رمان رسم دل پارت ۱۸۴

کنجکاو شدم. این اولین باری بود که خودش

میمیل داشت هم صحبت من بشه. نگاه متعجبم رو بهش

دادم و اضافه کردم:

-بله حتما. چیزی شده؟

-نه نگران نباش چیز خاصی که نیست. اما دلم

میخواست دربارهی این مدت محرمیتی که با هم

داشتیم یه کم باهات صحبت کنم. علت یه سری از

راهی شدارام رو بهت توضیح بدم. تا خدایی نکرده سوتفاهمی

برات پیش نیاد.

با دقت داشتم به حرفاش گوش میدادم و نگاهم به

لباش بود. دستی لای موهاش کشید و ادامه داد:

-من تو این مدت تمام تلاشم رو کردم تا یه گوشه از

کمبودهاتو برطرف کنم. خودم خوب میدونم یه خانم

باردار به جز نیازهای جسمی، نیازهای روحی و عاطفی

زیادی هم داره و تو توی این مدت بارداری متأسفانه

همواره تنها بودی و کسی نبود این نیازهاتو برات

برطرف کنه.

بعد از محرمیتمون که کاملا اجباری بود و هیچ

کدوممون راضی نبودیم، با خودم اندیشیدم اگه

مصلحت خدا در این بوده پس حتما منم در قبال این

مصلحت، مسئاماتی دارم. اما این مسئامات برام به‌شدت

سنگین بود.

از طرفی قلبم میخواست گوشهای از اون همه کمبود

عاطفی رو برات جبران کنم و از طرف دیگه باید مواظب

میشدم به احساسات و روحیهات ضربهای نزنم. یا

خدایی نکرده باعث نشم که وابسته و قلببسته بشی. در

این مورد تمام تلاشم رو کردم و نمیدونم چقدر موفق

بودم.

در مورد بچهها هم سعی کردم کمتر باهاشون در ارتباط

باشی تا قلببستگی عاطفی پیدا نکنی. پس اگه تو

موقعیتهای مختلف مانع شدم که بیشتر کنارشون

باشی ازم قلبگیر نشو.

تمام مدت خیره به چشماش و لباش بودم و با دقت

داشتم حرفاش رو گوش میدادم و توی ذهنم هلاجی

میکردم. نفسی گراهی شد و ادامه داد:

-اینا همش به خاطر خودت بوده. میدونم که نه ماه با

بچهها انس گرفتی و دوستشون داری و چه بسا بهشون

وابسته شدی. اما باید ازشون جدا بشی تا بیشتر از

این به روحیت ضربه نخوره.

و حرف آخرم که از همه مهمتره و دوست دارم روش

فکر کنی، قضیه بنیامین، به‌شدت قلبش میخواد باهات

صحبت کنه و یه سری از مسائل رو باهات مطرح کنه.

ولی از اونجایی که تو هنوز محرم من هستی. حجب و

حیایی که داره، بهش اجازه نمیده که نزدیکت بشه یا

حتی از من یه همچین درتمایل داشتی بکنه.

واسهی همین من پیش خودم اندیشیدم بهتره باقی

ماندهی مدت صیغه رو بهت ببخشم و تو بتونی راحت با

بنیامین صحبت بکنی و برای آیندهتون و زندگیتون

تصمیم بگیرین. اما دلم میخواد برای این تصمیم تو

هم راضی باشی. پس نظرت برام مهمه

تک تک حرفایی که بهم زد نیاز به اندیشیدن داشت. این

قدر تند تند حرفهاشو گفت که هنوز از شوک ااما

بیرون نیومده بودم شوک بعدی بهم وارد شد. اصلا

فکرشم نمیکردم توی این مدت این قدر به فکر من

بوده. وقتی متوجه شد سکوت من طولانی شده خودش گفت:

-الان نیازی نیست که بهش فکر کنی و تند جوابم رو

بدی. دیگه پاشو بریم داخل که سردت نشه. بعدا فکراتو

بکن و بهم جوابت رو بگو.

زیر لب باشهای بیان کردم که از جاش کشیده شد و کف دستش رو

به طرفم دراز کرد و گفت:

-اجازه بده کمکت کنم تا از جات قد بلند بشی. بعد میریم

به سمت عمارت

کف دستم رو بهش دادم و آروم از جام کشیده شدم. نگاه

بستم و دستم رو از توی کف دستش بیرون کشیدم. دیگه به

خاطر حرفایی که زده بود بهتر بود این رابطه رسمیتر

باشه.

وقتی کف دستم رو از توی کف دستش کشیدم. عکس العملی از

خودش نشون نداد. همین طور عادی کنارم قدم

برمیداشت و حرفی نمیزد.

بعد از این که کیاوش از عمارت رفت و کمی آروم

شدم. روی تخت دراز کشیدم و به تک تک حرفاش فکر

کردم. واقعا کیاوش یه مرد به تمام معنا بود که توی این

مدت فکر همه جا رو کرده بود تا من هم کمبودی حس

نکنم. از طرفی هم همواره به فکر سارا بود.

این قدر غرق در افکارم شدم که ندرک کردم کی خوابم

برد. با آوای جیک جیک گنجشکها توی باغ از خواب

بیدار شدم. صبح شده بود و خورشید داشت بالا میومد.

با پشت دست نگاهام رو مالیدم و گوشیم رو از روی میز

کنار تخت چنگ زدم و برداشتم.

چند تا پیامک از طرف کیاوش و بنیامین داشتم.

کنجکاو شدم و به‌سرعت اول پیامکهای کیاوش رو باز

کردم. بعد از سلام و احوال پرسی فقط یه سوال سؤال کرده

بود.

-تونستی به حرفام فکر کنی؟ امروزگار منتظر جوابت

هستم.

نفسم رو بیرون دادم. چقدر برای فسخ صیغه عجله

داشت!

پیامهای بنیامین رو باز کردم و خوندم.

-شیدا باید هر چه زودتر ببینمت و باهات حرف بزنم.

آقای آریایی بهم قول داده که یه روز تو همین روزگارا بهم

اجازه میده تا بیام ببینمت. ولی کار من واجبه و خیلی

عجله دارم.

کنجکاو شدم که بنیامین چه کار مهم و واجبی میتونه با

من داشته باشه! اما هر چی که بود یه رابطهای بین

کیاوش و بنیامین وجود داشت که هر دو هموقت بهم

پیام داده بودن.

از جام قد بلند شدم و آبی به صورتم زدم تا یه کم سرحال

بشم. اول باید جواب کیاوش رو میدادم. تو یه جمله

فقط براش نوشتم:

” سلام امروز هر ساعتی که وقت داشتید بیاید تا

ببینمتون ”

آهی کشیدم و به صفحهی گوشیم و پیام بنیامین خیره

شدم. مونده بودم چی بهش بگم. بعد از چند دقیقه

براش تایپ کردم:

” سلام چی شده؟ اتفاق جمتوجه شدی افتاده که این قدر

عجله داری؟ با کیاوش حرف میزنم و بهت خبر میدم. ”

کیاوش تا قبل از ظهر خودش رو به ویلا رسوند. فکر

نمیکردم از کار و دانشگاهش بزنه و این قدر زود به

دیدنم بیاد. با ورودش به اتاق از روی تختم بلند شدم و

روی نزدیکترین مبل نشستم. بعد از سلام و احوال

پرسی، خیره به دیدهای من شده بود. مکثی کرد و

سؤال کرد:

-خب من در خدمتم. میشه بگی تصمیمت چی شد؟

آب دهنم رو قورت دادم. سر به زیر بودم و داشتم با

انگشتام بازی میکردم که آروم اظهار کردم:

-راستش بله فکرامو کردم. به نظر من دیر یا زود این

روزگارای باقی مونده هم میگذره و همه چیز تموم میشه.

پس چه بهتر که زودتر همه چیز رو تموم کنیم و زیستن

شما هم به حالت عادی خودش برگرده.

بر خلاف میلم مجبور شدم زودتر به این صیغه پایان

بدم. حتما کیاوش هم از طرف سارا تحت فشار بود که

اینقدر توی این کار عجله داشت. کیاوش این قدر با

مرام و پر محبت بود که حتی یه هفته هم در کنارش

بودن رو به هر چیزی ترجیح میدادم چون بهم حس

آرامش و امنیت میداد.

ولی حیف که خودش پیشقدم این موضوع شده بود.

وقتی متوجه خاموشیم شد کف دستی لای موهاش کشید و

اضافه کرد:

-ببخشید اگه پیشنهادم یهویی بود. اما شما تا هر وقت

که قلبتون بخواد میتونید پیش ما بمونید. از این بابت

اصلا دلواپس نباشید.

آب دهنم رو قورت دادم و آهی کشیدم و گفتم:

-نه خواهش میکنم این چه حرفیه! تا همین جاشم شما

به من بسیار لطف داشتید و در حقم محبت کردین و

مثل یه خانوادهی قلبسوز بودین. مخصوصا شما که مثل

یه برادر بزرگتر هوامو داشتین و حمایتم کردین.

بالاخره منم قراردادم تموم شده و باید همین روزگارا برم

پی زندگیم. بازم بابت همه چیز ازتون ممنونم.

سرش پایین بود و حرفی نمیزد مشخص بود که

آزردهه. کف دستی لای موهاش کشید و در حالی که داشت

از جاش کشیده میشد بیان کرد:

-خواهش میکنم کاری نکردیم. وظیفه بوده. پس من

همین جا مدت باقی ماندهی صیغه رو بهتون میبخشم.

از همین الان دیگه ما نسبتی با هم نداریم. اگه اجازه

بدید از خدمتتون مرخص بشم.

چشم بستم. تموم شد. همه چیز به همین راحتی تموم

شد. نمیدونستم این چه بغض لعنتی بود که به گلوم

فشار میاورد برای سر باز کردن. دیگه نتونستم حرفی

بزنم. فقط با سر حرفش رو تأیید کردم. خودش هم

متوجه آزردهیم و بغضم شده بود.

بی هیچ حرفی به سمت در اتاق رفت و قبل از این که از

در خارج بشه همون طوری که پشت بهم داشت اضافه کرد:

-مهمون دارید. بیرون منتظر مونده تا من بهش خبر

بدم بیاد مشاهده کردنتون. اگه آمادگی دارید بگم بیاد داخل و

شما رو ببینه.

از حرفش تعجب کردم. کی میتونست باشه! ته ذهنم

گفتم حتما ساراست اومده مشاهده کردنم. خودش بیان کرده بود که

سر فرصت بهم سر میزنه. کف دستی به موهام کشیدم و

لباسم رو مرتب کردم و اضافه کردم:

-باشه اشکالی نداره. بگید بیان. اتفاقا کار خوبی کردین

که با خودتون آوردینش. شاید با شنیدن این موضوع

کمی دلش آروم بگیره.

کیاوش سر چرخوند به طرفم و نگاه گذراشو بهم داد و

ابرویی بالا انداخت و اضافه کرد:

-پس خودتون حدس میزدین که قراره بیاد متوجه شدنتون.

خوبه اینجوری آمادگیش رو دارین.

از حرفش تعجب کردم. موقعهای که سارا بالای پلهها

اضافه کرد که میاد دیدنم، خودش اونجا بود و گوش داد. شونهای

بالا انداختم و دیگه چیزی ناظهار کردم.

بعد از حرکت کردن کیاوش طاما نکشید که در اتاق زده شد.

آوام رو صاف کردم و اضافه کردم:

-بله، بفرمایید.

با باز شدن در سرم بالا اومد و نگاهم به درگاهی در

خشک شد. با متوجه شدن بنیامین واقعا تعجب کردم. در

حالی که با نگاههای از حدقه بیرون زده داشتم نگاهش

میکردم، اضافه کردم:

-تو! تو اینجا چیکار میکنی؟! مگه قرار نشد بهت خبر

بدم؟ چطوری جرأت کردی پاشی بیای این جا؟

نفسش رو بیرون داد و در حالی که داشت به سمتم

میومد اظهار کرد:

-سلام، ممنونم از مهموننوازی گردمت و استقبال

بینظیرت. من سر خود نیومدم با صاحب خونه هماهنگ

کردم. باید زودتر میمشاهده کردمت. کارم فوری بود و

نمیتونستم صبر کنم. واقعا از کیاوش ممنونم که

موقعیت حساس منو درک کرد و اجازه داد تا بیام و

ببینمت. به معنای واقعی مرده.

ابرویی بالا انداختم و با تعجب جویا شدم:

-منظورت از موقعیت حساس دقیقا چیه؟ فکر میکردم

ما قبلا حرفامون رو زدیم و دیگه حرفی بینمون باقی

نمونده.

نفسش رو بیرون داد و رو نزدیکترین مبل کنار تختم

قرار گرفت و اظهار کرد:

-این موضوع جمشاهده کرده و اصلا فکرش رو هم نمیتونی

بکنی که چه اتفاقی افتاده.

منو منی کرد که عصبی اظهار کردم:

– ِد حرف بزن ببینم چی شده. جونم رو بالا آوردی.

-پس بی مقدمه میرم سر اصل مطلب. مامان و بابات

دارن دنبالت میگردن. بسیار هم مصر هستن که زودتر

پیدات کنن. اصلا باورت نمیشه اگه که بهت بگم از سر

ناچاری به منم زنگ زدن.

حق با بنیامین بود اصلا باورم نمیشد بعد از نزدیک به

یه سال که از خونه فرار کرده بودم مولین اینا یاد من

افتاده باشن و بخوان دنبالم بگردن. از تعجب چشام از

حدقه بیرون زده بود و مات و مبهوت داشتم بنیامین رو

نگاه میکردم که کف دستی جلوی صورتم تکون داد و اضافه کرد:

-حالت خوبه؟ چرا خشکت زده؟ اصلا شنیدی چی

اظهار کردم؟!

آب دهنم رو قورت دادم و با تته پته پرسیدم:

-مطمئنی با مولین و بابای من حرف زدی؟ امکان نداره

بعد از این همه مدت تازه یاد من افتاده باشن! شمارهی

تو رو از کجا آوردن؟

نفسش رو بیرون داد و خودش رو روی مبل جلو کشید و

دستاش رو توی هم گره کرد و جواب داد:

-درسته چند سال از اون روزگاراها گذشته اما هنوزم

صوتی جدی حاج طلوعی تو گوشمه و هر جا که بشنوم

میشناسم. آره دیروزگار بود که بابات بهم زنگ زد. منم

اولش مثل تو حسابی جا خوردم.

بابات خیلی جدی افتاده در به در داره دنبالت

میگرده. راهی شده در خونهی ما و شمارهام رو از مولینم

گرفته. باورت نمیشه اگه بهت بگم چیا بهم گفته.

سکوت کرد و دیگه ادامه نداد که دیده ریز کردم و با

جدیت سؤال کردم:

-خب بگو دیگه چی بهت اضافه کرده؟ معلوم نیست باز چه

نقشهای تو سرشه و چه خوابای برای من متوجه شده.

-بهتره بابات رو قضاوت نکنی. اتفاقا این بار خیلی هم

خیرخواهانه داشت حرف میزد. برعکس چند سال پیش

کمی نرمتر و مهربونتر شده بود. بهم اضافه کرد که به‌شدت

دنبالت گشته و من آخرین نفری هستم که امید داشت

ازت خبری داشته باشم.

تند پریدم وسط حرفش و هول شده جویا شدم:

-تو که چیزی بهش نگفتی؟ جای منو که لو ندادی؟

نفسش رو بیرون داد و دستی لای موهاش کشید و

اظهار کرد:

-نه متأسفانه نتونستم بهش چیزی بگم. امید یه پدر رو نا

امید کردم. زیرا از خودت اجازه نگراهی شده بودم مجبور

شدم خاموشی کنم و حرفی بهش نزنم. اما بهش قول

دادم دنبالت بگردم.

نگاه بستم و سری به تأسف تکون دادم. بنیامین به

خاطر خاموشیش عذاب وجدان گحرکت کرده بود و نمیدونستم

من توی اون خونه چه جهنمی رو تحمل کردم و آخرش

از سر ناچاری با حسابی خالی، پا به فرار گذاشتم. آهی

کشیدم و بیان کردم:

-نمیخواد خودتو سرزنش کنی. اصلا هم لازم نیست

دنبالم بگردی. زنگ بزن بهش بگو پیدام نکردی و

خلاص. بذار اونا هم قطع امید بکنن تا شاید کف دست از

سر کچلم بردارن.

-چی داری میگی شیدا؟ تو که این قدر سنگ قلب

نبودی! اونا هر چی که باشن بازم پدر و مادرتن و

دوستت دارن. بابات به‌شدت مضطربت بود. این قدر نگران

که حتی به ازدواج ما هم رضایت داد و اضافه کرد اگه تو رو

پیدا کنه دیگه مانعی برای ازدواجمون وجود نداره.

پوزخندی زدم و ازش چشم گراهی شدم و اضافه کردم:

-بگو پس چرا آقا داره طرفداری حاج طلوعی رو

میکنه. نگو بهش وعدهی ازدواج دادن. اونم چه

وعدهی پوچ و تو خالیی! بابام هنوز منو پیدا نکرده

داره باز شوهرم میده. دیگه نمیدونه این بار با همهی

دفعههای قبل فرق داره. الان قویتر شدم و میتونم

خودم تنهایی از پس حیاتم بربیام.

-اما شیدا اجازه بده بهشون خبر سلامتیت رو بدم.

واقعا بسیار نگرانت شدن. حتی اگه قرار نیست که ما با

هم ازدواج کنیم.

-چقدر تو سادهای بنیامین! معلومه که قرار نیست ما

ازدواج بکنیم. اینایی رو هم که میبینی همش تلهاس

برای کشیدن من سمت خودشون. باز معلوم نیست که

بابام منو میخواد به کی بده!

-شیدا تو به‌شدت بد بین شدی. بابات بیان کرد که متوجه شده

اون سالها اشتباه کرده و نباید با ازدواجمون مخالفت

میکرد. برای به کف دست آوردن قلب تو و جبران گذشته

بیان کرد به ازدواجمون راضیه و حرفی نداره. حاج طلوعی

و مولینت فقط میخوان تو رو ببینن. مخصوصا مولینت

خیلی بیتابی میکنه.

پوزخندی زدم. واقعا حرفاش برام خندهدار بود.

بیتابی! چه کلمهی مسخره و بی مفهومی بود برام. چرا

همون روزا که بهش احتیاج داشتم تا یه زنگ بهم بزنه

بیتابی نمیکرد؟! چرا همون موقع سراغی ازم

نگراهی شد؟! الان یادش افتاده که بیتابی بکنه! واقعا

خندهدار و مسخرهاس

سری تکون دادم و اظهار کردم:

-واقعا بیتابی کردنش برام مهم نیست. چون هیچ

ارزشی برام نداره. فکر نمیکنن بعد از یه سال دیگه

برای این کارا خیلی دیر شده! خب دیگه پیغامت رو

رسوندی و جوابت رو گرفتی. بهتره دیگه بری. برای

امروزگار کافیه. خیلی خسته شدم و باید استراحت کنم.

عصبی و غمگین بودم و حتی حضور بنیامین رو هم

نمیتونستم تحمل کنم. ناامید و دلخور از جاش کشیده

شد و بی هیچ حرفی به سمت در خروجی راهی شد. قبل از

این که از در خارج بشه در حالی که پشت به من داشت

با بغضی که تو آواش بود بیان کرد:

-امیدوار بودم به حرفام در ذهنش گذرانده باشی و امروزگار یه

جواب معقول بهم بدی. ببخشید وقتت رو گرفتم.

خداحافظ

با راهی شدنش نفسم رو بیرون دادم و روی تخت دراز

کشیدم. احساس میکردم تمام اجزای بدنم تک به تک

نبض میزنن و درد میکنن. این همه فشار روحی رو یه

جا توی این شرایط نمیتونستم تحمل کنم. نگاه بستم و

سعی کردم بخوابم تا شاید بتونم برای چند ساعت همه

چیز رو فراموش کنم.

چند روزگار استراحت منم به پایان رسید و بالاخره وقت

حرکت کردن و خداحافظی رسید. با مهشید هماهنگ شده بودم

تا بیاد دنبالم. تا پیدا کردن خونه مجبور بودم یه مدت

مهمون مهشید باشم. تمام وسایلم رو جمع کردم و

چمدونم رو یه گوشه گذاشتم و منتظر مهشید نشستم.

اکرم خانم هم زانوی غم بغل گراهی شده بود و رو به روم روی

مبل قرار گرفته بود و ریز داشت اشک میریخت و هی

دماغش رو بالا میکشید.

آهی کشیدم و از جام بلند شدم و سمتش حرکت کردم و

کنارش روی زمین زانو زدم و سرم رو روی زانوش

گذاشتم و بیان کردم:

-الهی من قربون اون قلب مهربونت بشم. چرا داری گریه

میکنی؟ من که نمیرم که بمیرم. همین جا تو همین

شهرم و قول میدم حتما بهت سر بزم. اصلا صبر کن خونه

پیدا کنم خودم میام میبرمت چند روز بمونی پیشم.

باشه؟

فین فین میکرد و کف دست نوازش روی سرم میکشید.

آهی کشید و گفت:

-انشالله صد و بیست سال عمر کنی دخترم، این چه

حرفیه که میزنی. والاه به بودنت عادت کردم. برام

مثل دخترم بودی. انشاالله هر جا که میری سفید بخت

و خوشامگاهخت باشی. راستی یه جعبهی کوچیک هم هست

یادم حرکت کرد بهت بدم. صبر کن برم برات بیارمش.

با تعجب سر بلند کردم و نگاهی به اکرم خانم انداختم

که از جاش بلند شد و به سمت اتاقش حرکت کرد و یه جعبه با

خودش آورد و کنار وسایلم گذاشت و گفت:

-اینم آقا برات آورده و گفت که بهت بدم تا با خودت

ببری.

ابرویی بالا انداختم و پرسیدم:

-کیاوش آورده؟ حالا چی هست؟

-تمام لوازم شیرینی پزی که خریده بودی. اظهار کرد اینا رو

هم به یادگار ببری و گاهی اوقات هم با یه کیک خیس

یادش کنی.

آهی کشیدم و تبسم تلخی زدم. یاد اون کیک خیس و

ماجراهاش افتادم. زیر لب باشهای اضافه کردم و روی مبل

قرار گرفتم. زنگ آیفون زده شد که از جا پریدم و اظهار کردم:

-مهشیده؛ بالاخره اومد. خودم میرم دم در دیگه

نمیخواد در رو باز کنید.

اکرم خانم کمی جلوتر اومد و نگاهش تو آیفون دقیقتر

شد و بیان کرد:

-ولی مثل این که آقا کیاوش نه مهشید خانم. صبر کن

در رو باز کنم.

با شنیدن اسم کیاوش تعجب کردم. قرار نبود که اینجا

بیاد. تلفنی خداحافظی کرده بودیم و هر چقدر اصرار

کرده بود که خودش منو برسونه قبول نکرده بودم.

واسهی چی باز اومده بود اینجا؟!

اکرم خانم در رو باز کرد و به سمت باغ و به استقبال

کیاوش حرکت کرد. منم شالم رو روی سرم مرتب کردم و پشت

سرش جاده افتادم.

ند متری ازشون فاصله داشتم که متوجه شدم کیاوش و اکرم

خانم دارن سلام و علیک میکنن. کیاوش تنها اومده

بود. آروم در گوش اکرم خانم چیزی گفت و اکرم خانم

با اظهار کردن نگاهی به سمت عمارت برگشت. من دورتر

ایستاده بودم و فقط داشتم نگاهشون میکردم.

اکرم خانم به سمتم اومد و بیان کرد:

-آقا با شما کار دارن. منم برم براتون یه نسکافه درست

کنم. وسایلتم خودم برات میارم.

باشهای اظهار کردم و تشکر کردم و بعد به سمت کیاوش راهی شدم.

سرش پایین بود مثل اوایل آشناییمون، دیگه بعد از

تموم شدن مدت صیغه نگاهش رو ازم میدزدید. رو به

روش از حرکت ایستادم و سلام دادم و بیان کردم:

-چرا به زحمت افتادین. من که اظهار کردم نیازی نیست شما

این همه جاده رو بیاید. وقتی اکرم خانم گفت شما

اومدین اندیشیدم نظرتون عوض شده و با سارا جون و

بچهها اومدین.

نفسش رو بیرون داد و در حالی که داشت با سنگ

ریزهی زیر پاش بازی میکرد گفت:

-نه نظرم عوض نشده. متوجه شدن بچهها اصلا به نفعتون نبود

و نیست. من میدونم خانمها چقدر عاطفی و احساسی

هستن. هر چقدر بیشتر بچهها ببینید بیشتر وابستهشون

میشین و این اصلا به صلاح خودتون و آیندهتون نیست.