-الو… چه خبر؟
-آقا اروند سلام من الآن از ادارهی پلیس میام همه کارارو انجام دادم. اما خب میدونید دیگه باید چند ساعت دیگه بگذره تا تحقیقاتشونو شروع کنن.
از حرفهای تکراری و بیفایده خسته شده بود.
محض رضای خدا هیچکس یک حرف امیدوار کننده نمیزد.
صدایش بالا رفت.
-خـب کـه چـی؟ الآن زنـگ زدی ایـنـو بـگـی؟
-آقا
-نـمیفـهـمی زن مـن نـیـسـت؟ نـمیفهـمی افـرام نـیسـت؟ الآن یـه شـبـه ازش خـبـر ندارم! هـیچ نمـیدونـم کجاست، چیـکار میکـنه. اونوقـت همـتـون هـی زنـگ مـیزنـید و …. تـحویـل مـن مـیدیـد. برا همـین چـیزا حـقوق میگیـرید؟ آرره؟ برای همین چرت و پرت های تــکـراری؟!
آقلبر صدا صاف کرد.
-نه خب راستش برای این زنگ نزدم.
-پـس بـرای چـی زدی مـرتـیکـه؟
-متین
-متین؟!
-بله متین تاشچیان…
-…
-به نظر میرسه میخواد پنهونی از کشور خارج بشه!
-چــی؟!
-همینطوره… البته پنهونی که میگم از نظر قانونی نیست. خانوادهاش نمیدونن و موضوع مهمتر اینه که قراره با یه خانوم از کشور خارج بشه!
-کیه اون زن؟!
-متاسفانه هنوز اطلاعات دقیقی از شخص دوم نداریم!
پوزخند پررنگی به این کلاف پیچیده زد.
-اما لازم نیست دلواپس باشید. به هر حال افراخانوم زنه قانونیتونه و بدون اجازهی شما حق خروج از کشور رو نداره. پس مسلماً بلیط برای ایشون تهیه نشده!
حرصی کف دستی به ته ریشش کشید.
-نگران این نیستم. کی میتونه زنه منو از کشور خارج کنه آخه؟ احتمال زیاد متین میخواد با شیدا بره. ولی چرا الآن؟ این مهمه…باید جواب اینو برام پیدا کنی. آقلبر اگر اون کوچکترین نقشی تو گم شدن افرا داشته باشه اونوقت…
-راستش یه حدسایی میزنم ولی بذارید اول مطمئنشم بعد بهتون میگم.
-چرا حواسم به اون نبود؟ از دیروزگار یکیو برای داداشه بی سروپاش گذاشتم اما برای خودش نه
-آقا اروند فکر میکنم این یکی شدن تاریخا از بدشانسیه متینه تاشچیانه…بعید میدونم ربطی به این موضوع داشته باشه!
-آره ولی تو این خانواده رو نمیشناسی. هر کدومشون یه شکلن. بخاطر منفعتشون همه چیو زیر پا میذارن پس تو بازم حواستو جمع کن.
-حتماً… یادم میمونه!
تلفن را که قطع کرد آوای پیامکش رسید.
پیامکهای پشت سرهم و دنبالهدار…!
زیرلبی فحشی نثار روش جمشاهده کردشان کرد اما تا دیدهش به متن افتاد، ضربان قلبش به بالاترین حد خود رسید.
موبایل از بین انگشتان سِر شدهاش سر خورد و افتادـ
شوک و غم همهی ذهن و دلش را گحرکت کرد و این طوفان جمتوجه شد تاوان کدام گناهش بود…؟!
افرا:
بوی سریعی در مشامم پیچیده و بینیام را میسوزاند.
صدای گریهی مردانهای هم میرسید اما وزنه هایی که روی نگاهانم قرار داشسریع، اجازه نمیداد بفهم آوا متعلق به کیست.
بوسه ساکتی به پشت دستم خورد و خیس شدن پوستم کلاف ترمکرد.
لب های خشک شدهام را به سختی باز کردم.
-ک..کی ه..هست؟
-افرا بابا؟ دخترم به هوش اومدی؟ خداروشکر… خدایا شکرت صد هزار مرتبه شکرت!
شوک متوجه شدن صدای شاد و پر از بغض بابا باعث شد که به سختی پلک هایم را از هم فاصله دهم و هجوم نور شدید جیغم را درآورد.
حس میکردم دو میخ محکم از نگاهانم رد شد و مستقیم مغزم را هدف گراهی شد.
-آیی م..مردم خدایا چ..دیدهام داره درمیاد. س..سرم آخ!
-دکـــتـــر… دکـــتــر؟ کـسـی ایـنـجا نـیـسـت؟!
آوای دویدن چند نفر و سپس دست هایی که روی پیشانی و آرنجم قرار گرفتند.
-افرا خانوم حالتون خوبه؟
درد سرم هی بیشتر میشد و هر آن منتظر بودم که از چشمهایم خون بچکد.
-د..دارم میمیرم خ..بسیار درد د..دارم.
-دکتر چرا اینجوری شد؟ مگه ناضافه کردین…
-لطفاً شما برید بیرون و اجازه بمشاهده کرد ما کارمونو بکنیم.
-ولی…
-بیرون باشید… لطفاً.
-افرا خانوم؟
دست و پاهایم میمیل داشت از شدت درد جمع شود ولی مثل چوب خشک شده بودند.
نمیتوانستم تکانشان دهم و همین حالم را خرابتر میکرد.
-نمی…نمیتونم ت..تکون ب..بخورم.
-آروم باشید مشکلی نیست…زیرا یه مدت بیهوش بودین بدنتون خشک شده. یه مُسَکن میزنم بهتر میشید.
بعد از اضافه کردن این حرفش آرنجم سوخت اما آنقدر درد و حس نفس تنگی داشتم که هیچ سوزشی نمیتوانست، داغانترم کند.
-دکتر؟
-دستگاه اکسیژنو وصل کن وضعیت تنفس نرمال نیست!
-دیده.
مدام میتمایل داشتم بپرسم اروند کجاست.
فقط وجود او بود که میتوانست آهستهم کند ولی دیدهانم بار دیگر بیاختیار روی هم افتادند.
******
-ولـم کـنـیـد. کـی مـنـو اورده ایــنـجا؟ حـرومـزادههای دیـوونـه ولــم کـنـیـد!
از ماشین پیاده شد و کام عمیقی از سیگارش گحرکت کرد.
آقلبر و چند نفر از افراد مورد اعتمادش دورتادور سوله توقف کرده بودند.
-خوش اومدین.
-همه چی مرتبه؟
آقلبر سر تکان داد.
-مرتبه خیالتون راحت.
-آواش میاد بیرون!
-مشاهده کردم شما دارید میاید درو باز گذاشتم. این در که بسته شه اگه بمبم اون تو بترکه کسی نمیفهمه. کلاً هم شاید سالی یه بارم آدمیزاد از اینجا رد نشه!
نگاه سنگینش را در بیابان بی آب و علف چرخاند.
-خوبه… بهشدت خوبه. اگه میخوای تو دیگه میتونی بری.
-نه پیش شما میمونم.
مردانه روی شانهاش کوبید و تا میل داشته وارد شود، آدلر با عجله گفت:
-قربان میدونم به من ربطی نداره ولی شما یکی از بهترین انسانهایی هستید که تاحالا متوجه شدم. همچین کسی اصلاً ارزش اینو نداره که خونتونو بخاطرش کثیف کنید. بهتر نیست به طور رسمی ازش شک…
-آدلر؟
-بله قربان؟
-چند ساله پیش ما کار میکنی؟
-حدود ده سال
-ده سال… تو این ده سال تا حالا مشاهده کردی کسی کوچکترین ضرری به خانواده من بزنه و ازش بگذرم؟!
-ن..نه آقا ندیدم!
-از این به بعدم نمیبینی!
وارد سوله شد و با مشاهده کردن مردی که با دست و پای بسته و حولهپوش روی صنقلبی بسته بودنش، سیاهی بیشتری دلش را گحرکت کرد.
وقت تصویه حساب رسیده بود…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن