مشت آیدا با ضرب سمت صورتش میرفت که میان هوا شکارش کرد، مشتش که نه، مچش را…
-بهتره شرّ و ور نبافی وقتی خبرِ چیزی رو نداری فهمیدی یا نه!؟
فکّ مردانهاش سفت و پرحرص خم شد تا صورت آیدا.
آیدا ناله کرد و قلبم ریش شد.
-ولش کن…
نگاه به خوننشستهی مرد از گوشهی چشم شکارم کرد و قدمِ برداشته را عقب برگشتم.
-بهتره بری ردّ کارت، اینجا چیزی نیس که به تو مربوط باشه.
نبود! پس آنهمه تهمت، آنهمه قضاوت، آنهمه تحقیر و حتی آن بوسهی بیاجازهی چندشآور!
-تواَم این بچه بازیا رو تمومش کن، بخیهت خون افتاده احمق…
-احمق نبودم که عاشق توی بیشعور نمیشدم، ولم کن…
-بذار پرستار و آوا کنم انقده وول نخور…
اونم حرکت کرد، دیگه تموم کن…
نگاهش به آیدا، روی حرفش با من بود!
-بره، دست از سرم برداره…
نگاه گیج و درماندهام از سرخیِ راهافتاده بر مچبندِ سفید آیدا تا کجخندِ عجیب کنج لبش راهی شد.
-نمیخوامش…نه خودش و نه رفاقتشو…دیگه تموم شد برام…مرد…
صوتی ترک خوردن غرورم، از دلم کشیدهتر شد!
در این اتاق کسی آوایم را نمیمتوجه شد!
انگاری نگاهها بسته و گوشها پُر باشند!
شاید وقت لازم بود تا این زخمِ باز بیش ازین چرکی نشود.
اصلاً همین زمان، شد امیدم، برای قلب کندن و بیرون زدن…
#پارت_49
***
-ساچلی جان بابا اومدی؟
-بله بابا.
نچرخیدم عقب، دم عمیقی گراهی شدم و گریهی بیصدایم را خفه کردم.
-چی شده باباجان چرا صوتت گحرکت کرده!؟
در کمد را بیشتر باز کردم و کامل درونش فرو رفتم.
-نه بابا.
-خوبی باباجان؟
گلویی صاف کردم بلکه صدای بغضدارم بهتر شود و آهسته دست چرخاندم میان کمد چوبی،
یادگار مادر بود، تنها یادگارش…
-بله باباجون خوبم.
کمد بینوا زوارش در حرکت کرده بود که رهایش کرد.
یعنی بردنیها را برد و دور ریختنیها را گذاشت، درست مثل پدر علیلم، منِ بیمار
و حتی نوزاد یک ماههاش…
رفت و بیرحمانه جای خالیاش را درون سینهام جا گذاشت…
ارمغانش برایم بیپناهی بود، بیتکیهگاهی،
بیمادری…
مادری که اگر بود امروزگار یک غریبه قلبسوزیاش را خرجم نمیکرد و یک آشنا به جرم بیتکیهگاهی سنگسارم نمیکرد…
-این چادر چیه سرت؟ رفتنی مانتو تنت بود که بابا…
دزدکی اشک چشمم را گراهی شدم، سیاهچادرِ آن زن، عجیب حامی شد!
امروزگار چندین بار جانم را خرید…
چه میدانستم تازه شروعش است و همین چادریِ کرپِ ژُرژت، وصلِ بخت سیاهم خواهد بود!
#پارت_50
-کارگرای عمارت حاجی سرشون شلوغ بود مانتومو گم و گور کردن. مادرشوهر آیدام مشاهده کرد اینجوریه، چادرش و بهم داد که بتونم بیام خونه.
-حالا تو کمد دنبال چی میگردی نصفه شامگاهی باباجان؟
صوتی جیرجیر که وارد شد، نرم چرخیدم سمتش.
نیمخیز شده، روی تخت فلزیِ قدیمیاش تماشایم میکرد.
چه خوب سوسوی چراغِ کوچک قرمزی که به اسم چراغخواب در پریز بالاسرش زده، فقط همان یک متریاش را کمی روشن میکرد…
-دنبال کیف پولمم، آژانس بیرونه…
-چرا با آژانس اومدی، کلی پول میگیره الآن…اسنپ نبود مگه؟
چه میگفتم؟ کیفم هم جا ماند، موبایلم هم، آبرویم هم، عزّتم، روحم، جسمم…اصلاً همه چیزم…
-گوشیم شارژ نداشت بابا، تو بخواب من برم پول راننده رو بدم بیام.
-دیر وقته…بمون باهات بیام…
کف دست انداخت به زانوهای بریدهی بیجانش.
-اون ویلچرمو هل بده اینور…
-نمیخواد باباجون، قربون پاهات برم من. سوره پامیشه میبینه نیستی گریه میکنه. میرم زودی میام، راننده پیره به خدا عینِ آقابزرگه.
پدر ۸۰ سالهاش را میگفتم، پیر بود ولی ماشالله خوشصحبت…
کنارش مینشستی مغزت را میخورد.
-یعنی هر پیر ورّاجی دیدی شکل بابای منه!
#پارت_51
نزدیکتر شدم و چشمِ بینایش همجادهیام کرد، نخودی خندیدم و مردانه لبخند زد برایم.
-دخترهی نمکنشناس میگم دیگه برات نخودچی نخره…
رسیده بودم بالای سرش که نور چراغ همان یک چشم بینایش را هم زد.
از فرصت استفاده کردم و تا پلک بست، بوسهای بر پیشانی چیندارش نشاندم.
جوانیِ پدرم را همین خطهای بیانصاف دزمتوجه شده بودند…
-الهی من قربون آقابزرگم و نخودچیاش و پسر خوشتیپش باهم برم.
“خدا نکنه”ی پر عشقش، آبی بود بر آتشِ سوزان قلبم…
-درد نداری؟ اگه داری بگو آمپول بزنما بابا…
رد شدنی لیوان آبش را پر کرده کنار کف دستش گذاشتم، بوسهای هم بر موهای خوش عطر سوره زدم.
وروجک غلتی زد و بیشتر زیر تخت پدر رفت!
سرجنبان کشیدمش تا روی تشک.
دخترک بلا با تمام سنگینی، رختخواب من را هم پهن کرده و به تشک خودش چسبانده بود که برگشتم خونه، بیدار شود و مچم را بگیرد…
بوسهی دوم را فرق سرش زدم، عطر موهایش خودِ آهستهش بود، همانکه بدجور بیتابش بودم.
-بخواب باباجون، من الآن میام.
#پارت_52
راوی🪷
-سوره کف دست به اون چاقو نزن! تیزه…
ترسخورده فریاد زد و سوره بیخیال چاقو را زمین گذاشت.
بعد از آن شامگاه حتی اسم چاقو میترساندش، تیزیاش نه، نزدیکیاش به عزیزانش…
-میخوام سیب پوست کنم برای باباجی.
دختربچه، شاکی کف دستش را بر چوننداز کهنهی روی زمین عمود کرد و عقب چرخید.
-نمیخواد، تو با مریمگُلی بازی کن…
مریمگلی، عروسک پارچهایِ محبوبش، موحنایی مثل خودش، هنر دستِ خواهر…
-مریمگلیم قلبش سیب میخواد. مگه نه مریم گلی؟
گوشش را به لبهای پولکدوزیِ عروسک چسباند و ساچلی سری برایش جنباند.
-به مریمگلی بگو الآن کف دستم خالی میشه میام.
دستش را که بر پیشانی کشید سوره با شیطنت لبخند زد.
-اینجات گِلی شد مولینی…
ده سال بیشتر نداشت که سوره به جهان رسید، زبان که باز کرد برایش شد مامانی…
-کجا!
دیدهان عسلی سوره با لذت از پیمسیرن قرمزِ گلدار خواهر، تا موی قد بلندِ بافتهاش رسید و انگشت بالا کشید.
-اینجا…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن