رمان زادهٔ نور پارت ۹۲

امیرعلی آنقدر عصبی بود …….. آنقدر بدنش از خشم گر گرفته بود که تب جای گرفته در تن خورشید را حس نمی کرد .

– نمی خوای به دست گلات نگاه کنی ؟

خورشید نگاهش سمت عکس هایی که مقابلش روی پتو ریخته شده بود ، کشیده شد ……… حس کرد به آنی سرش گیج حرکت کرد ………. چندبار پلک زد و شوک زده دست جلو برد و یکی از عکس ها را برداشت و بالا آورد و باز هم نگاهش کرد ………. خودش بود و …… سامان . آن هم در آغوش هم و با آن وضعیت و بدون حجاب . ولی مگر می شد ؟؟؟

تعاقلبش داشت بر هم می خورد که امیرعلی عصبی قدم دیگری جلو حرکت کرد و همزیرا ببری زخم خورده موهای رها و پریشان خورشید را از پشت چنگ زد و به عقب کشاند ………. آنچنان که سر خورشید به سمت صورت اویی که بالا سرش قرار داشت ، تغییر جهت داد .

– با همینا براش دلبری کردی ؟ ……… با همینا اون و سمت خودش کشوندیش ؟ …….. با همین چشما بهش چراغ سبز نشون دادی کثافت ؟ …….. بهت گفتم حرمت نگه دار ……. چرا منه احمق نشناختمت ؟

و خورشید را بی توجه به چهره تب کرده و جمع شده از درد او ، از مویش کشید و او را از تخت پایین کشید و با تمام توان او را به دیوار کنار کف دستش کوبید و نفس خورشید از این کوبش محکم بند آورد و باعث شد خورشید روی دیوار سر بخورد و روی زمین بنشیند ……….. خورشید امیرعلی را نمی شناخت …….. به هیچ عنوان این امیرعلی ای که همزیرا کوه آتشفشانی در حال فوران بود را نمی شناخت . ناتوان با آوایی که انگار از ته حلق بیرون می زد ، نالید :

– درو ……. غه . درووو ……. غه .

امیرعلی خشمگین چنگ به یقه لباس خورشید زد و عصبانی او را بالا کشید ……. کلمات نجویده از میان لبانش بیرون می ریخت :

– بازم توی هرزه انکار می کنی ؟ ……… دیگه قراره چطوری منه مرده گنده رو خام خودت و این ظاهر فریبندت کنی ؟ …….. قراره دیگه چطوری منه احمق و خام دروغات کنی ؟ ……… دروغ تویی ، نه این عکسا ……. نه اون تماس های یک ماهه .

و دستش بالا رفت و روی صورت خورشید پایین آمد ……… نمی دانست چند بار به صورت خورشید کوبید …….. نمی دانست چقدر خورشید را کتک زد …….. دیگر هیچ چیز نمی درک کرد …….. فقط لب و دهن خونی شده خورشید را می مشاهده کرد و بس . به جنون رسیده بود و توقع رفتار عقلانی از آدمی که به جنون کشانده بودنش ، امری نادرست بود .

نفس زنان خورشید را تکانی داد و نمتوجه شد کی رد اشک روی گونه های خودش هم رد انداخت و چشمانش مرطوب گشت .

– تو یه کثافتی ………. چرا من نشناختمت ؟

و بار دیگر تکانی به تن خورشید داد و قد بلند تر فریاد زد :

– چرا خفه خون گحرکت کردی ؟ ……… حرف بزن لعنتی ؟ بگو چرا من و به بازی گحرکت کردی ؟ ………. چرا زیستن منی که داغون بود و داغون تر کردی .

خورشید پلک هایش که بسته شده بود را به سختی باز کرد و گوی های سبز درون نگاهانش را به رخ امیرعلی کشید ………. فکر می کرد دیگر فاصله ای با مرگ ندارد ، و در حالی این جهان را ترک می کرد ، که حتی توانی برای دفاع از خودش را هم ندارد .

امیرعلی خورشید را روی تخت پرت کرد و صورت خورشید از دردی که به آنی در پهلویش جای گرفت درهم جمع شد و ناله اش را کشیده کرد ………. سر گیجه اش ده برابر شده بود و نمی دانست این سرگیجه بخاطر کتک هایی است که خورده ، یا تبی است که انگار حتی نسبت به ثانیه های پیش بالا تر حرکت کرده ……….. دیگر هیچ چیز را نمی فهمید ……… زمین و مدت به دور سرش می چرخید و می خبر داشت چند قدمی تا مرگ فاصله ندارد .

امیرعلی نفس زنان عقب عقب راهی شد و قطره اشک دیگری روی گونه اش رد انداخت ……… انگار نقطه پایان عشقش به خورشید دقیقا همینجا بود .

به سرعت عقب گرد کرد و از اطاق خورشید خارج شد و خورشید را همانطور درهم و شکسته و درب و داغان با صورتی خونی بر جای گذاشت و راهی شد ………. خورشید میل داشت کف دستش را کشیده کند تا صوتیش بزند …….. قلبیل و برهان بیاورد ، ولی انگار بی جان تر از آن بود که دستش قد بلند شود و یا زبانش بچرخد . تنها با پلک هایی که میل عجیبی برای بسته شدن داشسریع ، رفتن او را نگاه کرد و با تار شدن بیشتر نگاهش پلک هایش بی اختیار روی هم افتاد و از هوش راهی شد .

سروناز طبق قرار همیشگی ، ساعت ده و نیم رسید و مستقیماً سمت آشپزخانه حرکت کرد و چادرش را درآورد و روی کابینت انداخت . زیر سماور را روشن کرد و نونی از فریزر درآورد و درون تستر گذاشت و لوازم صبحانه خورشید را آماده کرد .

سینی صبحانه را برداشت و سمت اطاق خورشید مسیر افتاد ……… در اطاقش را باز کرد و صدایش زد …….. پشت خورشید به او بود .

– خورشید خانم قد بلند شو ……… بلند شو که صبحانت و برات آوردم .

با نشنیدن جوابی از او جلوتر رفت و کف دست روی بازویش گذاشت ، که خورشید به کمر روی تخت دراز شد و سروناز با دیدهانی گمسرور شده و شوکه به صورت خونی و متورم شده خورشید و ملافه خونی زیر سرش چشم دوخت و سینی از کف دستش رها شد و با صدای بدی به زمین خورد و تمام لوازم صبحانه کف زمین پخش شد .

شوک زده ، با مکثی خم شد و خورشید را تکانی داد .

– کشیده شو ……… بلند شو دختر ……. قد بلند شو .

تکانش را شدید تر کرد ………. این جواب ندادن های خورشید بدجوری تن و بدنش را می لرزاند .

– یا حسین …….. یا حضرت عباس ……. چه بلایی سرت اومده ؟

به سمت آشپزخونه دوید و موبایلش را از داخل کیفش بیرون کشید و شماره برادرش که امروز او را تا خونه امیرعلی رسانده بود ، گحرکت کرد و همانطور موبایل به دست سمت اطاق خورشید برگشت و بالا سرش از حرکت ایستاد …….. با اتصال تماس ، برادرش قبل از سلام و علیکی درجا اضافه کرد :

– چی شده آبجی ؟ چیزی جا گذاشتی تو ماشین ؟

– سعید کجایی ؟ …… هنوز نزدیک خونه کیان هستی ؟

– آره . زیاد دور نشدم . چطور ؟

– برگرد سعید ……. برگرد . دختره رو کشتن .

– چی ؟ کشتن ؟ چی می گی سروناز ؟

– برگرد ………. باید برسونیمش بیمارستان . برگرد سعید .

– خیله خب الان می یام .

تماس را بدون آنکه منتظر حرف دیگری از سمت برادرش باشد ، قطع کرد و نفهمید موبایلش را کجا انداخت ……… پای تخت خورشید زانو زد و کف دستی به صورت داغ و گونه ورم کرده و لبان پاره شده او کشید که چشمانش سمت عکس هایی که آن طرف تخت مقداریش پخش روی تخت و مقداریش روی زمین ریخته شده بود ، کشیده شد ……… تخت را دور زد و عکس ها را جمع کرد و برداشت و نگاهشان کرد ……….. باور چیزی که می دید ، سخت نبود . بلکه امکان ناپذیر بود ……….. خورشید کی با سولین عکس گرفته بود ؟؟؟ آن هم با این سر و وضع ………… او که همیشگی همراه خورشید بود .

عکس ها را روی زمین انداخت و لباس به تن خورشید پوشاند …….. الان جان خورشید مهم تر از کنجکاوی درباره این عکس ها بود.

با بلند شدن صوتی آیفن ، سمت اف اف دوید و شاسی را فشرد و در ورودی را باز کرد و رو به برادرش که با قدم هایی دو مانند سمتش می آمد ، فریاد زد :

– بدو سعید ……… بدو .

لیلا خواب آلود با متوجه شدن آواهای فریاد سروناز اخم کرده و بی حوصله پله ها را پایین وارد شد و با ابروان درهم به سروناز که هول کرده و کف دستپاچه این طرف و آن طرف می دوید نگاه کرد و بعد نگاهانش سمت مرد غریبه ای که بدون توجه به او پشت سر سروناز به سمت اطاق خورشید ، می دوید کشیده شد .

سعید وارد اطاق خورشید شد و با دیدن خورشید همان میان اطاق ، شوکه و متعجب متوقف شد .

– این ………. این دختر چرا این ریختی شده ؟

سروناز چادرش را به سرش کشید و لبه چادر را زیر بغلش زد .

– کشیدهش کن سعید …….. الان وقت اصول دین سؤال کردنه ؟ قد بلندش کن تا این بچه از کف دست نحرکت کرده.

– سروناز ……… این دختر و هر جا ببریم ازمون می پرسن این دختر چرا اینجوری شده ……… پای خودمون الکی الکی گیر می افته .

سروناز با اخم نگاهش کرد و بی حرف و حرصی خودش خم شد تا کف دست زیر خورشید بی اندازد و بلندش کند ………. سعید که حرف ناضافه کرده سروناز را که چیزی کم از دشنام نداشت را از نگاهان خشمگین او خوانده بود نچی کرد و شانه سرونازی که روی خورشید خم شده بود را گراهی شد و عقب کشید .

– برو عقب . خودم بلندش می کنم .

با احتیاط بلندش کرد ……….. خورشید زیادی سبک و داغ به نظر می رسید …….. گردن خورشید روی ساق کف دست سعید قرار گراهی شده بود و سر خورشید رو به عقب خم شده بود و دو دستش از دو طرف تنش آویزان شده بود و در هوا تلو تلو خوران تکان می خورد .

لیلا که صدای قد بلند حرف زدن های سروناز کنجکاوش کرده بود ، میان سالن ایستاده بود ، ولی با متوجه شدن سر و صورت خونی خورشید و دیدهان بسته اش و هول و ولایی که سروناز و سعید داششتاب‌زده ، وحشت زده دیدهانش گسرخوش شد و کف دست جلوی دهانش گحرکت کرد ………… صورت خورشید زیادی سرخ و متورم به نظر می رسید .

– چی ……… چی شده ؟

اما سروناز صبر نکرد تا جواب او را بدهد و همجاده با سعید با قدم های قد بلند از خونه خارج شد .

امیرعلی با صدای گوش خراش لاستیک ، ماشینش را مقابل خونه سامان متوقف کرد و با تن حرارت گراهی شده از خشمی که کم از کوره نداشت و چشمانی که انگار دیگر خبری از حیات درونشان نبود و تنها سیاهی و تاریکی و تباهی درونشان موج می زد ، از ماشین پیاده شد و در را محکم بست و به سمت در بزرگ خونه سولین قدم برداشت و محکم به در کوبید ……….. باغبان که درون حیاط بود با گوش دادن صوتی ضربان کوبنده ای که به در زده می شد ، با قدم های دو مانند سمت در راهی شد و در را باز کرد …….

ولی از مشاهده کردن چشمان سراسر خشم و خونبار امیرعلی در را بی اختیار رها کرد و قدمی عقب رفت.

– سلام …….. آقا .

اما امیرعلی انگار باغبان مقابلش را نشناخته باشد ، با کف دست به سینه او کوبید و او را از سر مسیرش کنار زد و داخل رفت و فریاد که نه …… نعره اش قد بلند شد :

– سولین ……… سولینِ کثافت …….. بیا بیرون ……… بیا بیرون بیشرف .

سامان که آماده بیرون راهی شدن شده بود ، با شنیدن صوتی نعره های امیرعلی ، نامطمئن گوش هایش را تیز کرد ……. ولی با کشیده شدن مجدداً نعره های امیرعلی ، با قدم های کشیده از خونه خارج شد و وارد حیاط شد ………. باید خدا را شکر می کرد که دو روزگار پیش مادرش را برای یک سفر چند روزه به همراه پدرش به ترکیه فرستاده بود ………. وگرنه نمی دانست برای این اتفاق چه توجیهی برای مادرش بیاورد …….. وارد حیاط شد و با ابروان درهم و کف دست به کمر گراهی شده و پا به عرض شانه باز کرده به امیرعلیِ زخمی چشم دوخت و او هم آوایش را بالا برد :

– چیه صوتت و انداختی روی سرت داد می زنی ………. مثل اینکه یادت رفته اینجا خونه است نه طویله .

امیرعلی همچون ببری آماده حمله سمتش حمله کرد ………. باید سولین را می کشت …….. باید گردنش را خرد می کرد …….. اصلا باید آدمی را که از همان اول متوجه شده بود که به خورشیدش نظر دارد را نیست و نابود می کرد ……….. خورشیدی که کمتر از یک ماه از محرمیتش مانده بود و پنج ماهش همزیرا برق و باد سپری شده بود …….. باید همان ابتدا پای سامان را از زندگی اش برای همواره می برید تا کار به اینجا نمی کشید .

جلو حرکت کرد و مشت گره کرده اش را با تمام توان و بی خبر در صورت سولین کوبید و سر سولین را از شدت مشتش به عقب پرت کرد .

– الان من کاملا برات تشریح می کنم که اینجا طویله است یا خونه .

و باز هم در حالی که موج عظیمی از خشم را درونش حس می کرد ، باز هم مشتش را درون صورت سامان کوبید ………. انگار این خشم طغیان کرده نیرویش را دو برابر کرده بود و زورش را حسابی به سولین می چرباند . به راستی با این خشم و زوری که تمام جان امیرعلی را به آتش کشیده بود و شعله ور نموده بود ، سولین شانسی برای مقاومت در برابر او نداشت .

– با خورشیدِ من روی هم می ریزی کثافت ؟ ………… با خورشیدِ من بیرون می ری و به ریش نداشته من می خندی بی وجود ؟

باز هم کوبید ……… اصلا مجالی برای نفس کشیدن به او نمی داد و همزیرا سیلی های پی در پی که نصار صورت خورشید کرده بود ، مشت به صورت سولین می کوبید و گاهی هم که حس می کرد جان آتش گرفته اش ملایم نمی گیرد ، لگد به شکمش می زد .

خدمتکارها از متوجه شدن صوتی داد و فریادهای امیرعلی و سامان بیرون ریختند و باغبان و مرد دیگری بازوان امیرعلی را از پشت گراهی شدند و سعی کردند از سامان دورش کنند …….. و چقد کنترل و گراهی شدن امیرعلیِ طغیان کرده ، سخت و دشوار بود . امیرعلی نعره زد ……. آنچنان که صورت و گردنش یک پارچه خون شد و رگ گردنش بیرون زد .

– اون لعنتی رو کشتم ………. تو رو هم می کشم .

سامان که از شدت درد پیچیده در گونه و بینی اش خم شده بود و خون از بینی اش روی زمین می ریخت ، با متوجه شدن حرف امیرعلی حس کرد ضربان دلش برای ثانیه ای از کار افتاد ………. نفهمید امیرعلی چه بیان کرد ……… اظهار کرد چه کسی را کشته ؟؟؟ اون لعنتی ؟؟؟ منظورش که خورشید نبود ؟؟؟ بود ؟؟؟

به سختی کمر راست کرد و خونِ مسیر گرفته از بینی اش به زیر چانه اش تغییر مسیر داد .

– کی رو کشتی امیر ؟

امیرعلی فریاد زد …….. نعره زد ……. که فقط بغضِ در پس خشمش را مهار کند ……. تا نم قرار گرفته درون نگاهان خون افتاده اش را پنهان کند …….. تا درد درون سینه اش را بیرون بریزد . خورشیدش را زده بود …….. در حد مرگ کوبیده بود .

– خورشیدم .

****

در خاموشی دادگاه سرونشت
عاشقی بر ما حکم سنگینی نوشت
اضافه کرده شد قلبداده ها از هم جدا
وای بر این حکم و این قانون زشت