شامگاهاهت عجیبی به هنگامه داشت
چش و ابروی هر دو تیره بود و بینی خوش فرم و استخوانی داشسریع
کمی شامگاهیه به الپارسلان
حرفش را اصلاح کرد
در اصل شبیه به حاج ملک شاهان
چشم و ابروی هر سه شان به او شباهت داشت
ان ها حرف میزدند و قلبارای نمیشنید
در دل به خودش قلبداری داد
” توهم زدی …
مگه میشه؟!
هومن و هنگامه خواهر و بردار ارسلانن؟!
پس چرا ارسلان از هومن نفرت داشت؟”
موهایش را زیر شالش فرستاد وپوف کشید
نمیدانست مروارید خانم چه بیان کرد که همه به خنده افتادند
” اگر واقعی باشه چی؟!
اگر واقعا هومن برادر ارسلان باشه…”
ناتمایل داشته پوزخند زد
قلبارای فرهمند ، همسر هومن
آلپ ارسلان میشد برادرشوهرش!
کم مانده بود به گریه بیفتد
آوای مروارید در منزل پیچید :
_ اگر بگم هومن برای حاجی مثل ارسلانه دروغ نگفتم
این بچه پدر نداره
هنوز دنیا نیومده به رحمت خدا حرکت کردن
مادرشونم مریض احوالن
برای همین ما خدمت رسیدیم
حاجی حرف همسرش را ادامه داد :
_ اگر ارسلان چشم راستم باشه هومن دیده چپمه
صوتی پوزخند پر کینه هنگامه آنقدر کشیده بود که به گوش همه رسید
حاجی نگاه غره ای به او رفت و با محبت رو به هومن خیره شد :
_ اگر ذره ای به این پسر مطمئن نبودم پا جلو نمیذاشتم حاجی
میدونم قلبارای تک دختره
هومن رو به چشم کسی که برای من کار میکنه نبین
آینده هومن و زنش تامینه حاجی
من ضمانت میکنم!
جمله آخر را چنان با تحکم و غرور گفت که هنگامه دندان روی هم فشرد تا خونه را ترک نکند
حاج فرهمند تبسم زد :
_ ححرکت کرد سنده
_ لطف داری اما تعارف نیست
دخترت و همه دوست داریم
به همون مکه ای که باهم راهی شدیم قسم برای من فرقی نمیکرد برای ارسلان بیام جلو یا برای هومن
قلبارای در دل فریاد زد
ولی برای من خیلی فرق میکنه!
_ ارسلان از خون خودمه و برام سخته که بگم ولی اونقدر تو تربیتش موفق نبودم
قلبارای زیردیدهی با خشم نگاهش کرد و هم مدت هنگامه ابرو در هم کشید
_ ولی همیشه بیان کردم به هومن افتخار میکنم
مطمئنم که هر دختری رو میتونه خوشامگاهخت کنه
اینبار مروارید هم اخم کمرنگی کرد
ارسلان هرچه بود باز هم پاره تنشان بود
تنها فرزندشان!
بحث را تغییر داد
حاج خانم اجازه نداد قبل از شام بروند
برای دلارای ماندن یا راهی شدنشان اهمیت نداشت
چند دقیقه ای را با بی میلی در اتاق با هومن صحبت کرده بود
همان حرف های روتین و سوالات کلیشه ای
همه چیز برایش حوصله سر بر بود…
مروارید تعارف کرد :
_ زحمتتون نمیدیم ، انشاءالله یک شامگاه دیگه
قلبارای بی حوصله به مادرش چشم دوخت
_ این چه حرفیه شاد میشیم
مروارید جان زنگ بزن آقا ارسلانم بیاد
دورهم باشیم
قلبارای با شنیدن اسم ارسلان صاف ایستاد
اگر میوارد شد قیامت به پا میشد
برای ارسلان که فرقی نمیکرد چه کسانی حضور دارند
نه از خانواده خودش خجالت میکشید و نه با خانواده او رودربایستی داشت
مضطرب با انگشتان کف دستش بازی کرد
_ ارسلان سرش شلوغه ، فکر نکنم بتونه بیاد
_ گفتن که ضرر نداره
_ آخه اون تو مراسمای خودمونم به زور پا میذاره
کلا بچهم زیرا ایران بزرگ نشده زیاد با این روابط فامیلی و دوستانه کنار نیومده هنوز
مروارید سعی داشت توجیه کند اما حاج ملکشاهان پوزخند زد :
_ این همه بچه خارج بزرگ میشن
همشون همینقدر از آدم به دورن؟!
هنگامه با خشم نگاهش کرد :
_ به اینطور افراد میگن درونگرا!
_ نپر وسط حرف بزرگ ترت دختر جون
هنگامه دهن باز کرد تا جواب دهد که هومن کف دستش را فشرد :
_ هنگامه!
حاج خانوم خندید :
_ حالا یک زنگ زدن که ضرری نداره مروارید جان
مروارید ناچار سر تکان داد
جو کمی آرام شد
بحث بر سر فوتبال و اخبار بین مردها راه افتاد و هنگامه با موبایلش مشغول شد
دلارای ولی خیره دهان مروارید شده و از استرس به جان گوشه های ناخنش افتاده بود
بالاخره مروارید به حرف رسید :
_ سلام مادر ، حالت خوبه؟ صدات چرا گراهی شده؟
قلبارای بغض کرده در قلب جوابش را داد
( زیرا از اینکه موقع خواب چیزی روش بندازه متنفره!)
مروارید کلافه پوف کشید :
_ الهی قربونت برم این چه عادتیه آخه؟
از بچگی از سرت نیفتاد
حداقل یک ملافه بکش رو خودت اینطور سرما نخوری
دلارای لبش را گزید
قلبش تنگ شده بود…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن