– نیکی جان؟!
مرسده طوری داشت با تعجب نگاهم می کرد که انگار جن و پری مشاهده کرده باشه.
– بله؟
با عطر خاص و مانتو قناری رنگش به سر و وضعم نگاهی انداخت.
– اینجا چیکار میکنی؟
با لکنت و تنها چیزی که به ذهنم می اومد رو زمزمه کردم.
– کار …کار داشتم.
عینک دودیش رو بالا داد.
– واو، حافظ بهم بیان کرده بود دست و بال خانوادتون تنگه …قرار شده بیای برای ما کار کنی! نمی دونستم قراره همین روزگار ااما شروع کنی!
آب گلوم رو قورت دادم.
دروغ دیگه ای نبود که حافظ بخواد بلغور کنه؟
باید چی جوابش رو می دادم؟
میاضافه کردم دیشامگاه زیر شوهرش خوابیدم یا به این دروغ مسخره تر از خودش ادامه می دادم؟
دندون قروچه ای کردم.
– هوم …اره!
بازوم رو گراهی شد و منو داخل حیاط کشوند.
– پس خوب شد دیدمت دیگه، بیا بریم بالا که کلی کار داریم! بالاخره تو خانم این خونه بودی یه وقتی می دونی چی کجاس …باید برم کلی آشغال بریزم دور.
جدی جدی باورش شده بود من قراره کار کنم براش؟ اون آژانس بد بخت داشت اون پشت درب مدام بوق می داد و نمی تونستم حتی روی پاهام بند بشم.
– نه! امروز نمی تونم، چه عجله ایه؟
چشم هاشو ریز کرد و کف دست روی شقیقهش گذاشت.
– پس کی؟ هر وقت که شروع کنیم دیره! بجنب نیکی جون …می خوام امشامگاه برای حافظ سنگ تموم بزارم.
بلاتکلیف بودم.
باید چیکار می کردم؟
سر صبح با این اعصاب و روان خسته حتی قدرت تصمیم میری نداشتم و مرسده واقعا منو کلفت خونهش فرض کرده بود و تا جایی که زور داشت منو بار دیگر داخل اسانسور کشوند.
آژانس منتظر من بود و عین احمق ها نمیتونستم حرف بزنم.
به طبقه بالا که رسیدیم از آسانسور پیادهم کرد و با کلیدی که توی کف دستش داشت، درب رو باز کرد.
باز بار دیگر برگشتم به همین خونه.
انگار کابوس تمومی نداشت.
حافظ با دیدن من و مرسده بیشتر رنگش پرید و قبل این که حرفی بزنه، زنش پیش کف دستی کرد.
– صبح بخیر آقای خان!
حافظ جلو اومد و سلامی کرد که باز مرسده بهش نزدیک شد.
– عزیزم چرا نگفته بودی همین امروزگار قرار بوده نیکی بیاد بهم کمک کنه تا این خرت و پرت ها رو دور بریزم؟
حافظ سوالی نگاهم کرد که شونه بالا انداختم و با همون رنگ و روی پریده دیگه طاقت نیوردم و روی مبل ولو شدم.
چه اهمیتی داشت چی میگفتن؟ چرا یه نفر نمی درک کرد دیگه واقعا توانایی ندارم.
توجه هر دونفرشون به سمتم جمع شد و چشم بستم تا نگاهشونو بکنن و برعکس مرسده مچم رو گحرکت کرد.
– کشیده شو گلم، وقت برای استراحت زیاده هنوز که شروع نکردیم خسته شدی!
حافظ منگ بود هنوز.
یکی اینو لال کرده بود و من به مرادم رسیده بودم ولی الان نه …نباید الان خفه می شد.
با اون لباس قناری رنگش بد تر داشت دیوونهم می کرد و حافظ بازوشو گراهی شد.
– بیا بریم صبحانه بخوریم حالا وقت برای کار کردن زیاده عزیزم.
با اون بود؟
وای که از نسل آفتاب پرست ها به عمل اومده بود.
مرسده لبخندی زد.
– هوم موافقم!
از اینکه می میل داشت کف دست از سرم برداره خیالم راحت شد و با حرف بعدیش تیر خلاصی رو زد.
– پس تا موقع ما صبحانه می خوریم، نیکی هم قاب عکس ها رو از روی دیوار برداره، آیینه دق منه.
منظورش عکس های عروسی من و حافظ بود به احتمال زیاد.
دست های سردم رو به دسته مبل گحرکت کردم.
– باید …باید برم اول به آوا سر بزنم.
صورت امیر رو به کبودی بود و مرسده بهشدت خونسرد راهی شدار می کرد.
اگر می فهمیدم این وسط مقصر کیه حتما تلافی این کارشونو در می اوردم.
همین که قلبم نمی خواست ابروم الان به باد بره وگرنه اینجوری خفه نمی شدم.
– آوا که این وقت صبح خوابه! حالا این قاب عکس ها احتمالا دستت نمیرسه بهشون قدتت زیادی کوتاهه، بیا تا ما صبحانه می خوریم، سطل آشغال های خونه رو خالی کن! مخصوصا زیر سینک.
وارد آشپزخونه شدن و حافظ بهشدت عمیق و با پشیمونی بی هیچ حرفی نگاهم می کرد فقط.
کاش اون چنگال لعنتی روی میز توی کف دست های من بود تا توی نگاه و چالش فرو می کردم.
– اینجا برای این کار ها خودش خدمه داره، من لازم نیست سطل آشغال خالی کنم.
صورتشو عجیب کرد.
– وا …این چه حرفیه؟ شما هر جا میری کار کنی براشون تایین و تکلیف می کنی؟
زبونم رو دندون گحرکت کردم تا حرفی نزنم.
فقط دلم می خواد هر دوشون رو از جلو دیدهم نا پمشاهده کرد کنم و برای همین لب زدم:
– میرم اتاقتون رو اول مرتب کنم.
هنوز قدم از قدم بر نداشته بودم که کف دست روی شونهم گذاشت.
– نه جانم، اتاق خصوصی زن و شوهر حریمشونه، غریبه ها که نباید برن توش.
سر گیجه و حالت تحوع بیشتر از قبل سراغم اومد و بی اراده طوری اوق زدم و سمت سینک آشپزخونه راهی شدم که خودمم پیش بینیش رو نکرده بودم.
هیچی …معده خالی قرار بود چیو پس بزنه؟
دیگه قلبم نمی خواست کسی رو ببینم.
نگاه کردن به جفتشون تاوان کفاره داشت و فقط با دیده بسته پایین سینک سر خوردم که صدا حافظ و گرماش بهم خورد.
– نیکی؟ حالت خوبه؟
دستم رو گحرکت کرد.
جلوی زنش کف دست من رو گحرکت کرده بود و من فقط نگاه هام رو بسته بودم.
– چیزیش نیست بابا چرا شلوغش میکنی حافظ؟ یه لیوان آب بخوره حالش جا میاد.
نگاهم رو نیمه باز کردمکه حافظ نفسشو رو فوت کرد.
– داری برای کی نسخه میپیچی؟ یه لیوان آب بیار.
طوری به مرسده غرید که حتی منم کف دست و پاهام لرزید و کنارش قالب تهی کردم.
پشت کف دستم رو آروم با شصتش لمس می کرد و سعی داشت منو از زمین سرامیکی کشیده کنه.
– پاشو نیکی، کف دست بنداز دور گردن من! میشنوی چی میگم؟
از لمس کردنش امتنا می کردم اما کاش می درک کرد و انقدر خودسرانه عمل نمی کرد تا منو بی هیچ ترسی از زنش بلند کنه و توی بغلش از آشپزخونه بیرونم بیاره.
از ترس افتادن، کف دست به گردنش گراهی شدم.
– منو …منو بزار زمین! خودم … میتونم.
به حرف هام بی توجهی کرد.
منو برد توی همین اتاقی که مرسده اونجا رو حریم شخصیشون تلقی می کرد.
– نیم ساعت نتونستی اون روی منو تحمل کنی اینجوری داری برام ناز میکنی تا با غش و ضعف کردن دلم نرم بشه، حالا برو فکر کن بقیه منو با این روی سگم چجوری تحمل میکنن که برای تو دارم گردن کج میکنم.
با من داشت حرف می زد؟
من حتی یادم نمی اومد کی داشتم براش ناز می کردم.
تا روی تخت فرود اوردم بار دیگر اخم هاش توی هم راهی شد.
– دو تا قرص LD بالا انداختی زده به معده و مغزت! قرار نبود حامله بشی که تر زدی به حال و روزگار خودت.
بد دهن بودن یکی از خصوصیات های منفی این بشر بود که نمی تونست از سرش بیرون کنه.
– مامانم دلواپس شده تا الان، آژانس زنگ زدم …
کف دست روی دهنم گذاشت.
– قیافه خودتو توی آیینه مشاهده کردی؟ کجا بری؟ ضمن این که یه دروغی بیان کردی باید پاش واستی …
منظورش دروغم به مرسده بود و حالا جدی جدی دوتاشون کف دست به کف دست هم داده بودن و قصد جونم رو کرده بودن.
– کمرم و پاهام درد میکنه، نمی تونم کار کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن