او را در جایگاه شوهرم نمیمتوجه شدم… ازدواج به این شکل برایم مانند کابوس بود ولی از حرفهایش قلبم شکست و این شکستگی حالاحالاها ترمیم نمیشد.
خیره نگاهش کردم تا ببیند من همان افرا هستم. همان افرایی که در کودکی خرگوشِ کوچک صوتیش میزد… همانی که اگر کنارش نبود حداقل دشمنش هم نبود… همانی که در روزگار آشنایی با شیدا مانند دیگران صورت چین نداد و به جای مواخذه کردنش بابت دختری که باب میل تاشچیانها نبود به او تبریک اضافه کرده بود… من همان افرا بودم. همان افرای احمق که همیشه خوشحالی دیگران را بر مسروری خودش ارجیت میداد!
از چشم دوختن به نگاهانم فراری بود و خودش را با خون های دلمه بسته کنارِ صورتش سرگرم کرده بود.
و بالأخره صوتی انوشیروان خان کشیده شد.
-همه به جز سجاد و صالح برن بیرون.
-چی؟
-بیان کردم بریـــد بیرون.
فریاد یکدفعهایش جنب و جوش اهالی خانه را بیشتر کرد.
-متین تو بیرون وایستا… هر وقت حرفام با بابا و عموت تموم شد میگم بیای تو
متین با سوءظن اضافه کرد:
-بیرونم
باز چه خبر بود…؟
-بیا افرا بیا دنبالم.
روی ایوان کنار مولین توقف کردم.
-مامان چرا اینجوری کرد؟ چیکار داره با بابا و عمو که نتونست جلوی ما بگه؟
نفس کلافه ای کشید:
-نمیدونم والا منم نمیدونم… این خانواده همیشگی همینجوری بودن. موقع تصمیمات مهم که میشه هیچکس و جز خودشون نمیشناسن.
-خانوما اگر دوست دارید بیاید یه کمک برسونید شامو حاضر کنیم… دختر و پسر شما میخوان ازدواج کنن من اینجا از کت و کول افتادم!
عمه گلاره این جملات را رو به مولین و زن عمو بیان کرد و سپس بی توجه به چشم غره های دیگران محل را ترک کرد.
-من برم یه ذره به این کمک کنم حوصله غرغراشو ندارم… تو هم برو خونه اینجا واینستا هر چی بشه بابات خودش بهمون میگه.
کم کم همه متفرق شدند و جز من و متین هر کس به دنبال زندگی خودش رفت. بیخیالی دیگران قابل درک بود اما من نمیتوانستم نسبت به آینده ی خود بیاهمیت باشم.
از پنجره ی پشت عمارت میتوانستم داخل سالن اصلی شوم. جایی که در کودکی همیشگی از ترس انوشیروان خان در آنجا پنهان میشدم.
محل مخفی و کوچکی که جز خودم کسی از آن خبر نداشت. باید بدون مشکوک کردن متین فوراً به آنجا میحرکت کردم.
با اولین قدمم صوتی متین هم قد بلند شد…
-معذرت میخوام. نمیخواستم… نمیمیل داشتم دلخورت کنم فقط از اینکه هیچکس درکمون نمیکنه خسته شدم… از انتظارهای زیادشون… از این همه نامتوجه شده گرفتن خسته شدم!
از نادیده شدن مینالید؟ اگر جای من بود چه میکرد…!
بیتفاوتی بهترین واکنش نسبت به انسان هایی بود که با کوچکترین مشکل رنگ عوض میکردند. آن روباه های مکاری که برای نجات خود دیگران را تحقیر میکردند…!
-افرا لطفاً نرو.
…-
-افرا گوش کن با تو دارم حرف میزنم…افرا…!
متین را پشت سر گذاشتم و به سرعت خودم را به پشت عمارتِ اصلی رساندم. امیدوار بودم متین بخاطر عذاب وجدان بی فایدهاش تعقیبم نکند.
شتابزده و فرز نردبان تکیه داده شده به درخت را به دیوار چسباندم و بالا رفتم.
تنها کسی که از این پنجره استفاده میکرد من بودم. مدت ها بود که باز نشده و حال هر چه چفتش را میکشیدم، فایده ای نداشت.
-تو رو خدا باز شو… تو رو خدا ناامیدم نکن… تو که همواره پناه من بودی!
برای آخرین بار با تمامِ توان چفت را کشیدم…
با یکدفعهای کشیدنش کمرم رو به عقب حرکت کرد و نردبان برگشت….
به سرعت و با جیغی خفیف کف دستانم را لبهی پنجرهی باز شده گذاشتم و خیره به سقوط نردبان ماندم.
با نفس نفس و تنی عرق کرده داخل شدم. پایین پنجره و پشت پردههای طلایی و ضخیم سالن پنهان شدم.
ضربان دلم روی هزار رفته و چیزی به توقف کردنش نمانده بود.
نگاهانم را بستم.
ترسم از افتادن نبود ولی اگر میافتادم و کسی متوجه میشد، به طور حتم انوشیروان خان بخاطر این کنجکاوی سرم را لبهی همین پنجره میگذاشت و بیخ تا بیخ میبرید!
-شما چی داری میگی پدر من؟ داری ما رو تهمشاهده کرد میکنی؟
با شنیدن صوتی بابا صاف جای گرفتم و به آرامی لبههای پردهی اشرافی را صاف کردم.
خدا را شکر که آن همه مارپل بازی جواب داده و حال صوتیشان را واضح میگوش دادم.
-حرف مفت نزن بچه…من چیزیو میگم که به صلاح هَمَس!
-چه صلاحی دِ آخه چه صلاحی؟ صلاحِ شما اینِ دو نفری که برای هم حکم خواهر و برادر دارن و به عقد هم دربیاری؟
-یا دونفر خواهر و بردار همن یا نیستن…حکم و مکم و این چیزا حالیم نمیشه من! این دوتا دختر عمو پسر عمون، هیچ کجای جهان همچین ازدواج رو بد نمیدونن. درست فکر کنید…برای یه بارم که شده عاقل باشید. این همه ثروت در نهایت به کی قراره برسه…؟ آقای سجاد خان…مخالف اول که یه دم سنگ دخترتو به سینه میزنی، هیچ خبر داری چند وقت پیش دولید گرامیت از حسابداری درمیل داشت پول کرده؟
-یعنی چی؟ چه پاما؟
-آقا امیدتون رو میگم…چند روزگار پیش از حسابداری پونصد میلیون پول میل داشته!
-برای چی؟ امکان نداره! اگر همچین چیزی بود حتماً من میدرک کردم.
-نفهمیدی زیرا امید خان نمیل داشته که کسی بفهمه!
-پس شما چطوری درک کردی؟
-واقعاً در ذهنش گذراندی کسی میتونه چیزیو از من پنهون کنه؟ بدون اجازهی من یه قرون هم
جا به جا نمیشه.
صوتی شوکه ی عمو صالح قد بلند شد…
-بابا…ما… ما فکر میکردیم که شرکتو به ما سپردی!
-شرکتو به شما سپردم، پولای بی زبونمو برای چی باید به شما بسپرم؟ نشنیدی میگن مالتو سفت بچسب همسایتو دزد نکن؟ داشتم میبیان کردم…دوماد عزیزت به بهونهی تعویض خونه درتمایل داشت پونصد میلیون پول از شرکت کرده بود! به خیال خودش چون جزئی از این خانوادس میتونه بدون اینکه آب از آب تکون بخوره از بغل ما بخوره و هیچکسم خبردار نشه!
آوای بابا شکسته بود…؟
-حتماً… حتماً یه توضیحی برای این اتفاق وجود داره. به حال بچه دار میشن…شاید پول لازم داشته و روش نشده که از ما بخواد!
-هر دلیلی که داشته قلبیل نمیشه بخواد پولشو از ما بگیره…اونم بیخبر! اینا رو بهت نگفتم چراکه خودمم تو ازدواج صحرا نقش داشتم. منم یکی از بانیهای اصلیش بودم، پس تو رو بابت دولید الدنگت مواخذه نمیکنم. ولی من دیگه نمیذارم همچین چیزی تکرار بشه. اجازه نمیدم دوتا غریبه دیگه وارد این خانواده بشن و یهو به خودم بیام ببینم هرچی داشتم و نداشتم از کف دست حرکت کرده! من صلاح همه رو در نظر میگیرم. اگر متین و افرا با هم ازدواج کنن، خیالمون راحته که چاقو کف دسته خودشو نمیبره. مهدی هم که فعلاً نیست، هر وقت که بیاد یه فکری هم حال اون میکنم.
خاموشی بابا و عمو صالح را چگونه باید برداشت میکردم…؟
-این به نفع همهاس…صالح خودت میدونی که من هیچوقت اون دختره شیدا رو بهعنوان عروس رسمیم قبول نمیکنم…با این تب تنده متین هم یا این پسر به هزار تا کار خلاف کشیده میشه یا اینکه تا آخر عمرش همینطوری عذب میمونه. رضایت بده به این ازدواج…افرا پیش خودمون بزرگشده…از خون ماست. حداقلاش اینِ که خیالت راحت یه دختر خوب گیر پسرت افتاده.
-راستیتش بابا من افرا رو مثل دختر خودم میدونم اما قلبم میخواد پسرم با کسی که دوستداره ازدواج کنه. بهنظرم ازدواجی که با صورت گریونِ عروس و فریادهای نمیخوام نمیخوام داماد شروع بشه، شگون نداره!
بابا دنبالهی حرف عمو صالح را گرفت.
-حق با صالحِ…بابا من صحرا رو مجبور به ازدواج با امید کردم اما بعد از ازدواجش حتی یکبارهم نمتوجه شدم که این دختر صورتش بخنده. افرا که دیگه بسیار از اون حساسترِ… هنوز بسیار جوونِ میتونه آینده بهتری نسبتبه خواهرش داشته باشه.
-داری موقعیت یه ازدواج بهشدت خوب و بهخاطر چهار تا ولی و اگر از دخترت میگیری؟ سجاد این دختر کششِ درس و کار نداره…هنر خاصیام که نداره…کیو بهتر از متین میخوای براش پیدا کنی؟
-بابا جان دختر من گیجِ خنگِ اصلاً هر چی که شما میگی قبوله…اما من نظر شما رو ندارم. زیرا بچم خنگِ ولش نمیکنم. دختری که هنوز با مشاهده کردن عروسکاش ذوق میکنه و انگشتای پفکی شو مک میزنه رو عروس نمیکنم.
-راست میگه بابا… لطفاً از تصمیمت برگرد. برخلاف تصور شما این تصمیم به ضرر همَس!
لبخند بزرگی که از گوش دادن صحبتهای منطقی بابا و عمو صالح بر لبهایم نشسته بود، با فریاد بلند انوشیروان خان درجا بسته شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن