گریههای هستی اعصابش را خرابتر میکرد.
اشک ریختنهایش مثل افرا معصومانه بود و خبری از آن شیطنتهای همیشگی نبود.
وقتی درست مثل افرا مشتش را محکم پشت چشمش کشید، نفسش گراهی شد و پلکش شروع به پریدن کرد.
حامی متوجه حالت زیادی آشفتهاش شد و بهسرعت رو به هستی گفت:
-باباجان چرا گریه میکنی الآن؟ فقط هر چی میدونیو به آقا اروند بگو…با گریه چیزی درست نمیشه ولی اگه آروم باشی و همه چیو قشنگ تعریف کنی شاید بتونیم خیلی زود دخترم افرارو پیدا کنیم.
هستی همچنان هقهق میکرد.
-ب..بخدا چیزی نم..نمیدونم هر چی میدونستم و پشت ت..تلفن به آهو بیان کردم. حالا چی… چی میشه؟ من مطمئنم یه بلایی سرش اومده. یه… یه اتفاقه بسیار ب..بد وگرنه افرا اصلاً قلب و جرات این..اینجوری بیرون موندنو نداره!
خدایا… خدایا خونش به جوش وارد شده و کاملاً مطمئن بود که اگر هستی هم جنسش بود، تمام دندانهایش را بخاطر این جمله در دهانش میریخت.
آنوشا با استرس نگاهی به هستی انداخت و با نگاه و ابرو به اروند اشاره کرد.
-هیچم اینطور نیست پیش داوری نکن عزیزم. هرچی میدونی و برای آقااروند تعریف کن…یالا دخترم.
هستی با گریه بینیاش را بالا کشید.
-هیچی ب..بهم زنگ زد اضافه کرد یه… یه کار مهم داره. ب..باهاش میرم یا نه؟ منم قبول کردم. میمیل داشت… میتمایل داشت اسم شمارو روی تنش ت..تتو کنه!
گوشههای دیدهش را محکم با انگشت اشاره فشرد.
جز آهو همه با تعجب سکوت کردند.
آه از کف دست افرا… چطور میتوانست در عین این که کاملاً شخصیت ترسویی داشت، گاهی تا این حد جسورانه حرکت کردار کند؟!
احتمالاً این شجاعتهایی که گهگاه نمود پیدا میکرد را از آن زن فوقالعاده به ارث برده بود!
-راهی شدیم ولی… ولی از ترس این که از دستش دلخور بشید پشیمون شد. یه کم ق..قدم زدیم بعد سر خیابون درست دو دوتا خیابون پ..پایینتر از اینجا منه خ..خاک بر سر سوار تاکسی شدم. افرام ق..قرار بود بیاد خونه… همهش تقصیر منه. من تنهاش گذاشتم!
هستی دوباره با تمام وجود زار زدن را از سر گحرکت کرد.
بلند شد و کتش را برداشت.
با یک جا جای گرفتن کاری از پیش نمیحرکت کرد.
-آهو من دارم میرم خیابونای اطرافو مجدداً بگردم، یکیتون حتماً تو خونه بمونه شاید خبری شد.
-باشه داداش خیالت راحت.
برای تشکر مردانه روی شانهی حامی زد و تا میل داشت بیرون برود، هستی تند بیان کرد:
-آقا اروند؟
-بله؟
-یه چیزی… یه چیزی هم هست الآن یهو ی..یادم افتاد.
-چی؟!
-د..دفعه پیش که اومده بودم خونتون افرا همش گوشی کف دستش بود. بسیار هم ن..آزرده بود و استرس داشت. اونقدر که حتی ح..حالش بد شد. انگار داشت با یکی دعوا میکرد!
اخمهایش درهم فرو رفت.
افرا، چرا این دختر با وجود ساده بودنش تا این حد زوایای پنهان داشت…؟!
اگر دعوا میکرده یعنی مسئله مهمی در میان بوده، چرا که دعوا کردن اصلاً در تیپ شخصیتی افرای بی سر و زبانش نبود!
-خودم نمیدونم چ..چرا دارم اینارو میگم فقط… فقط زیرا اضافه کردید همه چیزو بگو اظهار کردم شاید م..مهم باشه!
لبخند مهربانی به صورت عروسکی دخترک زد.
-تو تقصیری نداری خب؟ آروم باش اصلاً نمیخواد استرس بگیری. من افرارو پیدا میکنم…بهت قول میدم!
نماند تا جوابش را بشنود و بهسرعت طرف ماشین راهی شد.
تمام کوچه پس کوچه های دور واطراف را برای بار دهم در آن شامگاه گشت.
یک حسی مدام در گوشش میگفت که این کارها بیفایده است، ولی ملایم و قرار نداشت و اصلاً نمیتوانست یک جا بماند.
کوچه خلوت و تاریک را که دور زد، تلفنش زنگ خورد.
نام عماد روی صفحه روشن و خاموش میشد.
سریع جواب داد.
-الو عماد
–آقا بد موقع که مزاحم نشدم.
-نه بگو ببینم چی متوجه شدی؟
-اینجا همه چی عادیه…فکر نکنم از چیزی خبر داشته باشن.
-از اون پسره چه خبر؟!
-خونه نیست چند ساعته پیداش نیست. زیر زبون باغبونو کشیدم مثل اینکه از عصر رفته بیرون و هنوز برنگشته.
یکدفعه روی ترمز زد و محکم روی فرمان کوبید.
-خـدا لـعنـتـت کـنـه!
-آقا چی شد؟ چیز بدی اضافه کردم؟!
-…
-آقا؟!
صدای آراد در سرش پیچید.
-ممکن خودش راهی شده باشه؟!
-آقا؟
مجدداً با تمام قوا پایش را روی گاز فشرد و ماشین از جا کَنده شد.
-عماد تو همون جا بمون…هر خبریم شد بهم بگو درک کردی؟
-چشم خیالتون راحت.
شانس آورد خیابان خلوت بود وگرنه با آن وضعی که داشت رانندگی میکرد، یک افتضاح بزرگ درست میشد.
اصلاً دست خودش نبود که مدام چهرهی افرا و مهدی کنار هم، مقابل دیدهش میوارد شد!
مضطربی وحشتناکش از یک طرف، نبود مهدی آن هم درست در این شب هم یک طرف دیگر این داستان حال بههمزن بود!
غمگین و با دلی مچاله شده سر تکان داد و زیر لب اضافه کرد:
-این کارو نکن افرا…حتی اگه میخوای ازم جداشی اینجوری نرو! اگه تو این کارو بکنی دیگه نمیتونم به کسی اعتماد کنم. نذار تصویریت خرابشه نگاه عسلی نذار…!
_♡__
-عمو یه گل میخری؟ عمو؟
نگاهان خسته و دردناکش را به دختربچهای که کنار ماشین ایستاده و تقاضای گل خریدن داشت، دوخت.
نگاه عسلی و مخور دخترک مثل خار در دلش فرو حرکت کرد و نمک روی زخمش باشید.
-آقا؟
شیشه را پایین داد.
-سلام…گل میخواید؟
-اسمت چیه خوشگلم؟
-بهم میگن آهو
-جدی؟ اسم خواهر منم آهو!
دخترک خجالتزده سر پایین انداخت و کف دسته گلش را جلو آورد.
-گل نمیخوای عمو؟
نگاهی به شمارش چراغ قرمز انداخت.
شصت ثانیه بیشتر نمانده بود.
کیف پولش را درآورد و بهسرعت چند تراول درشت به او داد.
نگاهان آهو گرد شد.
-عمو این بهشدت زیاده!
-چون همه گلهاتو خریدم.
-ولی همشم اِنقدر نمیشه!
دست کوچکش که پر از جاهای زخم کوچک و بزرگ بود را جلو آورد.
-اینارو بگیرید.
مچ ریزش را گحرکت کرد و ملایم بوسهای روی پوست ترکخوردهاش زد.
-گلایی که تو دست فرشتهای مثل تو باشه، بهشدت بیشتر از اینا میارزه!
آهو از خوشحالی بغض کرده و اشک در چشمانش حلقه زده بود.
به یاد نمیآورد که هرگز کسی تا این حد مهر خرجش کرده باشد.
فقط بیست ثانیه دیگر تا سبز شدن چراغ مانده بود.
-عمو شما خ..خیلی خوبی. من دیگه چیزی ندارم که بهتون ب..بدم. به جاش قول میدم از این به بعد هر شامگاه موقع خواب دعاتون کنم.
مثل اینکه تمام دیده عسلی های جهان زلال و پر از معصومیت بودند و خبر نداشت.
ده ثانیه دیگر…
-آهو
-بله؟
-وقتی بزرگ شدی هیچوقت به هیچ مردی خیره نگاه نکن!
آهو شوکه شد و با سبز شدن چراغ تند دسته گل را جلو آورد.
-عمو گلاتون
-مواظب خودت باش وسط خیابونم واینستا.
جاده افتاد و دوباره گشتن را از سر گرفت.
دقیقاً دوازده ساعت یکسره پشت فرمان نشسته بود.
به همه جاهایی که حتی یکبار با افرا راهی شده بود، سر زد.
با تمام دوستانش، معلم هایش تماس گرفت و هنوز اندر خم یک کوچه بود.
موضوع اعصاب خرد کن دیگر این بود که خبری از مهدی هم نبود…!
برای بار هزارم تلفنش زنگ خورد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن