فقط دیده بستم و سکوت کرد. کاش تمام مشکلات جهان با پول حل میشد حتی این…
خدایا اصلا فکرش هم نمیتونستم بکنم. چطور ممکن بود به این راحتی من بکارتم رو از کف دست داده باشم. ظاهرا دکتر به پری بانو حرفی نزده بود و قضیه براشون عادی بود. چراکه اصلا اینجا کسی خبر نداشت که من مجردم و اصلا قبلا رابطهای نداشتم ولی…
آهی کشیدم و تمام ذهنم رو گذشته و اون روز کذایی درگیر کرده بود.
آهی کشیدم و سعی کردم توی خاموشی چشم بسته منتظر تموم شدن سرُمم بشم.
سرم هنوز گیج میحرکت کرد یه سری آزمایشات باید انجام میشد و یه دورهی یه ماهه مراقبتهای قبل از لقاح رو باید انجام میدادیم.
با بی حالی سوار ماشین شدم. حرفی نمیزدم بیشتر دوست داشتم خاموشی بینمون باشه. سر درد شدیدی داشتم. یه لحظه سر بلند کردم و چشمم تو نگاه کیاوش که از آینه داشت من رو نگاه میکرد قفل شد. بعد از مکثی سریع از آینه نگاه گحرکت کرد و کلافه دستی لای موهاش برد.
دم در آپارتمان مهشید ترمز کرد و تا تمایل داشتم از ماشین پیاده بشم، پری بانو اظهار کرد:
-شیدا جون وسایلات رو جمع کن و برای همین یه ماه هم بیا پیش خودمون. که دیگه انشاالله نُه ماه بعد رو هم قراره با ما زندگی کنی.
بی حوصله نگاهی به پری بانو کردم و اضافه کردم:
-اگه اجازه بمتوجه شد همون نُه ماه رو مزاحمتون میشم. دیگه زودتر از اون نیام.
-مزاحمت چیه عزیزم. مراحمی. بهتره اونجا پیش خودمون باشی تا ما هم هر روز به خاطر دکتر و این برنامهها هی این همه مسیر رو نیایم اینجا. تو هم تو راه خسته میشی. برات خوب نیست. پیش من باشی خیالم راحتتره. بهت میرسم تا تقویت بشی. نترس قول میدم بهت خوش بگذره.
ظاهرا چارهای نداشتم خستهتر از این بودم که بخوام بحث و مخالفت بکنم. آب دهنم رو قورت دادم و اضافه کردم:
-باشه نگاه. فردا وسایلم رو جمع میکنم. میام.
با تبسمی سری تکون داد و خداحافظی کردیم. اصلا نمیدونستم با چه رویی باید با سارا مواجه بشم.
خسته و کلافه بودم. خودم رو روی تخت انداختم. هنوز بلایی که سرم اومده بود رو باورم نمیشد. از صبح هزار بار باعثش رو لعن و نفرین کرده بودم. نمیدونستم آتیش دلم رو چطور خاموش کنم. کف دستم رو روی پیشونی تبدارم گذاشتم و نمتوجه شدم چطور خوابم برد.
-شیدا؟ عزیزم نمیخوای بیدار بشی؟ ساعت چهار عصره ناهار هم نخوردی! پاشو دیگه چقدر میخوابی.
کش و قوسی به بدنم دادم و چشمهام رو باز کردم. مهشید با لبخند بالا سرم توقف کرده بود. بی حوصله از جام قد بلند شدم.
-سلام، کی اومدی؟ اصلا متوجه نشدم. بسیار خسته بودم نفهمیدم کی خوابم برد.
-یه ساعتی میشه. هر چی صبر کردم خودت بیدار بشی ناهار بخوریم دیدم نخیر عین خرس قطبی خوابیدی. خوبه حالا هنوز حامله نشدی. حامله بشی چقدر قراره بخوابی؟! پاشو بیا غذات رو گرم کردم. من گشنهام بود دیگه خوردم.
نفسی گراهی شدم و آهی کشیدم و اظهار کردم:
-خوب کاری کردی نوش جونت. کف دستت درد نکنه الان میام. باید وسایل و لباسهام رو جمع کنم.
مهشید متعجب کف دستی به کمر زد و اظهار کرد:
-کجا جمع کنی؟ چه خبره مگه همین روز ااما بردن حاملهات کردن؟
کلافه سرم رو تکون دادم و گفتم:
-ای بابا این چه حرفیه؟! نه کارهای اداری و رفت و رسیدش زیاده یه سری هم مراقبتهای اولیه داره. پری بانو اظهار کرد که برم بمونم پیششون تا خیالش راحت باشه.
مهشید غمگین آهی کشید و کنارم روی تخت جای گرفت و گفت:
-اینجوری یهویی میری قلبم برات تنگ میشه. بسیار بهت عادت کرده بودم. حالا اونجا که هستی میتونم بیام مشاهده کردنت؟ یا کلا ممنوع الملاقاتت میکنن؟
-ای بابا این حرفها چیه؟ مگه اسیر میبرن یا زندونی گراهی شدن؟! معلومه که میتونیم همدیگه رو ببینیم.
دست انداختم دور گردن مهشید و محکم بغلش کردم و اضافه کردم:
-قربونت بشم منم قلبم برات تنگ میشه. این مدت بهشدت اذیتت کردم. واقعا بهترین دوست و رفیقمی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن