کلاه شنلم از روی سرم رها شد و موهایم همجاده وزش باد شدند.
مردی که به چارقدم گیر میداد با سرعت میتازید.
– کیخسرو…آروم تر!
جوری میتازید که اگر مرا نگحرکت کرده بود همجاده با موهایم پرواز میکردم.
کمرم را خم کردم و گردن اسب را چسبیدم.
– کیخسرو…آروم تر.
نفسی کشیدم که با حس کم شدن سرعت اسب تنم را بالا کشیدم. موهایم روی صورتم لغزیدند.
– هیچ وقت نبندشون.
لحنش مثلا عاشقانه بود اما حرکت خشن بعدش همه چی را خراب کرد. با خشونت کلاه شنل را روی موهایم کشید.
از اسب پایین رفت. کمرم را گحرکت کرد و مرا مثل عروسک پایین کشید.
نگاه چرخاندم. اینجا دیگر کجا بود؟
کف دستم را گرفت و مرا درون جنگل کشید. سرم را بالا گرفتم و به درختها چشم دوختم.
بزرگ و ترسناک…
چرخی دور خودم زدم و موقع تمام شدن چرخشم خسرو جلویم نبود.
کلاه شنل را پایین دادم و موهایم را از روی صورتم عقب راندم.
– کیخسرو؟
صدایی نمیوارد شد، مرا اینجا ول کرده بود؟ دستم را روی گلویم گذاشتم و چند قدم به جلو رفتم که…
– خوشکل عمو رو ببین…عروس شده.
قامت ارسلان با لحن چندشش تنم را لرزاند و این…این چرا اینجا بود؟
جلو رسید، عقب رفتم…
– اوخ…گم شدی کوچولو؟ نترس عمو اینجاست تا نجاتت بده.
جلو آمد، دوباره عقب راهی شدم تا وقتی که کمرم به درخت خورد.
– بهم نزدیک نشو! تو حق نداری به من کف دست بزنی.
کف دستهایش را بالای سرش گراهی شد و لبخند زد.
– شوهرت اجازه رو داده.
هی وای من😱
شوهرم؟
خسرو را میگفت؟ او…مرا درون جنگل رها کرده بود تا ارسلان به من…
آب دهانم را با ترس قورت دادم. در این جنگل بی در و پیکر تنها بودیم.
– دروغ میگی. تو داری مثل یک سگ هار خزعبل میگی.
چرا باید منو ازت بگیره که بعدش…
سرش را پایین آورد و در صورتم ها کرد. بوی متعفن دهانش قاطی بوی الکل باعث شد عق بزنم.
– اره عق بزن. تا حس کنی واقعی بودنش رو. من با مردیکه یه شرط بستم عزیزم. یا تو یا یه زمین ناقابل.
اونم تورو داد. احتمالا خواسته هیجان کار بیشتر بشه.
– خفه شو.
سرش را عقب برد و خندید.
آوای کلاغ شوم در گوشم چرخید و حتی در آسمان خدا هم من لایق گوش دادن صوتی پرنده نبودم؟
– زمین خسرو به چه دردت میخوره؟
– اون مردیکه این چیزارو خیرات نمیکنه، کف دست گذاشتم روی چیزی که میدونستم نمیده.
کف دستش را به سمتم دراز کرد که تنم را عقب کشیدم.
– ملک، عزیزم ای…
در صورتش تف کردم. حرفش قطع شد. کف دستش را روی صورتش کشید. سر کج کرد.
– از زنای چموش متنفرم. اون دختره بسیار آروم بود…بردهی خوبی بود و تو ازم گرفتیش.
– خودت کشتی…
با پیچیدن نعرهاش در گوشم کف دستهایم را روی گوشهایم گذاشتم و قدم به عقب برداشتم.
– خفه شو. تو فراریش دادی.
راهی شدی فرنگ فاحشه بودن رو یاد گرفتی فقط.
سمتم یورش آورد، جیغی کشیدم و پا به فرار گذاشتم. صدای خندهاش بلند شد.
– یه آهو هرچقدر هم که فرار کنه بازم گیر شکارچی مییوفته.
پس فرار کن ملک…فرار کن که این آخرین قدم هاییه که با پاهات طی میکنی.
بغض گلویم را چسبید. دامن لباسم را بالا گرفتم و به دویدن بی نتیجهام ادامه دادم. مرا میگرفت!
خسرو مرا به او داده بود. این فکر اشک در نگاهانم نشاند. نفسی کشیدم که اشک روی صورتم ریخت.
– شاهدخت پریون…صدای پابندش همه رو دیوونه کرده.
لبم را گاز گراهی شدم و از حرکت ایستادم. چرخی دور خودم زدم. درخت های سربه فلک کشیده دورم را گراهی شده بودند و صدای ارسلان…
– شاهدخت پریون…گریون و حیرون به حجله میره.
کف دستم را روی دهانم گذاشتم. صوتیش از همه جا میآمد. کلاه شنلم را روی سرم انداختم و باز دویدم…
– شاهدخت پریون…
نعره میزد و نعرهاش چنگ میانداخت بر این قلب ترسان من…
قلبی که بعد سالها زندهاش کردم و این بار به جای خفه شدن سوزانده شد.
با برخوردم به جسم سختی اخی گفتم. سکندری خوردم و قبل افتادنم کف دستی دور بازویم حلقه شد.
سرم را با وحشت بالا گحرکت کردم…
– خسرو…
کف دستش را دور کمرم چرخاند و مرا پشت خودش فرستاد. ارسلان که رسید با مشاهده کردنمان خندهاش جمع شد.
– هنوز که نراهی شدید جناب خسرو…
خسرو شمشیرش را در قلاف درآورد.
– هر وقت از این منطقه رد میشم یه شغال رو میکشم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن