رمان زادهٔ نور پارت ۹۲

امیرعلی آنقدر عصبی بود …….. آنقدر بدنش از خشم گر گرفته بود که تب قرار گرفته در تن خورشید را حس نمی کرد .

– نمی خوای به کف دست گلات نگاه کنی ؟

خورشید نگاهش سمت عکس هایی که مقابلش روی پتو ریخته شده بود ، کشیده شد ……… حس کرد به آنی سرش گیج راهی شد ………. چندبار پلک زد و شوک زده کف دست جلو برد و یکی از عکس ها را برداشت و بالا آورد و باز هم نگاهش کرد ………. خودش بود و …… سامان . آن هم در آغوش هم و با آن وضعیت و بدون حجاب . اما مگر می شد ؟؟؟

تعادلش داشت بر هم می خورد که امیرعلی عصبی قدم دیگری جلو راهی شد و همزیرا ببری زخم خورده موهای رها و پریشان خورشید را از پشت چنگ زد و به عقب کشاند ………. آنچنان که سر خورشید به سمت صورت اویی که بالا سرش قرار داشت ، تغییر جهت داد .

– با همینا براش قلببری کردی ؟ ……… با همینا اون و سمت خودش کشوندیش ؟ …….. با همین دیدها بهش چراغ سبز نشون دادی کثافت ؟ …….. بهت گفتم حرمت نگه دار ……. چرا منه احمق نشناختمت ؟

و خورشید را بی توجه به چهره تب کرده و جمع شده از درد او ، از مویش کشید و او را از تخت پایین کشید و با تمام توان او را به دیوار کنار کف دستش کوبید و نفس خورشید از این کوبش محکم بند آورد و باعث شد خورشید روی دیوار سر بخورد و روی زمین بنشیند ……….. خورشید امیرعلی را نمی شناخت …….. به هیچ عنوان این امیرعلی ای که همچون کوه آتشفشانی در حال فوران بود را نمی شناخت . ناتوان با صوتیی که انگار از ته حلق بیرون می زد ، نالید :

– درو ……. غه . درووو ……. غه .

امیرعلی خشمگین چنگ به یقه لباس خورشید زد و عصبی او را بالا کشید ……. کلمات نجویده از میان لبانش بیرون می ریخت :

– بازم توی هرزه انکار می کنی ؟ ……… دیگه قراره چطوری منه مرده گنده رو خام خودت و این ظاهر فریبندت کنی ؟ …….. قراره دیگه چطوری منه احمق و خام دروغات کنی ؟ ……… دروغ تویی ، نه این عکسا ……. نه اون تماس های یک ماهه .

و کف دستش بالا راهی شد و روی صورت خورشید پایین آمد ……… نمی اطلاع داشت چند بار به صورت خورشید کوبید …….. نمی اطلاع داشت چقدر خورشید را کتک زد …….. دیگر هیچ چیز نمی متوجه شد …….. فقط لب و دهن خونی شده خورشید را می مشاهده کرد و بس . به جنون رسیده بود و توقع رفتار عقلانی از آدمی که به جنون کشانده بودنش ، امری نادرست بود .

نفس زنان خورشید را تکانی داد و ندرک کرد کی رد اشک روی گونه های خودش هم رد انداخت و دیدهانش مرطوب گشت .

– تو یه کثافتی ………. چرا من نشناختمت ؟

و بار دیگر تکانی به تن خورشید داد و کشیده تر فریاد زد :

– چرا خفه خون گرفتی ؟ ……… حرف بزن لعنتی ؟ بگو چرا من و به بازی گرفتی ؟ ………. چرا زندگی منی که داغون بود و داغون تر کردی .

خورشید پلک هایش که بسته شده بود را به سختی باز کرد و گوی های سبز درون دیدهانش را به رخ امیرعلی کشید ………. فکر می کرد دیگر فاصله ای با مرگ ندارد ، و در حالی این جهان را ترک می کرد ، که حتی توانی برای دفاع از خودش را هم ندارد .

امیرعلی خورشید را روی تخت پرت کرد و صورت خورشید از دردی که به آنی در پهلویش جای گرفت درهم جمع شد و ناله اش را بلند کرد ………. سر گیجه اش ده برابر شده بود و نمی خبر داشت این سرگیجه بخاطر کتک هایی است که خورده ، یا تبی است که انگار حتی نسبت به ثانیه های پیش بالا تر حرکت کرده ……….. دیگر هیچ چیز را نمی درک کرد ……… زمین و زمان به دور سرش می چرخید و می خبر داشت چند قدمی تا مرگ فاصله ندارد .

امیرعلی نفس زنان عقب عقب حرکت کرد و قطره اشک دیگری روی گونه اش رد انداخت ……… انگار نقطه پایان عاشقیش به خورشید دقیقا همینجا بود .

به سرعت عقب گرد کرد و از اطاق خورشید خارج شد و خورشید را همانطور درهم و شکسته و درب و داغان با صورتی خونی بر جای گذاشت و رفت ………. خورشید میل داشت دستش را بلند کند تا صوتیش بزند …….. قلبیل و برهان بیاورد ، ولی انگار بی جان تر از آن بود که کف دستش کشیده شود و یا زبانش بچرخد . تنها با پلک هایی که میل عجیبی برای بسته شدن داشتند ، رفتن او را نگاه کرد و با تار شدن بیشتر نگاهش پلک هایش بی اختیار روی هم افتاد و از هوش حرکت کرد .

سروناز طبق قرار همیشگی ، ساعت ده و نیم وارد شد و مستقیماً سمت آشپزخانه حرکت کرد و چادرش را درآورد و روی کابینت انداخت . زیر سماور را روشن کرد و نونی از فریزر درآورد و درون تستر گذاشت و لوازم صبحانه خورشید را آماده کرد .

سینی صبحانه را برداشت و سمت اطاق خورشید مسیر افتاد ……… در اطاقش را باز کرد و صوتیش زد …….. پشت خورشید به او بود .

– خورشید خانم بلند شو ……… بلند شو که صبحانت و برات آوردم .

با نشنیدن جوابی از او جلوتر راهی شد و کف دست روی بازویش گذاشت ، که خورشید به کمر روی تخت دراز شد و سروناز با نگاهانی گخوشحال شده و شوکه به صورت خونی و متورم شده خورشید و ملافه خونی زیر سرش خیره شد و سینی از کف دستش رها شد و با آوای بدی به زمین خورد و تمام لوازم صبحانه کف زمین پخش شد .

شوک زده ، با مکثی خم شد و خورشید را تکانی داد .

– کشیده شو ……… قد بلند شو دختر ……. قد بلند شو .

تکانش را شمشاهده کرد تر کرد ………. این جواب ندادن های خورشید بدجوری تن و بدنش را می لرزاند .

– یا حسین …….. یا حضرت عباس ……. چه بلایی سرت اومده ؟

به سمت آشپزخانه دوید و موبایلش را از داخل کیفش بیرون کشید و شماره برادرش که امروزگار او را تا منزل امیرعلی رسانده بود ، گحرکت کرد و همانطور موبایل به کف دست سمت اطاق خورشید برگشت و بالا سرش ایستاد …….. با اتصال تماس ، برادرش قبل از سلام و علیکی درجا گفت :

– چی شده آبجی ؟ چیزی جا گذاشتی تو ماشین ؟

– سعید کجایی ؟ …… هنوز نزدیک خونه کیان هستی ؟

– آره . زیاد دور نشدم . چطور ؟

– برگرد سعید ……. برگرد . دختره رو کشتن .

– چی ؟ کشتن ؟ چی می گی سروناز ؟

– برگرد ………. باید برسونیمش بیمارستان . برگرد سعید .

– خیله خب الان می یام .

تماس را بدون آنکه منتظر حرف دیگری از سمت برادرش باشد ، قطع کرد و نمتوجه شد موبایلش را کجا انداخت ……… پای تخت خورشید زانو زد و کف دستی به صورت داغ و گونه ورم کرده و لبان پاره شده او کشید که چشمانش سمت عکس هایی که آن طرف تخت مقداریش پخش روی تخت و مقداریش روی زمین ریخته شده بود ، کشیده شد ……… تخت را دور زد و عکس ها را جمع کرد و برداشت و نگاهشان کرد ……….. باور چیزی که می مشاهده کرد ، سخت نبود . بلکه امکان ناپذیر بود ……….. خورشید کی با سولین عکس گحرکت کرده بود ؟؟؟ آن هم با این سر و وضع ………… او که همیشه هممسیر خورشید بود .

عکس ها را روی زمین انداخت و لباس به تن خورشید پوشاند …….. الان جان خورشید مهم تر از کنجکاوی درباره این عکس ها بود.

با قد بلند شدن صدای آیفن ، سمت اف اف دوید و شاسی را فشرد و در ورودی را باز کرد و رو به برادرش که با قدم هایی دو مانند سمتش می وارد شد ، فریاد زد :

– بدو سعید ……… بدو .

لیلا خواب آلود با شنیدن صداهای فریاد سروناز اخم کرده و بی حوصله پله ها را پایین رسید و با ابروان درهم به سروناز که هول کرده و کف دستپاچه این طرف و آن طرف می دوید چشم دوخت و بعد چشمانش سمت مرد غریبه ای که بدون توجه به او پشت سر سروناز به سمت اطاق خورشید ، می دوید کشیده شد .

سعید وارد اطاق خورشید شد و با متوجه شدن خورشید همان میان اطاق ، شوکه و متعجب متوقف شد .

– این ………. این دختر چرا این ریختی شده ؟

سروناز چادرش را به سرش کشید و لبه چادر را زیر بغلش زد .

– کشیدهش کن سعید …….. الان وقت اصول دین سؤال کردنه ؟ کشیدهش کن تا این بچه از کف دست نحرکت کرده.

– سروناز ……… این دختر و هر جا ببریم ازمون می پرسن این دختر چرا اینجوری شده ……… پای خودمون الکی الکی گیر می افته .

سروناز با اخم نگاهش کرد و بی حرف و حرصی خودش خم شد تا کف دست زیر خورشید بی اندازد و کشیدهش کند ………. سعید که حرف نگفته سروناز را که چیزی کم از دشنام نداشت را از دیدهان خشمگین او خوانده بود نچی کرد و شانه سرونازی که روی خورشید خم شده بود را گحرکت کرد و عقب کشید .

– برو عقب . خودم بلندش می کنم .

با احتیاط کشیدهش کرد ……….. خورشید زیادی سبک و داغ به نظر می رسید …….. گردن خورشید روی ساق کف دست سعید قرار گراهی شده بود و سر خورشید رو به عقب خم شده بود و دو دستش از دو طرف تنش آویزان شده بود و در هوا تلو تلو خوران تکان می خورد .

لیلا که آوای بلند حرف زدن های سروناز کنجکاوش کرده بود ، میان سالن ایستاده بود ، ولی با متوجه شدن سر و صورت خونی خورشید و دیدهان بسته اش و هول و ولایی که سروناز و سعید داشسریع ، وحشت زده دیدهانش گمسرور شد و دست جلوی دهانش گحرکت کرد ………… صورت خورشید زیادی سرخ و متورم به نظر می رسید .

– چی ……… چی شده ؟

اما سروناز صبر نکرد تا جواب او را بدهد و همراه با سعید با قدم های بلند از منزل خارج شد .

امیرعلی با آوای گوش خراش لاستیک ، ماشینش را مقابل خانه سامان متوقف کرد و با تن حرارت گحرکت کرده از خشمی که کم از کوره نداشت و دیدهانی که انگار دیگر خبری از زندگی درونشان نبود و تنها سیاهی و تاریکی و تباهی درونشان موج می زد ، از ماشین پیاده شد و در را محکم بست و به سمت در بزرگ منزل سولین قدم برداشت و محکم به در کوبید ……….. باغبان که درون حیاط بود با گوش دادن آوای ضربان کوبنده ای که به در زده می شد ، با قدم های دو مانند سمت در حرکت کرد و در را باز کرد …….

اما از دیدن چشمان سراسر خشم و خونبار امیرعلی در را بی اختیار رها کرد و قدمی عقب رفت.

– سلام …….. آقا .

اما امیرعلی انگار باغبان مقابلش را نشناخته باشد ، با دست به سینه او کوبید و او را از سر مسیرش کنار زد و داخل حرکت کرد و فریاد که نه …… نعره اش بلند شد :

– سامان ……… سولینِ کثافت …….. بیا بیرون ……… بیا بیرون بیشرف .

سامان که آماده بیرون راهی شدن شده بود ، با گوش دادن صوتی نعره های امیرعلی ، نامطمئن گوش هایش را تیز کرد ……. ولی با کشیده شدن دوباره نعره های امیرعلی ، با قدم های کشیده از خانه خارج شد و وارد حیاط شد ………. باید خدا را شکر می کرد که دو روزگار پیش مادرش را برای یک سفر چند روزگاره به همراه پدرش به ترکیه فرستاده بود ………. وگرنه نمی خبر داشت برای این اتفاق چه توجیهی برای مادرش بیاورد …….. وارد حیاط شد و با ابروان درهم و کف دست به کمر گراهی شده و پا به عرض شانه باز کرده به امیرعلیِ زخمی چشم دوخت و او هم صدایش را بالا برد :

– چیه صوتت و انداختی روی سرت داد می زنی ………. مثل اینکه یادت حرکت کرده اینجا خونه است نه طویله .

امیرعلی همزیرا ببری آماده حمله سمتش حمله کرد ………. باید سولین را می کشت …….. باید گردنش را خرد می کرد …….. اصلا باید آدمی را که از همان اول متوجه شده بود که به خورشیدش نظر دارد را نیست و نابود می کرد ……….. خورشیدی که کمتر از یک ماه از محرمیتش مانده بود و پنج ماهش همچون برق و باد سپری شده بود …….. باید همان ابتدا پای سامان را از حیات اش برای همیشه می برید تا کار به اینجا نمی کشید .

جلو رفت و مشت گره کرده اش را با تمام توان و بی خبر در صورت سولین کوبید و سر سامان را از شدت مشتش به عقب پرت کرد .

– الان من کاملا برات تشریح می کنم که اینجا طویله است یا خونه .

و باز هم در حالی که موج عظیمی از خشم را درونش حس می کرد ، باز هم مشتش را درون صورت سامان کوبید ………. انگار این خشم طغیان کرده نیرویش را دو برابر کرده بود و زورش را حسابی به سولین می چرباند . به راستی با این خشم و زوری که تمام جان امیرعلی را به آتش کشیده بود و شعله ور نموده بود ، سامان شانسی برای مقاومت در برابر او نداشت .

– با خورشیدِ من روی هم می ریزی کثافت ؟ ………… با خورشیدِ من بیرون می ری و به ریش نداشته من می خندی بی وجود ؟

باز هم کوبید ……… اصلا مجالی برای نفس کشیدن به او نمی داد و همچون سیلی های پی در پی که نصار صورت خورشید کرده بود ، مشت به صورت سولین می کوبید و گاهی هم که حس می کرد جان آتش گرفته اش ساکت نمی گیرد ، لگد به شکمش می زد .

خدمتکارها از متوجه شدن صوتی داد و فریادهای امیرعلی و سولین بیرون ریختند و باغبان و مرد دیگری بازوان امیرعلی را از پشت گحرکت کردند و سعی کردند از سولین دورش کنند …….. و چقد کنترل و گحرکت کردن امیرعلیِ طغیان کرده ، سخت و دشوار بود . امیرعلی نعره زد ……. آنچنان که صورت و گردنش یک پارچه خون شد و رگ گردنش بیرون زد .

– اون لعنتی رو کشتم ………. تو رو هم می کشم .

سولین که از شدت درد پیچیده در گونه و بینی اش خم شده بود و خون از بینی اش روی زمین می ریخت ، با شنیدن حرف امیرعلی حس کرد ضربان دلش برای ثانیه ای از کار افتاد ………. ندرک کرد امیرعلی چه اضافه کرد ……… اظهار کرد چه کسی را کشته ؟؟؟ اون لعنتی ؟؟؟ منظورش که خورشید نبود ؟؟؟ بود ؟؟؟

به سختی کمر راست کرد و خونِ جاده گرفته از بینی اش به زیر چانه اش تغییر مسیر داد .

– کی رو کشتی امیر ؟

امیرعلی فریاد زد …….. نعره زد ……. که فقط بغضِ در پس خشمش را مهار کند ……. تا نم نشسته درون نگاهان خون افتاده اش را پنهان کند …….. تا درد درون سینه اش را بیرون بریزد . خورشیدش را زده بود …….. در حد مرگ کوبیده بود .

– خورشیدم .

****

در سکوت دادگاه سرونشت
عاشقی بر ما حکم سنگینی نوشت
اظهار کرده شد دلداده ها از هم جدا
وای بر این حکم و این قانون زشت