رمان رسم دل پارت ۱۸۳

برای رویارویی باهاش قلبشوره داشتم. دلم نمیمیل داشت

اصلا ببینمش.

مخصوصا که الان هنوز محرم کیاوش بودم و به چشم یه

هوو بهم نگاه میکرد و تحمل نگاههاش رو نداشتم.

کیاوش هم توی این مدت با من راحتتر ارتباط برقرار

میکرد و نسبت به قبل بهم به‌شدت نزدیکتر شده بود.

میدونستم سارا اگه متوجه این موضوع بشه حسادت

زنانهاش گل میکنه و زندگی رو برای هر سهمون جهنم

میکنه.

تو فکر بودم که در زده شد و کیاوش تنهایی وارد اتاقم

شد. نگاهم پشت سرش بود و فکر میکردم سارا هم

همراش میاد اما خبری ازش نبود. لبخندی زد و گفت:

-مثل این که حالت بهتر شده؟ خدا رو شکر. بازم

معذرت میخوام که اینقدر اذیت میشی. اونجوری

منتظر نگاهم نکن. سارا هم الان میاد. فعلا نتونسته از

بچهها دل بکنه. اونم مثل مامان پری قرار گرفته بالا سرشون

و قربون صدقهشون میره.

همیشه همین قدر تیز بود و از نگاهم همه چیز رو

میخوند. آب دهنم رو قورت دادم و بیان کردم:

-ممنونم بله بهترم. اشکالی نداره درک میکنم. بالاخره

برای بچهها ذوق داره. بهش حق میدم. راستی اکرم

خانم گفت مثل این که گوشیم کف دست شماست، درسته؟

کف دستی لای موهاش کشید و در حالی که یه کف دستش تو

جیب شلوارش بود نزدیکم اومد و اظهار کرد:

-آره کف دست منه. از صبح هم کلی زنگ خورده. مخصوصا

اون ساعتی که تو اتاق عمل بودی. متوجه شدم هر کسی که

هست خیلی مضطربته. تا عملت تموم بشه و تو به هوش

بیای اون بیچاره از مضطربی پس میفتاد.

واسهی همین منم با اجازت جوابشو دادم تا خبر

سلامتیت رو بهش بدم. متأسفم که نشد قبلش ازت اجازه

بگیرم.

ابرویی در هم کشیدم و با تعجب نگاش کردم. مهشید

که نمیدونست من درد دارم. پس کی دلواپسم شده و

پیگیرم بوده! کف دست کرد تو جیب کتش و گوشیم رو

بیرون کشید و به سمتم گرفت و گفت:

-بیا خودت ببین کی بوده. من که نمیشناسمش اون

جوری نگام میکنی.

نگاه ریز کردم و گوشی رو از کف دستش گراهی شدم. همون

لحظه که میتمایل داشتم بازش کنم یادم افتاد کی دلواپسم

بوده. دنیا دور سرم چرخید و دیدهام سیاهی حرکت کرد.

یعنی کیاوش با بنیامین حرف زده بود. آب دهنم رو

قورت دادم و گوشی رو جلوی نگاهای منتظر کیاوش

باز کردم.

حدسم درست بود. این قدر تماس ناموفق از طرف

بنیامین داشتم که حد نداشت. به کیاوش حق دادم که

بخواد تماس رو جواب بده. کف دستام یخ کرده بود.

نمیدونستم بنیامین خودش رو کی معرفی کرده! الان

کیاوش در مورد من چه فکرایی میکنه.

سر بلند کردم و نگاهم تو نگاهش گره خورد. لبخندی زد

و پرسید:

-شناختیش کی بود؟ چرا شمارش تو گوشیت سیو

نیست؟ بندهی خدا از نگرانی داشت پس میوفتاد.

معلومه به‌شدت دوستت داره. از صبح اصرار داشت بیاد

ببینتت. ولی من اجازه ندادم و اظهار کردم تا حالت بهتر

نشده مزاحمت نشه. میخواستم درد نداشته باشی و

راهی شدار منطقیتری از خودت نشون بدی.

خدای من یعنی بنیامین به کیاوش چیا گفته بود؟! اصلا

نمیتونستم تصورش رو بکنم. از غمگینی و استرس یه

قطره آب تو دهنم نمونده بود. کیاوش نزدیکتر اومد تا

حدی که آروم کف دستش رو روی دستم گذاشت و در

گوشم زمزمه کرد:

-چرا این قدر مضطرب و مضطرب شدی؟! اگه این آدم

مزاحمت شده یا باعث اذیتت میشه به خودم بگو تا یه

جوری ادبش کنم که اون ورش نا پیدا

نگاه ملتمسم رو بهش دادم و زیر لب گفتم:

-نه؛ یعنی نمیدونم. واقعا نمیدونم وجودش برام اذیت

کننده هست یا نه!

-خوبه پس کلا ردش نمیکنی. این یعنی خودتم سر دو

راهی گیر کردی. میمیل داشتم بهت بگم از اون روزی که

تو باغ جشن دو نفره گحرکت کرده بودیم. دیدمش. پشت

درخت چنار جلوی باغ قایم شده بودم تا این که اومد

سراغت. مواظب بودم بهت آسیبی نزنه.

وقتی در رو پشت سرت بستی جلوش سبز شدم. به تته

پته افتاده بود. بر خلاف هیکلش، قلب گنجشک داره. یه

چند کلمهای حرف زدیم و بهش شمارهام رو دادم.

داستان عاشقی و عاشقیتون رو برام تعریف کرد. پسر

خوب و معقاما به نظر میرسه. الان هم از مضطربی،

پشت در اتاق داره بال بال میزنه.

بهش اظهار کردم منتظر باشه اگه تو راضی شدی و اجازه

دادی. بیاد تو رو ببینه. حالا نظرت چیه؟

با شنیدن حرفای کیاوش از تعجب چشام از حدقه

بیرون زده بود. اصلا فکرش رو نمیکردم که این همه

مدت اینا در ارتباط بودن.

نمیدونستم منظور کیاوش از حرفی که زد چی بود!

یعنی بنیامین اومده بود بیمارستان؟! آب دهنم رو

قورت داد و نفسی گراهی شدم و پرسیدم:

-بنیامین اینجاست؟ اون اومده بیمارستان؟ خودت بهش

آدرس دادی تا بیاد؟!

تبسمی زد و کف دستاش رو تو جیب شلوارش گذاشت و

اظهار کرد:

-آره الان اینجاست. اما من آدرس ندادم خودش

اومده. همون صبح زود که داشتیم میومدیم بیمارستان

ماشینش رو به روی درمون پارک بود و مثل همیشه

افتاد دنبالمون.

وقتی ماشینش رو متوجه شدم درک کردم که از حالت با خبر

شده که اون وقت صبح خودش رو رسونده. منم کاریش

نداشتم تا دم بیمارستان اومد. اما دیگه بعدش فقط

بهت زنگ میزد. تا وقتی من باهاش حرف نزده بودم

پاشو تو بیمارستان نذاشت.

پسر درک کرده و محجوب و با حیایی؛ اگه از من میپرسی

میتونی رو زندگی آیندهات روش حساب کنی. با این

همه عاشقی و علاقهای هم که بهت داره حتما خوشامگاهختت

میکنه. حالا این نظر من بود. تصمیم نهایی با خودته.

الان بگم بیاد؟ بیچاره زیر پاش علف سبز شد!

آهی کشیدم و چشم بستم. واقعا بنیامین نگرانم شده

بود و با اون سرعت خودش رو رسونده بود دم درمون.

هنوز هم مثل اون سالها عاشقم بود. سر کشیده کردم و

دستی به روسری کوتاه بیمارستان کشیدم و روی سرم

مرتبش کردم و اضافه کردم:

-باشه بگو بیاد. شاید اگه ببینه حالم خوبه دیگه خیالش

راحت بشه و بره.

کیاوش لبخند زد و در حالی که به قدمهاش سرعت

میداد بیان کرد:

-فکر نکنم حالا حالاها خیالش راحت بشه برای رفتن.

مگه این که جواب مثبت رو بهش بدی.

هول کرده بودم و واقعا نمیدونستم پیش کیاوش چی

باید به بنیامین بگم. به دقیقه نرسید که در اتاق باز شد

و جلوتر از همه یه سبد گل رز و پشت بند اون بنیامین

وارد اتاق شد. کیاوش کنار در توقف کرده بود و جلو

نمیاومد.

نگاهم رو از سبد گل گحرکت کردم و به بنیامین دادم که سر به

زیر و آروم سلام داد و خاموشی کرد. جواب سلامش رو

دادم. همون جا وسط اتاق وایستاده بود و تکون

نمیخورد. کیاوش نگاهش بین منو بنیامین در رفت و

آمد بود که اضافه کرد:

-بهتره من دیگه برم و شما دو تا رو تنها بذارم. این

جوری راحتتر میتونید صحبت کنید. فعلا با اجازه

بنیامین تا اومد به راهی شدن کیاوش اعتراض بکنه و جلوش

رو بگیره، کیاوش رفت و در رو پشت سرش بست. کمی

معذب بودم. سکوت سنگینی بینمون بود که با آوای پر

از بغض بنیامین شکست.

-وقتی دیگه جواب پیامهام رو ندادی خیلی دلواپست

شدم. تازه یادم افتاد پا به ماهی و ممکنه برات مشکلی

پیش اومده باشه. نفهمیدم از اون سر شهر چطوری

خودم رو رسوندم دم خونهتون.

خدا خدا میکردم که قبل از رفتنتون بتونم خودم رو

برسونم و ببینمت. وقتی ماشین آقای آریایی از حیاط

بیرون اومد تو رو تو ماشین نمشاهده کردم اما حدس زدم که

به خاطر تو با اون سرعت داره رانندگی میکنه. واسه

همین افتادم دنباش.

آهی کشید و خاموشی کرد. صوتش میلرزید بغض بدی

تو آواش بود. چند بار آب دهنش رو قورت داد تا به

خودش مسلط باشه. چند قدم نزدیکتر اومد و سبد گل

رو روی میز گذاشت و تک سرفهای کرد تا صوتش صاف

بشه و ادامه داد:

-شیدا تو نمیدونی که من هنوزم عاشقتم. حتی بیشتر

از اون سالها. نمیدونی از صبح تا الان از نگرانی چی

به سرم اومده! آقای آریایی خیلی آدم خوبیه. اصلا

انتظارش رو نداشتم یه همچین برخوردی بکنه. با این

که تو هنوز محرمشی، اما وقتی متوجه شد چقدر دلواپستم،

همش از حالت بهم خبر میداد و دلداریم میداد.

نمیدونستم چی باید بهش بگم. آب دهنم رو قورت

دادم و گفتم:

-ممنونم بابت گلها به‌شدت زیبان. به زحمت افتادی من

حالم خوبه، کیاوش رو مونده تا بشناسیش. من نزدیک

به یه ساله دارم باهاشون حیات میکنم اما تا وقتی

که محرمش نشده بودم نمیشناختمش! تو همین چند

ماه فهمیدم که چقدر با محبت و با مرام

با سر حرفم رو تأیید کرد و آروم اظهار کرد:

-درسته؛ بسیار مسرورم که حالت خوبه. راستش

نمیدونم تو این جور مواقع باید چی بیان کرد! مونده بودم

بهت تبریک بگم یا نه. اما به آقای آریایی تبریک

اضافه کردم. الان که خیالم ازت راحت شد، دیگه میتونم برم.

بیشتر از این موندنم اینجا صلاح نیست. اخلاقا هم نباید

میومدم دیدنت. تو هنوز همسر آقای آریایی محسوب

میشی. بعد از مرخص شدنت میخوام حتما ببینمت یه

سری حرفا هست که باید بشنوی. فعلا خداحافظ

از همون فاصلهای که توقف کرده بود خداحافظی کرد.

تمام مدت یه قدم هم نزدیکم نشده بود. منم

خداحافظی کردم و بنیامین به‌سرعت اتاق رو ترک کرد.

چند دقیقه بعدش کیاوش وارد اتاق شد و اضافه کرد:

-تونستین حرفاتون رو بزنین؟ آخه به‌شدت زود راهی شد!

هنوز تو شوک اومدن بنیامین و حرفاش بودم. چند

ثانیه تو چشای کیاوش خیره شدم و بعد اظهار کردم:

-فقط میمیل داشت حالم رو بپرسه. حرف خاصی نزد.

ممنونم که اجازه دادی بیاد. آخه بسیار دلواپسم شده

بود.

کیاوش تبسمی زد و نزدیکم اومد و گفت:

-نیاز به تشکر نیست. وظیفهی انسانی بود. پسر خوبیه

بهش فرصت بده تا خودشو ثابت کنه.

آهی کشیدم و سرم رو پایین انداختم. داشتم با چسب

کنار آنژوکتم ور میرفتم. کمی عصبی بودم. قلبم

نمیخواست کیاوش از جزئیات رابطه من و بنیامین

چیزی بدونه. اما نمیدونستم بنیامین از گذشته چیا

براش تعریف کرده. زیر لب باشهای گفتم و سکوت

کردم.

کیاوش که مشاهده کرد حال خوشی ندارم. چند دقیقهای به

سبد گلها خیره شد و خاموشی کرد. بعد تک سرفهای کرد

و گفت:

-من میرم تا بتونی استراحت بکنی. بهتره دراز بکشی.

دکترت اضافه کرده طولانی مدت نشستن برات خوب نیست.

نفسی گرفت و ادامه داد:

-انشاالله فردا مرخص میشی و با بچهها میریم خونه.

اگه کاری داشتی بهم زنگ بزن. همین جا تو بیمارستانم

ازش تشکر کردم و کیاوش اتاق رو ترک کرد. اظهار کرد

مرخص میشم و میریم خونه! ولی کدوم خونه؟! من

دیگه به این عمارت تعلقی نداشتم. کار من دیگه با

خانواده آریایی تموم شده بود. ولینتاشون رو تحویل

داده بودم و باید از اون خونه میرفتم.

اما کیاوش این قدر با محبت بود و مردونگی داشت که

نمیتمایل داشت مستقیم بهم بگه که دیگه کار من اونجا

تموم شده. آینده و زیستنم براش مهم بود. دلم برای

این همه مسئولیت پذیریش قنج میحرکت کرد.

تو فکر بودم. واقعا میخواستم بعد از این چیکار کنم و

چطوری به زندگیم ادامه بدم. به کیاوش و بچهها عادت

کرده بودم و دل کندن ازشون برام به‌شدت سخت بود.

اما توی این نه ماه همش اینو به خودم یادآور میشدم

که همه چیز این خونه و همهی آدماش از کوچیک و

بزرگ همه و همه موقتی هستن و نباید به هیچ کدومش

دل ببندم. خودم رو برای یه همچین روزگاری آماده کرده

بودم.

آهی کشیدم و نگاه بستم. قلبم میمیل داشت برای چند

ساعت هم که شده ذهنم رو از هر فکر و خیالی خالی

کنم و فقط آروم بخوابم.

تا ظهر کارای ترخیصم انجام شد. بچهها هم حالشون

خوب بود و قرار بود همراه من مرخص بشن. پری بانو

کف دست از پا نمیشناخت. با این که به‌شدت به سارا حرص

میداد اما سارا از خوشحالی خم به ابرو نمیآورد.

علی و آلا رو تو کرییر گذاشته بودن و تو جاده رو داشتن

به من نزدیک میشدن. منم روی صنقلبی قرار گرفته بودم و

منتظر کیاوش بودم تا داروهام رو بگیره و بیاد. هر

کدوم از بچهها دست یکیشون بود. ذوق داشتم برای

متوجه شدنشون.

پری بانو و سارا بهم رسیدن و هر دو تبسم به لب

داشتن که سارا بیان کرد:

-بفرما اینم بچهها که منتظر بودی از نزدیک ببینیشون.

بیا اگه دوست داری بغلشون کن.

آلا کف دست سارا بود که نزدیکم آوردش و من خم شدم و با

احتیاط بغلش کردم. اون لحظه چه حس دلنشین و وصف

نشدنی، داشتم. سر خم کردم و آروم پیشونیش رو

بوسیدم و کنار گردنش رو بو کشیدم. ای کاش این

حس مادرانه واقعی بود و بچهها، بچهی خودم بودن.

آهی کشیدم و آلا رو بغل سارا دادم. اشک توی چشام

حلقه زده بود که کیاوش با کیسهی توی کف دستش سر

رسید.

مکثی کرد و متوجه حال و اوضاعم شد. پری بانو جلوتر

اومد تا علی رو بغلم بده که کیاوش پیش کف دستی کرد و

اظهار کرد:

-خب دیگه بهتره بریم. دیرمون میشه. مامان پری متوجه شد و

بازمتوجه شدها بمونه برای خونه، ماشین رو آوردم دم در

بیمارستان شما و سارا جلوتر برید تا بچهها سرما نخورن

هوا نسیم بهاری داره. منو شیدا هم پشت سرتون آرومتر

میایم.

پری بانو با تعجب نگاهی به کیاوش انداخت و بعد از

مکثی باشهای گفت و همجاده سارا و بچهها به سمت در

خروجی حرکت کردن.

نفسم رو بیرون دادم و با انگشت اشک گوشهی چشمم رو

پاک کردم و به زور از جام قد بلند شدم. جای بخیههام

درد داشت و به‌شدت نمیتونستم مسیر برم. کیاوش هم

همجادهم شد و هم قدم با من آروم به سمت ماشین

راهی شدیم.

وسط مسیر چند بار سارا به عقب برگشت و نگاهی به من و

کیاوش انداخت. از این هممسیری و هم قدمی خیلی

معذب بودم. بار دومی که سارا به عقب برگشت، کیاوش

تبسمی بهش زد و گفت:

-داریم میای عزیزم مضطرب نباش. شما برین.

سارا پشت دیدهی نازک کرد و به قدماش سرعت داد.

میدونستم الان دلش میخواد منو خفه کنه تا هیچ

وقت دیگه منو کنار کیاوش نبینه. خاموشی کرده بودم و

حرفی نمیزدم که کیاوش آروم در گوشم گفت:

-هیچ حرفی یا حرکتی رو به قلب نگیر. هیچ کس قصد

بدی نداره. یه چیزایی غریزیه

سرم رو به نشانهی تأیید تکون دادم و هومی اضافه کردم و باز

ساکت شدم. همگی سوار ماشین شدیم. البته من با

کمک کیاوش سوار شدم. سارا هم سعی میکرد خودش

رو با بچهها مشغول کنه.

سکوت سنگینی بینمون بود. فقط آوای قربون

صدقههای پری بانو رو میشنیدم که البته لا به لای

حرفاش، کنایههایی هم به سارا میزد. آب دهنم رو

قورت دادم و رو به سارا بیان کردم:

-من دیگه بیشتر از این مزاحم شما و خانوادهتون

نمیشم. بیام خونه لوازم رو جمع کنم دیگه رفع زحمت

میکنم.

سارا از شنیدن حرفم جا خورد ولی به روی خودش

نیاورد. کیاوش از آینه نگاه تأمل برانگیزی بهم انداخت

و در حالی که با کف دست گوشهی پیشونیش رو میخارید

اظهار کرد:

-خونه میریم با کمک اکرم خانم وسایلتو جمع میکنیم

اما قرار نیست فعلا از پیش ما بری. باید دورهی

نقاهتت تموم بشه. هر وقت حالت کاملا خوب شد.

میتونی تصمیم بگیری. فقط برای این که خودت بیشتر

راحت باشی گفتم ویلا رو برات آماده کردن.

چون از فردا رفت و وارد شدها شروع میشه و همه برای

تبریک و متوجه شدن بچهها سرازیر میشن خونهی ما،

اینجوری تو سوئیت بالا تنهایی اذیت میشدی. آرامشت

هم بهم میخورد. اگه موافق باشی میریم ویلای کردان

قبل از این که من حرفی بزنم تند پری بانو اظهار کرد:

-آره اتفاقا فکر خوبیه. همهی فامیل دارن روزشماری

میکنن برای دیدن نوههای زیبا من، از همین

امروزگار قراره سرم حسابی شلوغ بشه. خاندان آریایی

بالاخره صاحب وارث شده.

زیر چشمی نگاهی به سارا انداختم که خاموشی معناداری

کرده بود و نگاهش رو تو آینه به کیاوش دوخته بود.

کیاوش هم بی تفاوت داشت رانندگیش رو میکرد. بعد

از چند دقیقه از آینه نگاهی بهم انداخت و جویا شد:

-خب چی میگی؟ نظر خودت چیه؟ با ویلا موافقی یا

سوئیت رو ترجیح میدی؟

آب دهنم رو قورت دادم و اضافه کردم:

-برای من فرقی نمیکنه. هر جور شما صلاح بدونید.

اما بیشتر از یکی دو روز مزاحمتون نمیشم.

کیاوش که نگاهش بین منو سارا در رفت و آمد بود.

آروم بیان کرد:

-حالا در مورد روزاش بعدا زیراه میزنیم.

بالا راهی شدن از پلههای سوئیت برام به‌شدت سخت بود برای

همین ترجیح دادم تو اتاقم بمونم تا اکرم خانم بقیهی

وسایلم رو هم جمع بکنه بیاره پایین. روی تخت دراز

کشیده بودم که در زده شد و کیاوش وارد اتاق شد.

خواستم کشیده بشم که اجازه نداد و اظهار کرد:

-راحت باش. نباید به خودت فشار بیاری. اکرم خانم هم

الاناست که بیاد. بهش بیان کردم اونم همراهت بیاد ویلا

ابرویی درهم کشیدم و بیان کردم:

-اکرم خانم دیگه چرا؟ خودم میتونم تنها بمونم. اینجا

به اکرم خانم بیشتر نیاز دارن. دست راست پری بانوئه و

از فردا قراره کلی مهمون جاده بندازه.

کف دستی لای موهاش کشید و نفسش رو بیرون داد و

گفت:

-تو دلواپس مامان نباش. برای خودش یکی دو نفر رو

پیدا کرده که کارای اکرم خانم رو انجام بدن. تو نیاز به

مراقبت و پرستاری داری. کی بهتر از اکرم خانم که

باهاش راحتی.

دیگه این چیزا رو بلدم و میدونم که هر خانمی بعد از

زایمان حداقل باید تا ده روزگار استراحت بکنه. پس فکر

هیچ چیز رو نکن و در کمال آهستهش برو تو ویلا

استراحت بکن و از هوای بهاری اونجا هم لذت ببر.

میدونم که اونجا رو تو این فصل خیلی دوست داری.

باز هم زبونم عاجز بود برای تشکر کردن بابت این همه

محبت و توجه! به خودم جرأت دادم و آروم کف دستم رو

روی دستش گذاشتم و گفتم:

-واقعا ازت ممنونم. تو واقعا نمونهی یه مرد کاملی که از

مرام و مردونگی چیزی کم نداری.

لبخندی زد و آروم دستش رو از زیر دستم بیرون کشید

و بیان کرد:

-ممنونم نظر لطفته. این قدرا هم تعریف کردنی نیستم

که داری شرمندهام میکنی. خب دیگه من برم وسایلتو

بذارم تو ماشین، تو و اکرم خانم هم آروم آروم بیاین.

حس کردم از این که کف دستش رو گحرکت کرده بودم معذب شد.

بدون هیچ حرفی به‌سرعت از اتاق بیرون حرکت کرد. منم آروم

از جام بلند شدم و سعی کردم خودم آماده بشم. موقع

خداحافظی قلبم میمیل داشت یه بارم بچهها رو ببینم

اما کیاوش بیان کرد خوابن و باشه برای بعد.

سارا از بالای پلهها به‌شدت سر سنگین خداحافظی کرد و

بیان کرد:

-ببخشید که نمیتونم بیام برای بدرقه. بچهها خوابن

باید حواسم بهشون باشه. همین روزا میام اونجا بهت سر

میزنم.

زیر لب تشکری کردم و ازش رو برگردوندم. بالاخره

وقت راهی شدن از این عمارت رسید. هر سه سوار شدیم و

تقریبا تا خود باغ سکوت کرده بودیم. وسایلم رو کیاوش

تند داخل باغ برد و به اکرم خانم گفت:

-تا من شیدا رو میارم داخل بهتره شما زحمت بکشی

وسایل و لباساش رو بچینی.

اکرم خانم چشمی اضافه کرد و زودتر از ما وارد عمارت شد.

درد زیر شکمم باعث میشد آروم قدم بردارم. کیاوش

کنارم هم قدم بود و من دستم زیر شکمم بود و کمی

دولا جاده میراهی شدم. با کمی ترمشاهده کرد کف دستش رو سمتم آورد و

از بازوم گراهی شد تا تو راه رفتن بهم کمک کنه.

زیر نگاهی نگاهی بهش کردم و آروم ازش تشکر کردم.

آفتاب ظهر بهاری هوا رو گرم کرده بود. به اولین

آلاچیقی که رسیدیم متوقف شد و اظهار کرد:

-بهتره یه کم بشینی و استراحت کنی. نباید به خودت

فشار بیاری. چند دقیقه بشینیم اینجا بعد بریم. اگه

سردته بگم اکرم خانم یه پتو برات بیاره.

نگاهم تو چشاش گره خورد. باز هم مثل همواره حواسش

به همه چی بود. تبسمی زدم و اظهار کردم:

-ممنونم. نه هوا به‌شدت خوبه، سردم نیست.

به سمت نیمکت هدایتم کرد و کمکم کرد تا بشینم.

خودش هم با کمی فاصله از من قرار گرفت. نفسی گرفت و

بعد از چند ثانیه مکث کردن جویا شد:

-حوصلهاش رو داری یه کم با هم حرف بزنیم؟