
بیحال سر کشیده کردم.
یک مرد قد بلند با دیدهانی زاغ روبهرویم از حرکت ایستاده بود.
-تنهایی؟
-آ..آره
-به نظر میاد زیاد خوب نیستی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن